സമയപ്രഭു 

കൽപ്പറ്റ നാരായണൻ

 കവിതാസ്വാദനം

പ്രശസ്ത കവിയും നിരൂപകനും ഉപന്യാസകാരനും നോവലിസ്റ്റുമാണ് കൽപ്പറ്റ നാരായണൻ. ആധുനിക മലയാള കവിതയിൽ വേറിട്ട കാവ്യസരണിയുടെ പ്രയോക്താവാണ് അദ്ദേഹം. വാക്കുകളുടെ മിതത്വം നാരായണൻ കവിതകളെ തേജസ്സുറ്റതാക്കുന്നു. ഗദ്യ കവിതകളുടെ സൗന്ദര്യ പഥത്തിലൂടെയാണ് കൽപ്പറ്റ കവിതകൾ സഞ്ചരിക്കുന്നത്. കവിതകളുടെ ആഖ്യാനശക്തിയെ തിരിച്ചറിയുന്ന കവി ഓരോ കവിതകളെയും വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നു. 

ഭാഷകൊണ്ട് കാലത്തെയും സ്ഥലത്തെയും സമൂഹത്തെയും സംസ്കാരത്തെയും അളന്നു മുറിക്കുന്ന ആ കവിതകൾ ഉള്ളറകളിൽ നിന്ന് ദർശനങ്ങളെ കണ്ടെടുക്കുന്നുവെന്ന് നിരൂപകർ  വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു.  ധ്യാനാത്മകതയും  ധ്വന്യാത്മകതയും  കൽപ്പറ്റ കവിതകൾക്ക് വിശാലമായ വ്യാഖ്യാന സാധ്യത സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

മുടന്തന്റെ സുവിശേഷം ,ഒഴിഞ്ഞ വൃക്ഷഛായയിൽ,സമയപ്രഭു ,കറുത്ത പാൽ (കവിത )ഈകണ്ണടയൊന്ന് വെച്ച്നോക്കൂ ( ഉപന്യാസങ്ങൾ )ഏതിലയും മധുരിക്കുന്ന കാടുകളിൽ   (സാഹിത്യ വിമർശനം )അവർ കണ്ണുകൊണ്ട് കേൾക്കുന്നു (സാമൂഹ്യ നിരീക്ഷണം )കോന്തല (വയനാടിന്റെ ആത്മകഥ)തത്സമയം (സാമൂഹ്യനിരീക്ഷണം )ഇത്ര മാത്രം (നോവൽ )നിഴലാട്ടം -ഒരു സിനിമാ പ്രേക്ഷകന്റെ  ആത്മകഥ കവിതയുടെ ജീവചരിത്രം (സാഹിത്യ വിമർശനം )മറെറാരു വിധമായിരുന്നെങ്കിൽ (ഉപന്യാസങ്ങൾ) സൗന്ദര്യം വെളുപ്പുമായി ഒരുടമ്പടിയിലും ഒപ്പുവെച്ചിട്ടില്ല(സാമൂഹ്യനിരീക്ഷണങ്ങൾ)എന്റെ ബഷീർ (സാഹിത്യ  വിമർശനം)ഇങ്ങനെ വ്യത്യസ്തമായ തലങ്ങളിൽ കവി തൻ്റെ ദർശനങ്ങൾ പങ്കുവയ്ക്കുന്നു.

കല്പറ്റ നാരായണന്റെ “സമയപ്രഭു” എന്ന കവിത വളരെ ലളിതമായ ഒരു ദൃശ്യത്തിലൂടെ ആഴമേറിയ ഒരു തത്ത്വചിന്ത അവതരിപ്പിക്കുന്നു.  ഒരെലി തൻ്റെ കുഞ്ഞിന് പൂച്ചയെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി പഠിപ്പിക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ് കവിതയുടെ ബാഹ്യതലം.

എന്നാൽ ആ ദൃശ്യത്തെ  സമയത്തിന്റെ സ്വഭാവവുമായി ബന്ധിപ്പിച്ച്മനുഷ്യജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഗൗരവതരമായ ചിന്തകളിലേക്ക് വായനക്കാരനെ നയിക്കുന്നു.

കവിതയുടെ തുടക്കത്തിൽ പൂച്ചയുടെ അസാധാരണമായ കഴിവുകളെ എലിയുടെ വാക്കുകളിലൂടെ ചിത്രീകരിക്കുന്നു. ഇരുട്ടിൽ പോലും  എന്തിനെയും കാണാനുള്ള കാഴ്ചശക്തിയും, ഒരു രോമം നിലത്തു വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് തിരിച്ചറിയാനുള്ള കേൾവിശക്തിയും പൂച്ചയ്ക്കുണ്ടെന്ന് തള്ളയെലി പറയുന്നു. ഇതിലൂടെ സമയത്തിന്റെ ജാഗ്രതയും സർവവ്യാപിത്വവും സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. സമയം എല്ലാം കാണുകയും എല്ലാം കേൾക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ശക്തിയാണ്.

തുടർന്ന് പൂച്ചയുടെ സൌമ്യതയും ക്ഷമയും കവിതയിൽ പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. എലിയെ ഉടൻ കൊല്ലാതെ, മൃദുവായ കൈപ്പത്തി കൊണ്ട് മറിച്ചിടുകയും മണിക്കൂറുകളോളം കളിച്ചുകൊണ്ട് അതിന്റെ ചലനങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ ദൃശ്യം ജീവിതത്തോടുള്ള സമയത്തിന്റെ സമീപനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. സമയം ഒരിക്കലും തിടുക്കം കാണിക്കില്ല; അത് അതിന്റെ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് പതുക്കെ, എന്നാൽ ഉറപ്പോടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു.

“പല തവണ നമുക്ക് ജീവിതം തിരിച്ചു തരും” എന്ന വരി കവിതയുടെ ഹൃദയഭാഗമാണ്. സമയം മനുഷ്യന് അവസരങ്ങൾ നൽകുന്നു. തെറ്റുകൾ തിരുത്താനും പുതുതായി ആരംഭിക്കാനും പല അവസരങ്ങളും ജീവിതത്തിൽ ലഭിക്കുന്നത് സമയത്തിന്റെ ദാനമായിട്ടാണ് കവി കാണുന്നത്. എന്നാൽ ആ അവസരങ്ങൾ ശാശ്വതമല്ല; അവസാനം സമയം അതിന്റെ വിധി നിർവഹിക്കും.

“വാലിന്റെ അവസാനത്തെ നിവരൽ വരെ ആസ്വദിക്കും” എന്ന വരിയിലൂടെ സമയത്തിന്റെ നിർദയമായ സൗന്ദര്യം വെളിപ്പെടുന്നു. സമയം ജീവിതത്തിലെ ഓരോ നിമിഷവും ആസ്വദിക്കുന്നു; ഓരോ മാറ്റവും, ഓരോ ചലനവും അതിന്റെ കണ്മുന്നിൽ സംഭവിക്കുന്നു. അതിന് ഒരു തിരക്കുമില്ല, കാരണം എല്ലാം അതിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്.

അവസാനത്തിൽ കവി പൂച്ചയെ “സമയത്തിന്റെ മഹാപ്രഭു” എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു.

ഇവിടെ പൂച്ച ഒരു രൂപകമാണ്. ജീവിതവും മരണവും, അവസരവും അനിവാര്യതയും, ക്ഷമയും ശക്തിയും—ഇവയെല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന മഹാശക്തിയായ സമയത്തിന്റെ പ്രതീകമായി പൂച്ച മാറുന്നു.

ലളിതമായ ഭാഷയും ശക്തമായ രൂപകങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് സമയം എന്ന അദൃശ്യശക്തിയുടെ സ്വഭാവം   “സമയപ്രഭു”.അവതരിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ അനിശ്ചിതത്വവും സമയത്തിന്റെ ആധിപത്യവും ആഴത്തിൽ അനുഭവിപ്പിക്കുന്ന തത്ത്വചിന്താപരമായ കവിതയായി ഇത് നിലകൊള്ളുന്നു.

“സമയപ്രഭു” എന്ന കവിതയിലെ പൂച്ച–എലി ദ്വന്ദം  വെറും വേട്ടക്കാരനും ഇരയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധമല്ല. അത് ജീവിതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന സംഘർഷങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

സമയം – മനുഷ്യൻ

ഈ കവിതയിൽ പൂച്ചയെ സമയത്തിന്റെ പ്രതീകമായും എലിയെ മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ പ്രതീകമായും വായിക്കാം.

പൂച്ച എപ്പോഴും ജാഗരൂകമാണ്; സമയം എല്ലായ്പ്പോഴും സജീവമാണ്.എലി രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിക്കുന്നു; മനുഷ്യൻ മരണത്തിൽനിന്നും വാർധക്യത്തിൽനിന്നും സമയത്തിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽനിന്നും രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.

പൂച്ചയ്ക്ക് ക്ഷമയുണ്ട്; സമയത്തിനും തിടുക്കമില്ല.

അവസാനം പൂച്ച വിജയിക്കും; സമയത്തെയും മരണത്തെയും മനുഷ്യന് അതിജീവിക്കാനാവില്ല.

ശക്തൻ – ദുർബലൻ

പൂച്ചയും എലിയും തമ്മിൽ ശക്തിയിലെ അസമത്വമുണ്ട്.പൂച്ച അധികാരത്തിന്റെയും നിയന്ത്രണത്തിന്റെയും പ്രതീകമാണ്.എലി നിസ്സഹായതയുടെയും അസ്ഥിരതയുടെയും പ്രതീകമാണ്.ഇതിലൂടെ ലോകത്തിലെ എല്ലാ അധികാരബന്ധങ്ങളെയും കവി സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ശക്തന്റെ മുന്നിൽ ദുർബലൻ എപ്പോഴും ഭീതിയിലാണ്.

ജീവിതം – മരണം

പൂച്ചയും എലിയും തമ്മിലുള്ള കളി ജീവിതത്തിന്റെയും മരണത്തിന്റെയും ഇടയിലുള്ള അകലം പോലെയാണ്.എലി ഓരോ തവണയും രക്ഷപ്പെടുമ്പോൾ ജീവിതം നീളുന്നു.പൂച്ച വീണ്ടും പിടിക്കുമ്പോൾ മരണം അടുത്തുവരുന്നു.

ഈ ആവർത്തനം മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ അനിശ്ചിതത്വത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.മരണത്തിൻ്റെ കൈവെള്ളയ്ക്കുള്ളിൽ തന്നെയാണ് ഓരോ മനുഷ്യൻ്റെ ജീവിതവും.

സ്വാതന്ത്ര്യം – നിയന്ത്രണം

എലി ഓടുന്നതിലൂടെ സ്വാതന്ത്ര്യം നേടാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. എന്നാൽ അതിന്റെ ചലനങ്ങൾ പോലും പൂച്ചയുടെ നിയന്ത്രണത്തിനുള്ളിലാണ്.ഇത് മനുഷ്യന്റെ അവസ്ഥയുമായി സാമ്യമുള്ളതാണ്. നാം സ്വതന്ത്രരാണെന്ന് കരുതുമ്പോഴും സമയം, പ്രകൃതി, മരണം തുടങ്ങിയ ശക്തികളുടെ പരിധിക്കുള്ളിലാണ് നമ്മുടെ ജീവിതം.

ഈ കവിതയിലെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ കാര്യം പൂച്ചയുടെ ക്രൂരതയും കരുണയും ഒരുമിച്ച് നിലനിൽക്കുന്നതാണ്.

“പല തവണ നമുക്ക് ജീവിതം തിരിച്ചു തരും”

എന്ന വരി പൂച്ചയെ വെറും വേട്ടക്കാരനായി മാത്രമല്ല, അവസരങ്ങൾ നൽകുന്ന ശക്തിയായും അവതരിപ്പിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് പൂച്ച–എലി ദ്വന്ദം ശത്രുതയുടെ മാത്രം പ്രതീകമല്ല; സമയം–ജീവിതം, അവസരം–അനിവാര്യത, കരുണ–ക്രൂരത എന്നീ വിരുദ്ധ ശക്തികളുടെ സമന്വയമാണ്.അതിനാൽ കവിതയിലെ പൂച്ച–എലി ബന്ധം ഒരു സാധാരണ പ്രകൃതിദൃശ്യം അല്ല; മനുഷ്യന്റെ അസ്തിത്വപരമായ അവസ്ഥയെ ആഴത്തിൽ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന ഒരു തത്ത്വചിന്താപരമായ രൂപകമാണ്.

സ്വന്തം നാശത്തിന് മുന്നിലിരിക്കുമ്പോഴും ശത്രുവിനെ പ്രകീർത്തിക്കേണ്ടിവരുന്ന മനുഷ്യൻ്റെ നിസ്സഹായതയെയും ഈ കവിത വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

ഡോ. മനോജ് ജെ. പാലക്കുടി