ഹിഗ്വിറ്റ കഥാനിരൂപണം

ഹിഗ്വിറ്റ

എൻ. എസ്. മാധവൻ

മലയാള ചെറുകഥാസാഹിത്യത്തിൽ നവീന ആഖ്യാനരീതിയും സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ ബോധവും ഒരുമിച്ചുചേർന്ന സൃഷ്ടികളിലൂടെ ശ്രദ്ധേയനായ എഴുത്തുകാരനാണ് എൻ. എസ്. മാധവൻ. ". മലയാള ഭാഷയിൽ അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ട നിരവധി കഥകളുടെ എഴുത്തുകാരനാണ് അദ്ദേഹം.വൻമരങ്ങൾ വീഴുമ്പോൾ, ഭീമച്ചൻ,ചൂളൈമേട്ടിലെ ശവങ്ങൾ , തിരുത്ത്,പഞ്ചകന്യകകൾ,പര്യായകഥകൾ തുടങ്ങി ചെറുകഥകളും ലത്തൻബത്തേരിയിലെ ലുത്തിനികൾ എന്നനോവലും രചിച്ചു.മാധവന്റെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ കഥകളിലൊന്നാണ് "ഹിഗ്വിറ്റ"

പീറ്റർ ഹാൻകെയുടെ ജർമൻ നോവലായ "പെനാൽറ്റി കിക്ക് കാത്തുനിൽക്കുന്ന ഗോളിയുടെ ഏകാന്തത"യുടെ സൂചനനൽകി കൊണ്ടാണ് കഥ ആരംഭിക്കുന്നത്.നോവലിലെ നായകനായ ജോസഫ് ബ്ലോഹ് എന്ന ഗോളി അപ്രതീക്ഷിതമായി നടത്തുന്ന ഒരു കൊലപാതകത്തിലൂടെയാണ് നോവലിൻ്റെ  കഥ ചുരുൾ നിവരുന്നത്. നോവലിലെ ഈ കഥ തൻ്റെ സുഹൃത്തായ ഫാദർ കപ്രിയറ്റിയിൽനിന്നാണ് ഗീവർഗീസച്ചൻ കേട്ടിട്ടുള്ളത്.ഈ നോവലിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തെയും ഹിഗ്വിറ്റ എന്ന ലോകപ്രസിദ്ധ ഫുട്ബോളറെയും കഥാതന്തുവിൽ ചേർത്ത് ബന്ധിക്കുന്നു.

1990-കളിലെ ഇന്ത്യൻ സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളെയും ന്യൂനപക്ഷ ജീവിതത്തിന്റെ ആശങ്കകളെയും മതവും മനുഷ്യാവകാശവും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷങ്ങളെയും ശക്തമായി അവതരിപ്പിക്കുന്ന കഥയാണ് ഇത്. കൊളംബിയൻ ഫുട്ബോൾ ഗോൾകീപ്പർ ഹിഗ്വിറ്റയുടെ പ്രതീകം ഉപയോഗിച്ചാണ് കഥ മുന്നോട്ടുപോകുന്നത്.അജീർണ്ണതബാധിച്ച സാമൂഹ്യ അവസ്ഥകളിലേക്കും മാനുഷിക അവകാശങ്ങൾ ധ്വംസിക്കപ്പെട്ട സമൂഹ ബോധത്തിലേക്കും ഗീവർഗീസ് അച്ചൻ തൊടുത്ത ഗോളാണ്. ഹിഗ്വിറ്റ എന്ന കഥ.

കഥാസംഗ്രഹം

കഥയിലെ കേന്ദ്രകഥാപാത്രം ഫാദർ ഗീവർഗീസാണ്. ഡൽഹിയിൽ താമസിക്കുന്ന ഒരു വൈദികനായ അദ്ദേഹം മതപരമായ കടമകൾ നിർവഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ലൂസി എന്ന ആദിവാസി പെൺകുട്ടിയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇടപെടേണ്ട സാഹചര്യം ഉണ്ടാകുന്നു.അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ  ആത്മീയ ശുശ്രൂഷയ്ക്ക് ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ട പെൺകുട്ടിയാണ് അവൾ. ഉത്തരേന്ത്യൻ നഗരജീവിതത്തിന്റെ ഇരുണ്ട മുഖമായ ഗുണ്ടായിസവും അധികാര ദുരുപയോഗവും ലൈംഗിക ചൂഷണവും ലൂസിയെ വേട്ടയാടുന്നു. ബലാത്സംഗത്തിനും ചൂഷണത്തിനും വിധേയയാകാനുള്ള സാഹചര്യത്തിൽ അവളെ രക്ഷിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം ഫാദറുടെ മുന്നിലെത്തുന്നു.

ആദ്യഘട്ടത്തിൽ അദ്ദേഹം പ്രാർത്ഥനയിലും സഭയുടെ ഔപചാരിക രീതികളിലും ആശ്രയിക്കുന്നു. എന്നാൽ പിന്നീട് അവ മനുഷ്യനെ രക്ഷിക്കാൻ പര്യാപ്തമല്ലെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു. ഒടുവിൽ ഗോളിയായ ഹിഗ്വിറ്റ ഗോൾപോസ്റ്റ് വിട്ടിറങ്ങി കളിക്കുന്നതുപോലെ, തന്റെ സുരക്ഷിതമായ മതപരമായ പരിധികൾ വിട്ടിറങ്ങി അനീതിക്കെതിരെ നേരിട്ട് പോരാടാൻ ഫാദർ തീരുമാനിക്കുന്നു.

ഹിഗ്വിറ്റ എന്ന ശീർഷകത്തിന്റെ പ്രസക്തി

കഥയുടെ ശീർഷകം കൊളംബിയൻ ഫുട്ബോൾ താരം റെനെ ഹിഗ്വിറ്റയിൽ നിന്നാണ് സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. സാധാരണ ഗോൾകീപ്പർമാർ ഗോൾപോസ്റ്റിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ഹിഗ്വിറ്റ പലപ്പോഴും മുന്നോട്ടിറങ്ങി കളിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ഈ സ്വഭാവമാണ് കഥയിൽ പ്രതീകാത്മകമായി ഉപയോഗിക്കുന്നത്.

ഫാദർ ഗീവർഗീസും തന്റെ പരമ്പരാഗത വൈദിക വേഷംവിട്ട് സാമൂഹിക ഇടപെടലിലേക്ക് കടക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഹിഗ്വിറ്റ ഒരു വ്യക്തിയുടെ പേര് മാത്രമല്ല; അത് ധീരമായ നിലപാടിന്റെയും സമർത്ഥമായ ഇടപെടലിന്റെയും സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെയും പ്രതീകമാണ്. കഥയിൽ ഫാദർ ഗീവർഗീസച്ചനും കൊളംബിയൻ ഫുട്ബോൾ ഗോൾകീപ്പർ റെനെ ഹിഗ്വിറ്റയും തമ്മിൽ നേരിട്ടുള്ള ബന്ധമില്ല. മികച്ച ഫുട്ബോൾ കളിക്കാരൻ എന്ന നിലയിൽ ചെറുപ്പത്തിലെ പേരെടുത്ത അച്ചൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കളിക്കാരനാണ് ഹിഗിറ്റ. ഉള്ളിൽ അയാളെപ്പറ്റി വലിയ ആരാധന ഭാവവും ഉണ്ട്. ബാഹ്യതലത്തെക്കാൾ കഥയുടെ ആശയതലത്തിൽ വളരെ ശക്തമായ പ്രതീകാത്മകബന്ധം ഇവർ തമ്മിൽ നിലനിൽക്കുന്നു.

ഗോൾകീപ്പറുടെ ജോലി ഗോൾപോസ്റ്റിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഗോൾ തടയുക എന്നതാണ്. എന്നാൽ ഹിഗ്വിറ്റയുടെ പ്രത്യേകത, അദ്ദേഹം പലപ്പോഴും തന്റെ സുരക്ഷിത മേഖലയായ ഗോൾപോസ്റ്റ് വിട്ട് പുറത്തേക്കിറങ്ങി കളിക്കുമായിരുന്നു.

അതുപോലെ ഫാദർ ഗീവർഗീസച്ചനും ഒരു വൈദികനെന്ന നിലയിൽ പ്രാർത്ഥനയുടെയും ആത്മീയ സേവനത്തിന്റെയും ലോകത്ത് ഒതുങ്ങിനിൽക്കാമായിരുന്നു. എന്നാൽ ലൂസിയുടെ ജീവിതം അപകടത്തിലായപ്പോൾ അദ്ദേഹം ആ സുരക്ഷിത വലയത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുകടന്ന് നേരിട്ട് ഇടപെടുന്നു.അവർ രണ്ടുപേരെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന പ്രധാന ആശയതലം ഇതാണ്.

ഹിഗ്വിറ്റ ഗോൾപോസ്റ്റ് വിട്ടിറങ്ങുമ്പോൾ ഗോൾ വഴങ്ങാനുള്ള സാധ്യത ഉണ്ടായിരുന്നു.ലോകകപ്പിൽ അത്തരത്തിലുള്ള റിസ്ക് ഏറ്റെടുത്തതിനാൽ കൊളംബിയ എന്ന പ്രസിദ്ധ ഫുട്ബോൾ രാജ്യത്തിൻ്റെ പരാജയവും സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നിരുന്നാലും അദ്ദേഹം റിസ്ക് ഏറ്റെടുത്തു.

ഗീവർഗീസച്ചനും സാമൂഹിക അനീതിക്കെതിരെ പ്രതികരിക്കുമ്പോൾ തന്റെ വൈദിക പദവിക്കും വ്യക്തിജീവിതത്തിനും അപകടം വരാമെന്ന് അറിയാമായിരുന്നു. എങ്കിലും അദ്ദേഹം മൗനം പാലിച്ചില്ല.ആദിവാസി പെൺകുട്ടിക്കുവേണ്ടി അച്ചൻ മുന്നിട്ടിറങ്ങുകയാണ്. അനീതിക്കെതിരെ നിലകൊള്ളുന്നതും പുരോഹിതധർമ്മത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിയുന്നു.ജീവിതത്തിൻറെ നിർണായക നിമിഷത്തിൽ ഫാദർ ഉണർന്നു പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

കഥയിൽ ഹിഗ്വിറ്റ ഒരു ഫുട്ബോൾ താരം മാത്രമല്ല. അദ്ദേഹം ധീരമായ ഇടപെടലിന്റെ, സജീവ പ്രതിരോധത്തിന്റെ, സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്. ഗീവർഗീസച്ചൻ അവസാനം സ്വീകരിക്കുന്ന നിലപാട് ഹിഗ്വിറ്റയുടെ കളിശൈലിയെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.സുരക്ഷിത സ്ഥാനങ്ങൾ വിട്ട് ഇറങ്ങുന്നു.അനീതിക്കെതിരെ ധൈരൃപൂർവ്വം പ്രതികരിക്കുന്നു.പരിധികൾ കടന്ന് മനുഷ്യനീതിക്കുവേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഈ സമാനതയാണ് കഥയുടെ കേന്ദ്രപ്രതീകവും ശീർഷകത്തിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള അർത്ഥവും.

മനുഷ്യാവകാശങ്ങളും സാമൂഹ്യനീതിയും തൊഴിൽപരമായ ചൂഷണവും ആത്മീയ പ്രഭാഷണങ്ങളും മത ജീവിതവും കൂടിക്കലർന്ന ജീവിതത്തിലെ  ഒരേടാണ് കഥയുടെ ചുറ്റുപാട് .മതവും മനുഷ്യാവകാശവും പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കേണ്ടതാണ് എന്നുള്ള പരമമായ ബോധ്യം കഥ നൽകുന്നു.

മതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം മനുഷ്യനെ സംരക്ഷിക്കലാണെന്ന സന്ദേശമാണ് കഥ പങ്കുവയ്ക്കുന്നത്. അനീതിക്കെതിരെ മൗനം പാലിക്കുന്ന മതജീവിതത്തെ കഥ ചോദ്യംചെയ്യുന്നു ചെയ്യുന്നു

ചൂഷണ വിധേയമാകുന്ന ആദിവാസി സ്ത്രീയുടെ സംരക്ഷണത്തിന് കവചം ഒരുക്കുകയാണ് പൗരോഹിത്യ ചട്ടക്കൂടുകൾക്ക് ഉള്ളിൽ നിൽക്കുന്ന ഗീവർഗീസച്ചൻ.മത ചുറ്റുപാടുകൾക്കുള്ളിൽ നിന്നും നിസ്സഹായനാണെന്ന് തിരിച്ചറിവാണ് അത്തരത്തിൽ കായികമായ പ്രതികരണത്തിന് ഗീവർഗീസച്ചനെ സജ്ജനാക്കുന്നത്.

അധികാരവും ചൂഷണവും കഥയുടെ പ്രമേയത്തിൽ ആഴ്ന്നു കിടക്കുന്നു.ഡൽഹി നഗരത്തിലെ സാമൂഹിക ഘടനയിൽ ദരിദ്രരും ന്യൂനപക്ഷങ്ങളും എങ്ങനെ ചൂഷണത്തിന് ഇരയാകുന്നു എന്ന് കഥ വ്യക്തമാക്കുന്നു. അധികാരവും പണവും മനുഷ്യജീവിതത്തെ എങ്ങനെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ ചിത്രീകരണവുമാണിത്.ചൂഷണത്തിന് വിധേയമാകുന്ന ആദിവാസി സ്ത്രീകളുടെപ്രതിനിധിയാണ് ലൂസി .വളരെസമർത്ഥമായി ജബ്ബാർ അവൾക്ക് ചുറ്റും ചൂഷണത്തിന്റെ കെണിയൊരുക്കുന്നു.പുറത്തുവരാനാവാതെ അവളെ ചതിയുടെയും ചൂഷണത്തിന്റെയും കെണിയിൽപെടുത്തുന്നു.

പ്രതിരോധത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയം ആധുനിക കാലത്തിൻ്റെ ആവശ്യമെന്ന് കഥ തെളിയിക്കുന്നു.അനീതിക്കെതിരെ പ്രതികരിക്കേണ്ടത് ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും കടമയാണെന്ന ബോധ്യം കഥ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നു. പ്രതിരോധം ചിലപ്പോൾ പ്രാർത്ഥനയെക്കാൾ ആവശ്യമായി വരുമെന്ന സന്ദേശം കഥ നൽകുന്നു. ആത്മീയതയുടെ മന്ത്രങ്ങളെകാൾ ചില അവസരങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെടുന്നത്  അനീതിക്കെതിരെയുള്ള  ചെറുത്തുനിൽപ്പിൻ്റെ  കായികപ്രതിരോധങ്ങൾ ആണെന്ന് കഥ വിശദീകരിക്കുന്നു.

വ്യക്തിപരമായ ധാർമ്മികതയ്ക്കു മുന്നിൽ ആശങ്കാകുലനായി നിൽക്കുന്ന ഗീവർഗീസച്ചൻ്റെ ആന്തരിക സംഘർഷങ്ങളും കഥയുടെ ഭാഗമാണ്.ആത്മീയതയിൽ അടിയുറച്ച ഫാദർ ഗീവർഗീസിന്റെ ഉള്ളിലെ സംഘർഷം കഥയുടെ പ്രധാന മർമ്മമാണ്. 

ഒരു വൈദികനെന്ന നിലയിലെ കടമയും ഒരു മനുഷ്യനെന്ന നിലയിലെ ഉത്തരവാദിത്വവും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം അദ്ദേഹത്തിലുണ്ട്. ജബ്ബാറിന്റെ കുടിലമായ ചെയ്തികളിൽനിന്ന് ലൂസിയെ സംരക്ഷിക്കാൻ ആദ്യമെല്ലാം ഗീവർഗീസച്ചൻ ആശ്രയിക്കുന്നത്  ഉള്ളിലുള്ള മതം പറയുന്ന ധാർമികതയുടെ വഴികളെയാണ്.ചൂഷണത്തിന് ഗത്യന്തരമില്ലാതെ വഴങ്ങേണ്ടിവന്ന ലൂസിയുടെ നൊമ്പരങ്ങൾ അച്ചൻ്റെ നൊമ്പരങ്ങൾ തന്നെയായി മാറുന്നു. അന്യദേശത്ത് സഹായിക്കാൻ ആരുമില്ലാതെ ഉഴറിനിൽക്കുന്ന ലൂസിക്കുവേണ്ടി  അച്ചൻ ഉറച്ച നിലപാടെടുക്കുന്നു. തന്നെചൂഴ്ന്നു നിൽക്കുന്ന മതപരമായ എല്ലാ കെട്ടുപാടുകളെയും പൊട്ടിച്ചുകൊണ്ട് ഗോളിയുടെ ആയുധമായ കാലുകളുടെ ശക്തി അച്ചനും ആയുധമാക്കുന്നു. ജീർണ്ണത ബാധിച്ച സമൂഹത്തിൻ്റെ നേരെയുള്ള പെനാൽറ്റി കിക്ക് ആയിരുന്നു അത്.

 ആത്മീയലോകത്ത് ജീവിക്കുന്ന ഫാദർ ഗീവർഗീസ് പിന്നീട് സാമൂഹിക യാഥാർഥ്യത്തെ നേരിടുന്നു. വ്യക്തിപരമായ ധൈര്യത്തിന്റെയും മനുഷ്യസ്നേഹത്തിന്റെയും പ്രതീകമാണ് അദ്ദേഹം. ചൂഷണത്തിനും ഭീഷണിക്കും ഇരയാകുന്ന സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ പ്രതിനിധിയാണ് ലൂസി. സമൂഹത്തിലെ ദുർബല വിഭാഗങ്ങളുടെ അവസ്ഥയെ അവൾ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ഫുട്ബോളും മതജീവിതവും തമ്മിൽ സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്ന സമാന്തരത കഥയെ വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നു. ലളിതമായ ഭാഷയിലും ഗഹനമായ ആശയങ്ങളിലുമാണ് കഥ വികസിക്കുന്നത്.

ഇന്നത്തെ സമൂഹത്തിലും സ്ത്രീകൾക്കും ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾക്കും നേരെയുള്ള അതിക്രമങ്ങൾ തുടരുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ "ഹിഗ്വിറ്റ" അതീവ പ്രസക്തമായ കൃതിയാണ്. അനീതിക്കെതിരെ പ്രതികരിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയെ ഈ കഥ  ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.മനുഷ്യാവകാശം, സാമൂഹിക നീതി, മതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ദൗത്യം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ആഴത്തിൽ "ഹിഗ്വിറ്റ".ചിന്തിപ്പിക്കുന്നു. ഗോൾപോസ്റ്റ് വിട്ടിറങ്ങിയ ഹിഗ്വിറ്റയെപ്പോലെ സുരക്മേഖലകൾ വിട്ട് അനീതിക്കെതിരെ പോരാടാൻ മനുഷ്യൻ തയ്യാറാകണമെന്ന സന്ദേശമാണ് എൻ. എസ്. മാധവൻ ഈ കഥയിലൂടെ നൽകുന്നത്. സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധതയും കലാപരമായ മികവും ഒരുപോലെ സമന്വയിപ്പിച്ച മലയാളത്തിലെ മികച്ച ചെറുകഥകളിലൊന്നായി "ഹിഗ്വിറ്റ" നിലനിൽക്കുന്നു

ഡോ. മനോജ് ജെ പാലക്കുടി .

 ലോക സിനിമയുടെ ചരിത്രം

സിനിമ മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും സ്വാധീനശക്തിയുള്ള കലാരൂപങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. 19-ാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ശാസ്ത്രീയ പരീക്ഷണങ്ങളിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച ഈ കല ഇന്ന് കൃത്രിമബുദ്ധിയും സ്ട്രീമിംഗ് പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളും ഉൾപ്പെടുന്ന ആഗോള സാംസ്കാരിക വ്യവസായമായി വളർന്നു. 

I. **സിനിമയുടെ പൂർവകാലം* 

മനുഷ്യൻ ചലനത്തെ ചിത്രങ്ങളിലൂടെ പകർത്താനും പുനരാവിഷ്കരിക്കാനും ശ്രമിച്ചിരുന്നു. ഈ ശ്രമങ്ങളുടെയും ശാസ്ത്രീയ കണ്ടുപിടിത്തങ്ങളുടെയും കലാപരമായ പരീക്ഷണങ്ങളുടെയും ഫലമാണ് സിനിമയുടെ ജനനം. അതുകൊണ്ട് 1895-ന് മുമ്പുള്ള കാലഘട്ടത്തെ "സിനിമയുടെ പൂർവ്വകാലം" (Pre-Cinema Era) എന്ന് വിളിക്കുന്നു.

1. നിഴലുകളുടെയും പ്രകാശത്തിന്റെയും ലോകം

മനുഷ്യൻ ആദ്യം കഥകൾ പറഞ്ഞിരുന്നത് വാക്കുകളിലൂടെയും ചിത്രങ്ങളിലൂടെയും നിഴലുകളിലൂടെയുമായിരുന്നു.

ഗുഹാചിത്രങ്ങൾ

ഏകദേശം 30,000 വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് മനുഷ്യൻ ഗുഹാഭിത്തികളിൽ മൃഗങ്ങളുടെ ചിത്രങ്ങൾ വരച്ചിരുന്നു.

ചില ചിത്രങ്ങളിൽ ഒരേ മൃഗത്തിന് ഒന്നിലധികം കാലുകൾ വരച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ചലനത്തെ സൂചിപ്പിക്കാനുള്ള ആദ്യ ശ്രമങ്ങളായാണ് പല ചരിത്രകാരന്മാരും ഇതിനെ കാണുന്നത്.

2. നിഴൽനാടകം (Shadow Play)

ചൈന, ഇന്ത്യ, ഇന്തോനേഷ്യ തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളിൽ നൂറ്റാണ്ടുകളായി നിഴൽനാടകങ്ങൾ പ്രചാരത്തിലുണ്ടായിരുന്നു.

സവിശേഷതകൾ

പ്രകാശസ്രോതസ്സിന് മുന്നിൽ പാവകളെ ചലിപ്പിക്കുന്നു.

തിരശ്ശീലയിൽ ചലിക്കുന്ന നിഴലുകൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.

കഥയും ദൃശ്യവും സംയോജിപ്പിക്കുന്നു.

സിനിമയുടെ അടിസ്ഥാന ഘടകങ്ങളായ തിരശ്ശീല, പ്രകാശം, ചലനം, കഥ എന്നിവ ഇവിടെ തന്നെ കാണാം.

3. ക്യാമറ ഒബ്സ്ക്യൂറ (Camera Obscura)

സിനിമയുടെ ആദ്യ ശാസ്ത്രീയ അടിത്തറ

ലാറ്റിൻ ഭാഷയിൽ Camera Obscura എന്നത് "ഇരുണ്ട മുറി" എന്നാണ് അർത്ഥം.

ഒരു ഇരുണ്ട മുറിയിൽ ചെറിയ ദ്വാരം ഉണ്ടാക്കുന്നു.കത്തിച്ചുവച്ച മെഴുകുതിരിയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ

പുറത്തുള്ള ദൃശ്യം മറുവശത്തെ ചുമരിൽ തലകീഴായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.

ക്യാമറയുടെ അടിസ്ഥാനതത്വം ഇവിടെ നിന്നാണ് വികസിച്ചത്.പത്താം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജീവിച്ച അറബ് ശാസ്ത്രജ്ഞനായ ഇബ്ൻ അൽ ഹൈഥം (Ibn al-Haytham) ഈ പരീക്ഷണം നടത്തിയത് .അദ്ദേഹംരചിച്ച പ്രകാശശാസ്ത്ര ഗ്രന്ഥമാണ് ദി ബുക്ക് ഓഫ് ഒപ്റ്റിക്സ് (Kitab al-Manazir).

4. മാജിക് ലാന്റേൺ (Magic Lantern)

17-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ വികസിച്ച ഈ ഉപകരണം ആദ്യ പ്രൊജക്ടറായാണ് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്.

പ്രവർത്തനം

ഗ്ലാസ് സ്ലൈഡുകളിൽ ചിത്രങ്ങൾ വരയ്ക്കും.

പ്രകാശത്തിന്റെ സഹായത്തോടെ ഭിത്തിയിലോ തിരശ്ശീലയിലോ പ്രദർശിപ്പിക്കും.

പ്രാധാന്യം

ആദ്യത്തെ പൊതുദൃശ്യപ്രദർശന സാങ്കേതികവിദ്യ.

സിനിമാ പ്രൊജക്ടറിന്റെ മുൻഗാമി.

5. ചലനത്തിന്റെ മിഥ്യാഭാസം (Persistence of Vision)

സിനിമയുടെ ശാസ്ത്രീയ അടിത്തറയാണ് ഇത്.

ആശയം

മനുഷ്യന്റെ കണ്ണ് ഒരു ചിത്രം ഏകദേശം 1/10 സെക്കൻഡ് നേരം മനസ്സിൽ നിലനിർത്തുന്നു.

അതിനാൽ തുടർച്ചയായി ചിത്രങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ അവ ചലിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു.

സിനിമയിൽ

ഒരു സെക്കൻഡിൽ 24 ചിത്രങ്ങൾ കാണിക്കുമ്പോൾ ചലനം അനുഭവപ്പെടുന്നു.

6. തൗമട്രോപ്പ് (Thaumatrope)

1825-ൽ വികസിപ്പിച്ച ചെറിയ കളിപ്പാട്ടം.

ഘടന

ഒരു വശത്ത് പക്ഷി, മറുവശത്ത് കൂട്.

തിരിക്കുമ്പോൾ പക്ഷി കൂടിനുള്ളിലാണെന്ന് തോന്നും.

പ്രാധാന്യം

രണ്ട് ചിത്രങ്ങളെ മനസ്സ് ഒന്നായി കാണുന്ന പ്രക്രിയ തെളിയിച്ചു.

7.ഫിനാക്കിസ്റ്റോസ്കോപ്പ് (Phenakistoscope)

1832-ൽ ജോസഫ് പ്ലാറ്റോ വികസിപ്പിച്ചു.

സവിശേഷത

വൃത്താകൃതിയിലുള്ള ഡിസ്കിൽ ചിത്രങ്ങൾ.

തിരിക്കുമ്പോൾ ചലനം അനുഭവപ്പെടുന്നു.

ഇത് ആദ്യത്തെ ആനിമേഷൻ ഉപകരണമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

8. സോയിട്രോപ്പ് (Zoetrope)

1834-ൽ വികസിച്ചു.

ഘടന

സിലിണ്ടർ രൂപം

അകത്ത് തുടർച്ചയായ ചിത്രങ്ങൾ

തിരിക്കുമ്പോൾ ചിത്രം ചലിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നും.

9.പ്രാക്സിനോസ്കോപ്പ് (Praxinoscope)

1877-ൽ എമിൽ റെയ്നോ വികസിപ്പിച്ചു.

പുതുമ

കണ്ണാടികൾ ഉപയോഗിച്ചു.

കൂടുതൽ വ്യക്തമായ ചലനാനുഭവം.

ഇതിൽ നിന്നാണ് പിന്നീട് ആനിമേറ്റഡ് പ്രൊജക്ഷനുകൾ വികസിച്ചത്.

10. ഫോട്ടോഗ്രഫിയുടെ കണ്ടുപിടിത്തം

1839-ൽ ഫോട്ടോഗ്രഫി ജനിച്ചു.

പ്രധാന വ്യക്തികൾ

Louis Daguerre

William Henry Fox Talbot

പ്രാധാന്യം

യഥാർത്ഥ ലോകത്തെ രേഖപ്പെടുത്താൻ സാധിച്ചു.

സിനിമയ്ക്ക് ആവശ്യമായ സ്ഥിരചിത്രങ്ങൾ ലഭിച്ചു.

11. മൈബ്രിഡ്ജിന്റെ കുതിര പരീക്ഷണം (1878)

Eadweard Muybridge നടത്തിയ പരീക്ഷണം സിനിമയുടെ ചരിത്രത്തിലെ നിർണായക വഴിത്തിരിവാണ്.

പരീക്ഷണം

കുതിര ഓടുന്ന പാതയിൽ നിരവധി ക്യാമറകൾ സ്ഥാപിച്ചു.

തുടർച്ചയായ ചിത്രങ്ങൾ പകർത്തി.

കണ്ടെത്തൽ

കുതിര ഓടുമ്പോൾ ഒരു നിമിഷം നാല് കാലുകളും നിലത്തു നിന്ന് ഉയരുന്നുവെന്ന് തെളിയിച്ചു.

പ്രാധാന്യം

ചലനത്തെ തുടർച്ചയായ ചിത്രങ്ങളായി വിഭജിക്കാമെന്ന് തെളിയിച്ചു.

12. എറ്റിയൻ-ജ്യൂൾസ് മറേ (Étienne-Jules Marey)

സംഭാവന

Chronophotography വികസിപ്പിച്ചു.

ഒരേ ഫിലിമിൽ പല ഘട്ടങ്ങളിലായി ചലനം രേഖപ്പെടുത്തി.

മനുഷ്യരുടെയും മൃഗങ്ങളുടെയും ചലനങ്ങൾ പഠിച്ചു.

ഇത് സിനിമാ ക്യാമറയുടെ വികസനത്തിന് സഹായകമായി.

13. തോമസ് എഡിസണും കിനറ്റോസ്കോപ്പും

Thomas Edisonയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹപ്രവർത്തകൻ William Kennedy Laurie Dickson-ഉം ചേർന്ന് Kinetoscope വികസിപ്പിച്ചു.

ഒരാൾക്ക് മാത്രം കാണാൻ കഴിയുന്ന ഉപകരണം.

ചെറിയ ചലച്ചിത്രങ്ങൾ പ്രദർശിപ്പിച്ചു.

 

 *II. സിനിമയുടെ ജനനകാലം* (1895–1905)

ലൂമിയർ സഹോദരന്മാരും സിനിമയുടെ ഉദയം

1895 ഡിസംബർ 28-ന് പാരീസിലെ Grand Café-യിൽ Auguste Lumière, Louis Lumière എന്നിവർ Cinematographe ഉപയോഗിച്ച് പൊതുജനങ്ങൾക്ക് സിനിമ പ്രദർശിപ്പിച്ചു. ഇതാണ് സിനിമയുടെ ഔദ്യോഗിക ജനനമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

പ്രധാന ചിത്രങ്ങൾ

Workers Leaving the Factory

Arrival of a Train at La Ciotat

ഈ ചിത്രങ്ങൾ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിന്റെ ദൃശ്യരേഖകളായിരുന്നു.

III. *പ്രാരംഭ നിശ്ശബ്ദ സിനിമയുടെ കാലം* (1905–1915)

ജോർജ് മെലിയസിന്റെ വിപ്ലവം

Georges Méliès സിനിമയെ വെറും യാഥാർത്ഥ്യ രേഖപ്പെടുത്തലിൽ നിന്ന് ഭാവനയുടെ ലോകത്തേക്ക് ഉയർത്തി.

പ്രധാന സംഭാവനകൾ

Special Effects

Double Exposure

Fade In / Fade Out

Fantasy Cinema

പ്രധാന ചിത്രം

A Trip to the Moon

ഇത് ലോകത്തിലെ ആദ്യ സയൻസ് ഫിക്ഷൻ ചിത്രമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. 

IV. *നിശ്ശബ്ദ സിനിമയുടെ സുവർണ്ണകാലം* (1915–1927)

ഡി.ഡബ്ല്യു. ഗ്രിഫിത്തും സിനിമാഭാഷയും

D. W. Griffith ആധുനിക സിനിമയുടെ കഥപറച്ചിൽ രീതികൾ വികസിപ്പിച്ചു.

സംഭാവനകൾ

Cross-cutting

Close-up

Parallel Editing

Feature-length Narrative

പ്രധാന ചിത്രങ്ങൾ

The Birth of a Nation

Intolerance

ജർമ്മൻ എക്സ്പ്രഷനിസം

ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിനുശേഷം ജർമ്മനിയിൽ വളർന്നു.

സവിശേഷതകൾ

ഭയാനക അന്തരീക്ഷം

വിചിത്ര സെറ്റുകൾ

മനശ്ശാസ്ത്രപരമായ സംഘർഷങ്ങൾ

പ്രധാന ചിത്രം

The Cabinet of Dr. Caligari.

സോവിയറ്റ് മൊണ്ടാഷ് പ്രസ്ഥാനം

പ്രധാന സംവിധായകർ

.Sergei Eisenstein

Vsevolod Pudovkin

പ്രധാന ചിത്രം

Battleship Potemkin

മൊണ്ടാഷ് എഡിറ്റിംഗിന്റെ ശക്തി ലോകത്തിന് കാണിച്ചുതന്നു.

ചാർളി ചാപ്ലിന്റെ യുഗം

Charlie Chaplin നിശ്ശബ്ദ സിനിമയുടെ ഏറ്റവും വലിയ താരമായി.

പ്രധാന ചിത്രങ്ങൾ

The Kid

The Gold Rush

V. *ശബ്ദസിനിമയുടെ വിപ്ലവം (1927–1945)* 

1927-ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ

The Jazz Singer

ലോകത്തിലെ ആദ്യത്തെ വാണിജ്യവിജയമായ ശബ്ദചിത്രമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ഇതോടെ നിശ്ശബ്ദ സിനിമയുടെ യുഗം അവസാനിച്ചു.

പ്രധാന മാറ്റങ്ങൾ

സംഭാഷണം

പശ്ചാത്തല സംഗീതം

ഗാനങ്ങൾ

യാഥാർത്ഥ്യബോധം.

VI. *ഹോളിവുഡിന്റെ സുവർണ്ണകാലം* (1930–1950)

ഇക്കാലത്ത് ഹോളിവുഡ് ലോകസിനിമയുടെ കേന്ദ്രമായി.

പ്രധാന സ്റ്റുഡിയോകൾ

MGM

Paramount

Warner Bros

Universal

പ്രധാന ചിത്രങ്ങൾ

Gone with the Wind

Casablanca

The Wizard of Oz

VII. *രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധാനന്തര സിനിമ (1945* *–1960)* 

ഇറ്റാലിയൻ നിയോ റിയലിസം

യുദ്ധത്തിന്റെ ദുരിതങ്ങൾ നേരിട്ട ജനങ്ങളുടെ ജീവിതം സിനിമയാക്കി.

പ്രധാന സംവിധായകർ

Vittorio De Sica

Roberto Rossellini

പ്രധാന ചിത്രം

Bicycle Thieves.

ജാപ്പനീസ് സുവർണ്ണകാലം

പ്രധാന സംവിധായകർ

Akira Kurosawa

Yasujiro Ozu

പ്രധാന ചിത്രങ്ങൾ

Rashomon

Seven Samurai.

VIII. *ലോക സിനിമയുടെ നവോത്ഥാന കാലം* (1959–1975)

ഫ്രഞ്ച് ന്യൂവേവ്

പരമ്പരാഗത സിനിമാ നിയമങ്ങളെ വെല്ലുവിളിച്ച പ്രസ്ഥാനം.

പ്രധാന സംവിധായകർ

Jean-Luc Godard

François Truffaut

പ്രധാന ചിത്രങ്ങൾ

Breathless.

The 400 Blows

ഇന്ത്യൻ സമാന്തര സിനിമ

പ്രധാന സംവിധായകർ

Satyajit Ray

Mrinal Sen

Ritwik Ghatak

പ്രധാന ചിത്രം

Pather Panchali

IX. *ന്യൂ* *ഹോളിവുഡ് കാലം (1967–1980)* 

പുതിയ തലമുറ സംവിധായകർ സിനിമയെ മാറ്റിമറിച്ചു.

പ്രധാന സംവിധായകർ

Martin Scorsese

Francis Ford Coppola

Steven Spielberg

പ്രധാന ചിത്രങ്ങൾ

The Godfather

Taxi Driver

Jaws

X. *ബ്ലോക്ക്ബസ്റ്റർ യുഗം* (1980–2000)

സവിശേഷതകൾ

വൻ ബജറ്റ്

സ്പെഷ്യൽ എഫക്റ്റുകൾ

ആഗോള വിപണി

പ്രധാന ചിത്രങ്ങൾ

Star Wars

Jurassic Park

Titanic

XI. *ഡിജിറ്റൽ വിപ്ലവം (2000–2010)* 

പ്രധാന മാറ്റങ്ങൾ

Digital Camera

CGI

Computer Editing

Digital Projection

പ്രധാന ചിത്രങ്ങൾ

The Lord of the Rings: The Return of the King

Avatar

XII. *സ്ട്രീമിംഗ് യുഗം (2010–2020* )

മാറ്റങ്ങൾ

OTT പ്ലാറ്റ്ഫോമുകൾ

മൊബൈൽ പ്രേക്ഷകർ

വെബ് സീരീസുകൾ

സിനിമ തീയറ്ററിൽ നിന്ന് വീടുകളിലേക്കും മൊബൈൽ സ്ക്രീനുകളിലേക്കും മാറി.

XIII. *AIയും വെർച്വൽ സിനിമയും (2020–ഇന്ന്)* 

COVID-19 കാലഘട്ടത്തിനു ശേഷം സ്ട്രീമിംഗ് വേഗത്തിൽ വളർന്നു. അതോടൊപ്പം Virtual Production, LED Volume Technology, Artificial Intelligence, Deep Learning എന്നിവ സിനിമാ നിർമ്മാണത്തിന്റെ ഭാഗമായിത്തീർന്നു. 

പ്രധാന പ്രവണതകൾ

AI Script Analysis

Virtual Actors

Deepfake Technology

Interactive Cinema

Global Streaming Culture

 *ലോക സിനിമയുടെ പ്രധാന പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ.* 

ഫ്രഞ്ച് സിനിമ,

ജർമ്മൻ എക്സ്പ്രഷനിസം,

സോവിയറ്റ് മൊണ്ടാഷ്,

ഇറ്റാലിയൻ നിയോറിയലിസം,

ഫ്രഞ്ച് ന്യൂവേവ് ,

ജാപ്പനീസ് ന്യൂവേവ് ,

ഇന്ത്യൻ സമാന്തര സിനിമ,

ന്യൂ ഹോളിവുഡ്,

ഡോഗ്മ 95,

ഡിജിറ്റൽ സിനിമ,

ലോക സിനിമയുടെ ചരിത്രം സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ മാത്രം ചരിത്രമല്ല; അത് മനുഷ്യ സംസ്കാരത്തിന്റെ, രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ, യുദ്ധങ്ങളുടെ, സാമൂഹികമാറ്റങ്ങളുടെ, സ്വപ്നങ്ങളുടെ, ആശയങ്ങളുടെ ചരിത്രം കൂടിയാണ്. ലൂമിയർ സഹോദരന്മാരുടെ 1895-ലെ പ്രദർശനത്തിൽ നിന്ന് ഇന്നത്തെ AI അധിഷ്ഠിത സിനിമകളിലേക്കുള്ള യാത്ര മനുഷ്യന്റെ സൃഷ്ടിപരമായ കഴിവിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ദൃശ്യരേഖകളിലൊന്നായി നിലകൊള്ളുന്നു.

ഏടാകൂടം കവിത

            ഏടാകൂടം

 

              കവി ; അജിത്ത് എം.പച്ചനാടൻ 

           കവിതാസ്വാദനം

അജിത്ത് എം പച്ചനാടന്റെ "ഏടാകൂടം" എന്ന കവിത ശാരീരിക വൈകല്യമുള്ള ഒരാളുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നു.

സമൂഹത്തിന്റെ കരുണയില്ലായ്മയും അവഗണനയും തുറന്നുകാട്ടുന്ന ശക്തമായ കാവ്യസൃഷ്ടിയാണിത്. സമൂഹ മനസ്സാക്ഷിയുടെ മുമ്പിൽ ചോദ്യചിഹ്നമായി ഒരു മുടന്തനെ ഉയർത്തി കാണിക്കുകയാണ് കവി.മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾ നിഷേധിക്കപ്പെട്ട മുടന്തന്റെ ഹൃദയനൊമ്പരങ്ങളെ കവിത ആഖ്യാനം ചെയ്യുന്നു.ശാരീരിക വൈകല്യങ്ങളുടെ വേദനകളെക്കാൾ അയാളെ ആക്രമിക്കുന്നത് സമൂഹത്തിന്റെ മനോഭാവങ്ങളാണ്. സമൂഹത്തിൻ്റെ പൊതുധാരകളിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയില്ല എന്നു മാത്രമല്ല ബോധപൂർവ്വം അകറ്റി നിർത്തുന്നതിനാണ് സമൂഹം ശ്രമിക്കുന്നത്. മനോഭാവങ്ങളെയും ചിന്താഗതികളെയും ഒരിക്കലും മാറ്റിപ്പണിയാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത സമൂഹം ഭൗതികമായ നിർമ്മിതികളിലും അവരെ പരിഗണിച്ചില്ല. പൊതുസ്ഥലങ്ങളും സാമൂഹ്യസമ്പർക്ക ഇടങ്ങളും നിർമ്മിച്ചപ്പോഴും അകറ്റി നിർത്തുക എന്ന പൊതുബോധം സമൂഹമനോഭാവത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. സാമൂഹിക ഇടങ്ങൾ സൗഹൃദ വേദികൾ ആകുന്നതിന് പകരം ദ്രോഹിക്കുന്ന ഇടങ്ങളായി മാറുന്നു. വിനോദങ്ങളും സൗഹൃദങ്ങളും കളികളും പ്രണയവും ഒത്തുചേരലും എല്ലാം അവർക്ക്  നിഷേധിക്കപ്പെട്ടു. അവസരങ്ങളെ സാധ്യമാക്കിയില്ല എന്നുമാത്രമല്ല നിഷേധിക്കുക എന്നതുകൂടിയായിരുന്നു സമൂഹത്തിൻ്റെ ചിന്താഗതി

ഇവിടെ "മുടന്തൻ" എന്ന കഥാപാത്രം ഒരു വ്യക്തിയെ മാത്രമല്ല, സമൂഹത്തിന്റെ മുഖ്യധാരയിൽ നിന്ന് മാറ്റിനിർത്തപ്പെടുന്ന എല്ലാ മനുഷ്യരുടെയും പ്രതീകമാണ്.

കവിതയുടെ തുടക്കത്തിൽത്തന്നെ മുടന്തന്റെ ജീവിതപാതയെ ദുർഘടമാക്കുന്ന സമൂഹത്തിൻ്റെ ചിന്തകളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. "ഓലിവലിയൊരു പുഴയായി "പാലമില്ലാത്തിടത്താകെ കുത്തൊഴുക്ക്". മറ്റുള്ളവർക്ക് സാധാരണമായ കാര്യങ്ങൾപോലും അവനു വലിയ പ്രതിബന്ധങ്ങളാണ്. 

ബലഹീനന് കൈത്താങ്ങാകുന്നതിനു പകരം അവരുടെ വഴികളെ ദുർഘടങ്ങളാക്കി . അവരുടെ യാത്രയെ കൂടുതൽ ക്ലേശകരമാക്കി എന്നതായിരുന്നു സമൂഹത്തിൻ്റെ വിനോദം. പുഴക്കൊലുസിന്റെ കൊഞ്ചലിനു പകരം അവരെ നേരിട്ടത് ക്രൗര്യച്ചിരികളാണ്.

ഉത്തരക്കടലാസ് അവൻ്റെ ജീവിതം തന്നെയാണ്.വൈകല്യത്തിന്റെ ഒരു കുറവിനെ ശരീരത്തിന്റെ മൊത്തം കുറവായി   എഴുതിത്തള്ളി. അവന്റെ ജീവിതമാകുന്ന ഉത്തരക്കടലാസ് മുഴുവൻ തെറ്റുകളായി കുത്തിവരയ്ക്കപ്പെട്ടു. ഒപ്പം അവന്റെ ശരിയായ ഉത്തരങ്ങളെക്കാൾ തെറ്റുകളാണ് സമൂഹം ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. അതിലൂടെ വ്യക്തിയുടെ കഴിവുകളെക്കാൾ കുറവുകളെ മാത്രം ഉയർത്തി  കാണിക്കുന്ന മനുഷ്യസ്വഭാവത്തെ കവി വിമർശിക്കുന്നു.

മുടന്തൻ ചിരിക്കുമ്പോൾ ആരും കൂടെ ചിരിക്കുന്നില്ല; കരയാതിരിക്കുന്നതിൽ ആളുകൾ അത്ഭുതപ്പെടുന്നു. ഇവിടെ സമൂഹം അവനെ ഒരു സമ്പൂർണ്ണ മനുഷ്യനായി കാണാതെ, സഹതാപത്തിന് മാത്രം അർഹനായ ഒരാളായി കാണുന്നതിന്റെ വൈരുദ്ധ്യം വെളിവാകുന്നു.

ചിരിച്ചപ്പോൾ ആരും കൂടെ ചിരിച്ചില്ല .....ദുഃഖങ്ങളിൽ കൂടെ സഹതപിച്ചില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല അധിക്ഷേപത്തിലൂടെ കൂടുതൽ നൊമ്പരപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.

നിലവിളിച്ചപ്പോൾ ......കണ്ണീരിന് അളവു കുറഞ്ഞെന്നും ................ജീവിതത്തിൻ്റെ വലിയ നൊമ്പരങ്ങളുടെ മധ്യേ കൂടുതൽ കാർക്കശ്യത്തോടെ  പ്രതികരിച്ചു.ശാരീരിക ബുദ്ധിമുട്ട് നേരിടുന്നവരുടെ വലിയ വേദനകളെ വലിയ പരിഹാസത്തിനു വേദിയാക്കി.

 അവന്റെ വേദന പോലും അളക്കുകയും വിധിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന മനോഭാവമാണ് തുടർന്ന്  കവിത വിമർശിക്കുന്നത്.ദുർബലനെ ആരും ഒരു വിനോദങ്ങളിലും കൂട്ടിയില്ല. കളികളിൽ അവൻ ഒറ്റപ്പെട്ടു. ഏകാന്തതയിൽ അവൻ സുഹൃത്തുക്കളെ തേടി നടന്നു. കണ്ടെത്തിയവരെല്ലാം ബൈബിളിലെ ബാബേൽ ഗോപുരം കണക്കെ ആയിരുന്നു.ബാബേലിൽ ആരും മറ്റൊരാളുടെ ഭാഷ തിരിയുന്നവരായിരുന്നില്ല. അഹങ്കാരംകൊണ്ട് ഭാഷ ചിതറിക്കപ്പെട്ട വരായിരുന്നു അവർ.

മറ്റൊരാളെ കേൾക്കാൻ കൂസാക്കാതെ സ്വന്തം ശബ്ദങ്ങളുടെ സുഖത്തിൽ മുഴുകി. മുടന്തൻ്റെ വേദന കേൾക്കാൻ ആരും മെനക്കെട്ടില്ല.കവിതയുടെ മധ്യഭാഗത്ത് ആധുനിക മനുഷ്യന്റെ ആശയവിനിമയ പ്രതിസന്ധി ശക്തമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

"ഓരോ ചെവിയിലും അവരവരുടെ ശബ്ദം മാത്രം കേൾപ്പിക്കുന്ന ഹെഡ്ഫോൺ" എന്ന ചിത്രം ഇന്നത്തെ സമൂഹത്തിന്റെ സ്വാർത്ഥതയും സ്വയംസുഖാന്വേഷണവും  സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മറ്റൊരാളുടെ വേദന കേൾക്കാനോ മനസ്സിലാക്കാനോ ആരും തയ്യാറല്ല. അതുകൊണ്ട് മുടന്തന്റെ ശബ്ദം "അനാഥനാദം" ആയി മാറുന്നു.

പ്രണയത്തിലും സൗഹൃദത്തിലും സാമൂഹിക ഇടപെടലുകളിലും അവൻ നേരിടുന്ന അവഗണന കവിതയെ കൂടുതൽ ഹൃദയസ്പർശിയാക്കുന്നു. അവന്റെ പ്രണയവും പരിഹാസത്തിന് ഇരയാകുന്നു.

തേഞ്ഞു തേഞ്ഞ് രൂപം മാറിയ മുടന്തന്റെ ചെരിപ്പ് ....ആവശ്യങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ചോദിച്ച് അലയാനാണ് അവൻ്റെ വിധി. ആരും അവന് നീതി നൽകിയില്ല. 

നിൽക്കാകുതിര ...... കടങ്കഥകളും അവനുവേണ്ടി പരിഹാസചിത്രം വരച്ചു.കടങ്കഥകളുടെ ആഖ്യാനങ്ങളിൽ മുടന്തന്റെ  നോവും പരിഹാസ വിഷയമായി.. 

യാത്രകളെല്ലാം ഒതുക്കു കല്ലുകൾക്ക് മുന്നിൽ തീർന്നു....മാറിനിൽക്കാനും മറഞ്ഞിരിക്കാനും മാറ്റിയിടപെട്ട ഒതുക്കുകല്ലുകൾ പോലെ അവനും സമൂഹ കാഴ്ചപ്പാടുകളിൽനിന്നും ഒതുക്കി മാറ്റപ്പെട്ടു."ഒതുക്കുകല്ല്" എന്ന പ്രയോഗം വളരെ അർത്ഥസമ്പുഷ്ടമാണ്.പഴയ കേരളീയ വഴികളിൽ വാഹനങ്ങൾ കടന്നുപോകാതിരിക്കാനോ വഴിയുടെ അതിർത്തി സൂചിപ്പിക്കാനോ സ്ഥാപിച്ചിരുന്ന കല്ലുകളെയാണ് ഒതുക്കുകല്ലുകൾ എന്നു വിളിച്ചിരുന്നത്.അവന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും യാത്രകളും ആഗ്രഹങ്ങളും മുന്നോട്ട് പോകാതെ നിൽക്കുന്ന അവസ്ഥയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.മുടന്തന്റെ ജീവിതത്തെ ഒതുക്കുകയും മുന്നേറ്റത്തെ തടയുകയും ചെയ്യുന്ന സാമൂഹികവും മാനസികവും ഭൗതികവുമായ എല്ലാ പ്രതിബന്ധങ്ങളുടെയും പ്രതീകമാണ്. ജീവിതപാതയിൽ സമൂഹം അവനു മുന്നിൽ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്ന വിവേചനത്തിന്റെ കല്ലുകളെയാണ് കവി ഈ പ്രയോഗത്തിലൂടെ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

വിക്കുള്ള സുഹൃത്തിനോടു സംസാരിക്കുമ്പോൾ പോലും സമൂഹം അവരെ കളിയാക്കുന്നു. ഇതിലൂടെ ശാരീരികമായോ ഭാഷാപരമായോ വ്യത്യസ്തതകളുള്ളവരെ സമൂഹം എങ്ങനെ അകറ്റിനിർത്തുന്നുവെന്ന് കവി കാണിച്ചുതരുന്നു.നൊമ്പരങ്ങൾ പരസ്പരം പറഞ്ഞപ്പോഴും അവർ പരിഹസിക്കപ്പെട്ടു.ഒന്നിച്ചു കൂടാനുള്ള അവരുടെ ശ്രമങ്ങളും പരാജയപ്പെടുത്തി.

ക്രിക്കറ്റ്, സിനിമ, യാത്ര, ബസ് യാത്ര തുടങ്ങിയ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലെ നിരവധി അനുഭവങ്ങളിലൂടെ മുടന്തന്റെ ഏകാന്തത കവി ചിത്രീകരിക്കുന്നു.

"മുടന്തനെ കാത്ത് ബസ് നിന്നില്ല", "കോണിപ്പടികൾ മുകളിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചില്ല" എന്നീ വരികൾ വൈകല്യമുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിൽ സമൂഹം സൃഷ്ടിക്കുന്ന അദൃശ്യ തടസ്സങ്ങളുടെ പ്രതീകങ്ങളാണ്.

കവിതയുടെ അവസാന വരികളിൽ മുടന്തന്റെ ജീവിതസത്യം സംഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്നു. "മുടന്തനു നടപ്പാതയിൽ അയാൾ ഏടാകൂടമായി" എന്ന വരി സമൂഹത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിന്റെ ക്രൂരതയെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ഒരു മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനായി കാണാതെ, വഴിയിലെ തടസ്സമായി മാത്രം കാണുന്ന മനോഭാവമാണ് ഇവിടെ വിമർശിക്കപ്പെടുന്നത്. "പുഞ്ചിരിത്താക്കോൽ കൊണ്ട് ആരും അവനെ സ്വതന്ത്രനാക്കിയില്ല" എന്ന അവസാനവരി മനുഷ്യസ്നേഹത്തിന്റെയും അംഗീകാരത്തിന്റെയും അഭാവത്തെ അതീവ ഹൃദയസ്പർശിയായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

സമൂഹത്തിന്റെ സഹതാപത്തേക്കാൾ സ്വീകാര്യതയും സമത്വവും ആവശ്യപ്പെടുന്ന കവിതയാണ് "ഏടാകൂടം". വൈകല്യമുള്ളവരുടെ ജീവിതവേദനയെ ഹൃദയത്തിലേറ്റുന്ന കവി ആധുനിക  സമൂഹത്തിന്റെ പരിഷ്കൃതമാകാത്ത മനോഭാവങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതാവസ്ഥകളെയും വേദനകളെയും പരാധീനതകളെയും ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിവില്ലാത്ത സമൂഹത്തിൻ്റെ ഇടുങ്ങിയ ചിന്താഗതികളെയും വികലമായ കാഴ്ചപ്പാടുകളെയും ശക്തമായി ചോദ്യംചെയ്യുകയാണ് ഏടാകൂടം.

ഡോ.മനോജ് ജെ പാലക്കുടി

 അന്ധ

പി .എൻ. ഗോപികൃഷ്ണൻ.

                                                  കവിതാസ്വാദനം

ഒരു അന്ധയുടെ ആത്മഭാഷണ രൂപത്തിൽ പി.എൻ.ഗോപീകൃഷ്ണൻ രചിച്ച കവിതയാണ് 'അന്ധ'.

കാഴ്ചയില്ലാത്തവരുടെ പ്രതിനിധിയായി ഒരു പെൺകുട്ടി ലോകത്തോടു സംസാരിക്കുന്നു. വൈകല്യത്തിന്റെ മാറ്റിനിർത്തലുകൾക്കു മുന്നിൽ ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെയും ആത്മാഭിമാനത്തിന്റെയും സ്വയംപ്രതിരോധത്തിന്റെയും ഉറച്ചകോട്ടകളെ പണിതുയർത്തുകയാണ് അവൾ.കാഴ്ചയില്ലായ്മയുടെ പരിമിതികളെപ്പറ്റി സഹതപിക്കാതെ അതിൻ്റെ അനന്തസാധ്യതകളെ അവതരിപ്പി ക്കുന്നതാണ് ഈ കവിത.കാഴ്ചയുള്ളവരുടെ കൂട്ടത്തിൽനിന്നും വ്യത്യസ്തരാണ് അവർ. കാഴ്ചയുള്ളവരുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ കാണാത്ത ജീവിത ദർശനങ്ങളാണ്അവരെ വഴിതെളിക്കുന്നത്. ആ ദർശനങ്ങൾ കവിതയിൽ പങ്കുവയ്ക്കുകയാണ് കവി.കാഴ്ചശക്തിയില്ലാത്തവരെ സമൂഹം സഹതാപത്തോടെയാണ് കാണുന്നത്. ഈ  സമീപനത്തെ ശക്തമായി ചോദ്യം ചെയ്യുകയാണ് കവിത.

“കാഴ്ചയുള്ളവരേ, നിങ്ങൾ എന്നെ ചൊല്ലി സഹതപിക്കാതിരിക്കുവിൻ” എന്ന ആദ്യവരിയിൽത്തന്നെ  പ്രതിഷേധസ്വരം വ്യക്തമാകുന്നു. കാഴ്ചയില്ലാത്തവർ എന്ന വേർതിരിവ് സൃഷ്ടിച്ച് മറ്റുള്ളവർ അഹന്തയുള്ളവരാകുന്നു. അവരെ കാഴ്ചയുള്ളവർ എന്നു വിളിച്ച് പ്രതിഷേധത്തിന്റെ പരിഹാസം ഉയർത്തുകയാണ് കവി.കാഴ്ചയില്ലായ്മയെ ഒരു കുറവായി കാണാതെ, അതിനെ ഒരു വ്യത്യസ്തമായ ജീവിതാനുഭവമായി ഇതിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

പൂവിടുന്ന ചെടിക്കും മധുരഫലം നൽകുന്ന മാവിനും കാടിനും കണ്ണുകളില്ലെങ്കിലും അവയും പ്രകൃതിയുടെ അവിഭാജ്യ ഘടകങ്ങളാണ്. അവയുടെ കൂട്ടത്തിലാണ് താനെന്നും മനുഷ്യരുടെ കൂട്ടത്തിലല്ലെന്നും അന്ധ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ഇതിലൂടെ പ്രകൃതിയുമായുള്ള ആത്മബന്ധവും മനുഷ്യർ സൃഷ്ടിച്ച വൈകല്യബോധത്തോടുള്ള വിമുഖതയും പ്രകടമാകുന്നു.കാഴ്ചകളുടെ സമൃദ്ധി തരുന്ന കാടിനും കണ്ണില്ല.

“എന്റെ കൂടെ ഒരു ഇരുണ്ട കാട് സഞ്ചരിക്കുന്നു” എന്ന വരി കവിതയുടെ ഏറ്റവും ശക്തമായ ദൃശ്യബിംബങ്ങളിലൊന്നാണ്. കാഴ്ചയില്ലായ്മയെ ഇരുട്ടായി കാഴ്ചയുള്ളവർ കാണുന്നു. ആ ഇരുട്ടിനെ ഭയത്തിന്റെയും ശൂന്യതയുടെയും ഇടമാക്കുന്നു.  ഇരുണ്ട കാട് ദൃശ്യങ്ങളുടെ സമൃദ്ധി നിറഞ്ഞ കാഴ്ചകളുടെ കൂട്ടമാണ്.ഇരുണ്ട കാട്ടിലെ ഓരോ കാഴ്ചയും ഉൾ കണ്ണുകൊണ്ട് ദർശിക്കാൻ  കഴിയുമെന്ന് അവൾ അഭിമാനത്തോടെ പറയുന്നു.ഇരുണ്ട വനത്തിനുള്ളിലെ മനോഹര കാഴ്ചകൾ മനോനേത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് ഒപ്പിയെടുക്കാനാകും. ഇരുണ്ട കാട് പോലെ ഇരുട്ടിനുള്ളിൽ കാഴ്ചകളുടെ സമ്പന്നമായ ഒരു ലോകം തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് വെളിപ്പെടുത്തലാണ് ഈ വരികളിൽ.

കാഴ്ചഉള്ളവരുടെ പരിധികളെ ചോദ്യം ചെയ്യുകയാണ് തുടർന്നുള്ള വരികളിൽ.മനുഷ്യൻ ശാസ്ത്രസാങ്കേതിക വിദ്യകളിലൂടെ കാഴ്ച പരിമിതിയെ മറികടക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ബൈനോക്കുലറുകളും മൈക്രോസ്കോപ്പുകളും ടെലസ്കോപ്പുകളും സർവൈലൻസ് ക്യാമറകളും അതിന്റെ പ്രതീകങ്ങളാണ്.ഇവയ്ക്കൊന്നും   കാഴ്ചയുടെ അതീന്ദ്രിയതലങ്ങളെ കണ്ടെത്താൻ കഴിയുകയില്ല. കാഴ്ചയുടെ അനുഭൂതികളെ അളക്കാൻ കണ്ണുകൾ മാത്രം പോര. അനുഭവങ്ങളും വികാരങ്ങളും ആത്മബോധവുമാണ് കാഴ്ചയെ നിർവചിക്കുന്നത്. ആ അനുഭവമാണ്  തുറന്നു കിട്ടുന്നത് എന്ന് അന്ധ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

നോട്ടത്തിനപ്പുറം മറ്റൊരു ദൃശൃലോകത്തെഅവർ നിർമ്മിക്കുന്നു.

നിങ്ങൾക്ക് കാഴ്ചയുള്ളതിനാൽ ചലനങ്ങളെ നിങ്ങൾ കാണുന്നു.എന്നാൽ നിശ്ചലതയിലാണ് ഞങ്ങളുടെ കാഴ്ച.അവിടെ ഞാൻ "വളരുകയും , പടരുകയും , ഒഴുകുകയും , അലയുകയും ചെയ്യുന്നു".നിശ്ചലതയിൽനിന്നും വളർന്നു വരുന്നതാണ് ഞങ്ങളുടെ ലോകം.

നിങ്ങളുടെ അഹങ്കാരങ്ങളിൽ വിരിയുന്ന സഹതാപങ്ങളോട് ഞങ്ങളെ ചേർത്തുവെയ്ക്കേണ്ട എന്ന് കാഴ്ചയുള്ളവരോട് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.ഹരിതസമൃദ്ധി നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന പ്രകൃതിയോടു ചേർത്തുവെ യ്ക്കുകയാണ് അവരുടെ ജീവിതത്തെ.
നിങ്ങളുടെ വംശത്തിൽനിന്നും കാലിടറി വീണ ഒരാൾ എന്നനിലയിൽ ഞങ്ങളെ കരുതരുത്.അന്ധത വൈകല്യമല്ല. വീഴ്ചയുമല്ല.

സഹതാപത്തിന്റെ മഹത്വം എന്ന നിലയിൽ മോതിരങ്ങൾ എന്റെ വിരലിൽഅണിയിക്കുകയും അരുത്. സഹതാപംകൊണ്ട് തകർക്കപ്പെടുവാൻ ഉള്ളതല്ല ഈ ജീവിതം . നിലനിൽപ്പിന്റെയും , അനാശ്രയത്വത്തിന്റെയും ഉദാത്ത മാതൃകയായപ്രകൃതിയോട് അവൾ സ്വയം ചേർത്തുവെയ്ക്കുന്നു. സഹതാപത്തിനെതിരായ പ്രതിഷേധംകവിതയിലെ ഏറ്റവും ശക്തമായ ആശയങ്ങളിലൊന്നാണ്. സഹതാപമല്ല അംഗീകാരമാണ് സമൂഹം നൽകേണ്ടത്. അന്ധരെ  ദയയ്ക്ക് അർഹരായി മാത്രം കാണുന്നു. എന്നാൽ തുല്യരായ മനുഷ്യരായി കാണണം.സഹതാപത്തിൻ്റെ മോതിരം  വ്യക്തിയുടെ ശ്രേഷ്ഠതയെ പരിമിതപ്പെടുത്തുന്ന ഒന്നായി കവി കാണുന്നു.

കവിതയുടെ അവസാനഭാഗം ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപനമാണ്.“ഞാൻ വേറെ ഒരു വംശം.”ഈ വാക്കുകളിൽ  പ്രതിഷേധവും അഭിമാനവും ഒരുമിച്ചു പ്രകാശിക്കുന്നു. അന്ധതയെ കുറവായി കാണുന്ന സമൂഹത്തോട് അന്ധ പറയുന്നു, താൻ ഒരു ദുർബലയല്ല;  മനുഷ്യരുടെ നിരീക്ഷണങ്ങൾക്കും വിലയിരുത്തലുകൾക്കും അതീതമായ ഒരു വ്യക്തിത്വമാണ് .കാരണം, താൻ “വേറെ ഒരു വംശം” ആണ്.

ഇവിടെ “വംശം” എന്നത് ജൈവപരമായ അർഥത്തിലല്ല, മറിച്ച് ജീവിതത്തെ കാണുന്ന വ്യത്യസ്തമായ ഒരു കാഴ്ചപ്പാടിനെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. സസ്യങ്ങളെപ്പോലെ സ്വയം നിലനിൽക്കാനും സ്വന്തം അപ്പം സ്വയം പാകം ചെയ്യാനും ലോകവുമായി അത് പങ്കുവയ്ക്കാനും കഴിവുള്ളവളാണ് അവൾ.

ഈ കവിതയുടെ കേന്ദ്രധ്വനി സ്വാഭിമാനവും ആത്മവിശ്വാസവുമാണ്. വൈകല്യമുള്ളവരെ സഹതാപത്തിന്റെ കണ്ണുകൊണ്ട് മാത്രം കാണുന്ന സമൂഹത്തിനെതിരായ ശക്തമായ പ്രതികരണമാണ്. മനുഷ്യന്റെ മൂല്യം അവന്റെ ശാരീരിക അളവുകോലുകളിലല്ല, മറിച്ച്  ആത്മവിശ്വാസവും സ്വന്തമായ കാഴ്ചപ്പാടുകളുമാണ്.

ശക്തമായ പ്രതീകങ്ങളിലൂടെ അന്ധരുടെ ആത്മാഭിമാനത്തിന്റെ മഹത്തായ സന്ദേശം ഈ കവിത വായനക്കാരിൽ എത്തിക്കുന്നു.യഥാർത്ഥ അന്ധത കണ്ണുകളുടെ അഭാവമല്ല; മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനായി കാണാൻ കഴിയാത്ത മനസ്സുകളുടെ പരിമിതിയാണെന്ന് ഈ കവിത  ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.യാചനകളല്ല ആത്മാഭിമാനത്തിന്റെയും മനുഷ്യാന്തസ്സിന്റെയും ഉജ്ജ്വലമായ പ്രഖ്യാപനമാണ് കവിതയിൽ ഈ നിർവഹിക്കപ്പെടുന്നത്.

ഡോ. മനോജ് ജെ. പാലക്കുടി

കൽപ്പറ്റ നാരായണൻ

 സമയപ്രഭു 

കൽപ്പറ്റ നാരായണൻ

 കവിതാസ്വാദനം

പ്രശസ്ത കവിയും നിരൂപകനും ഉപന്യാസകാരനും നോവലിസ്റ്റുമാണ് കൽപ്പറ്റ നാരായണൻ. ആധുനിക മലയാള കവിതയിൽ വേറിട്ട കാവ്യസരണിയുടെ പ്രയോക്താവാണ് അദ്ദേഹം. വാക്കുകളുടെ മിതത്വം നാരായണൻ കവിതകളെ തേജസ്സുറ്റതാക്കുന്നു. ഗദ്യ കവിതകളുടെ സൗന്ദര്യ പഥത്തിലൂടെയാണ് കൽപ്പറ്റ കവിതകൾ സഞ്ചരിക്കുന്നത്. കവിതകളുടെ ആഖ്യാനശക്തിയെ തിരിച്ചറിയുന്ന കവി ഓരോ കവിതകളെയും വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നു. 

ഭാഷകൊണ്ട് കാലത്തെയും സ്ഥലത്തെയും സമൂഹത്തെയും സംസ്കാരത്തെയും അളന്നു മുറിക്കുന്ന ആ കവിതകൾ ഉള്ളറകളിൽ നിന്ന് ദർശനങ്ങളെ കണ്ടെടുക്കുന്നുവെന്ന് നിരൂപകർ  വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു.  ധ്യാനാത്മകതയും  ധ്വന്യാത്മകതയും  കൽപ്പറ്റ കവിതകൾക്ക് വിശാലമായ വ്യാഖ്യാന സാധ്യത സൃഷ്ടിക്കുന്നു.

മുടന്തന്റെ സുവിശേഷം ,ഒഴിഞ്ഞ വൃക്ഷഛായയിൽ,സമയപ്രഭു ,കറുത്ത പാൽ (കവിത )ഈകണ്ണടയൊന്ന് വെച്ച്നോക്കൂ ( ഉപന്യാസങ്ങൾ )ഏതിലയും മധുരിക്കുന്ന കാടുകളിൽ   (സാഹിത്യ വിമർശനം )അവർ കണ്ണുകൊണ്ട് കേൾക്കുന്നു (സാമൂഹ്യ നിരീക്ഷണം )കോന്തല (വയനാടിന്റെ ആത്മകഥ)തത്സമയം (സാമൂഹ്യനിരീക്ഷണം )ഇത്ര മാത്രം (നോവൽ )നിഴലാട്ടം -ഒരു സിനിമാ പ്രേക്ഷകന്റെ  ആത്മകഥ കവിതയുടെ ജീവചരിത്രം (സാഹിത്യ വിമർശനം )മറെറാരു വിധമായിരുന്നെങ്കിൽ (ഉപന്യാസങ്ങൾ) സൗന്ദര്യം വെളുപ്പുമായി ഒരുടമ്പടിയിലും ഒപ്പുവെച്ചിട്ടില്ല(സാമൂഹ്യനിരീക്ഷണങ്ങൾ)എന്റെ ബഷീർ (സാഹിത്യ  വിമർശനം)ഇങ്ങനെ വ്യത്യസ്തമായ തലങ്ങളിൽ കവി തൻ്റെ ദർശനങ്ങൾ പങ്കുവയ്ക്കുന്നു.

കല്പറ്റ നാരായണന്റെ “സമയപ്രഭു” എന്ന കവിത വളരെ ലളിതമായ ഒരു ദൃശ്യത്തിലൂടെ ആഴമേറിയ ഒരു തത്ത്വചിന്ത അവതരിപ്പിക്കുന്നു.  ഒരെലി തൻ്റെ കുഞ്ഞിന് പൂച്ചയെ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി പഠിപ്പിക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ് കവിതയുടെ ബാഹ്യതലം.

എന്നാൽ ആ ദൃശ്യത്തെ  സമയത്തിന്റെ സ്വഭാവവുമായി ബന്ധിപ്പിച്ച്മനുഷ്യജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഗൗരവതരമായ ചിന്തകളിലേക്ക് വായനക്കാരനെ നയിക്കുന്നു.

കവിതയുടെ തുടക്കത്തിൽ പൂച്ചയുടെ അസാധാരണമായ കഴിവുകളെ എലിയുടെ വാക്കുകളിലൂടെ ചിത്രീകരിക്കുന്നു. ഇരുട്ടിൽ പോലും  എന്തിനെയും കാണാനുള്ള കാഴ്ചശക്തിയും, ഒരു രോമം നിലത്തു വീഴുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് തിരിച്ചറിയാനുള്ള കേൾവിശക്തിയും പൂച്ചയ്ക്കുണ്ടെന്ന് തള്ളയെലി പറയുന്നു. ഇതിലൂടെ സമയത്തിന്റെ ജാഗ്രതയും സർവവ്യാപിത്വവും സൂചിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. സമയം എല്ലാം കാണുകയും എല്ലാം കേൾക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ശക്തിയാണ്.

തുടർന്ന് പൂച്ചയുടെ സൌമ്യതയും ക്ഷമയും കവിതയിൽ പ്രത്യക്ഷമാകുന്നു. എലിയെ ഉടൻ കൊല്ലാതെ, മൃദുവായ കൈപ്പത്തി കൊണ്ട് മറിച്ചിടുകയും മണിക്കൂറുകളോളം കളിച്ചുകൊണ്ട് അതിന്റെ ചലനങ്ങൾ നിരീക്ഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഈ ദൃശ്യം ജീവിതത്തോടുള്ള സമയത്തിന്റെ സമീപനത്തെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു. സമയം ഒരിക്കലും തിടുക്കം കാണിക്കില്ല; അത് അതിന്റെ ലക്ഷ്യത്തിലേക്ക് പതുക്കെ, എന്നാൽ ഉറപ്പോടെ സഞ്ചരിക്കുന്നു.

“പല തവണ നമുക്ക് ജീവിതം തിരിച്ചു തരും” എന്ന വരി കവിതയുടെ ഹൃദയഭാഗമാണ്. സമയം മനുഷ്യന് അവസരങ്ങൾ നൽകുന്നു. തെറ്റുകൾ തിരുത്താനും പുതുതായി ആരംഭിക്കാനും പല അവസരങ്ങളും ജീവിതത്തിൽ ലഭിക്കുന്നത് സമയത്തിന്റെ ദാനമായിട്ടാണ് കവി കാണുന്നത്. എന്നാൽ ആ അവസരങ്ങൾ ശാശ്വതമല്ല; അവസാനം സമയം അതിന്റെ വിധി നിർവഹിക്കും.

“വാലിന്റെ അവസാനത്തെ നിവരൽ വരെ ആസ്വദിക്കും” എന്ന വരിയിലൂടെ സമയത്തിന്റെ നിർദയമായ സൗന്ദര്യം വെളിപ്പെടുന്നു. സമയം ജീവിതത്തിലെ ഓരോ നിമിഷവും ആസ്വദിക്കുന്നു; ഓരോ മാറ്റവും, ഓരോ ചലനവും അതിന്റെ കണ്മുന്നിൽ സംഭവിക്കുന്നു. അതിന് ഒരു തിരക്കുമില്ല, കാരണം എല്ലാം അതിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിലാണ്.

അവസാനത്തിൽ കവി പൂച്ചയെ “സമയത്തിന്റെ മഹാപ്രഭു” എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു.

ഇവിടെ പൂച്ച ഒരു രൂപകമാണ്. ജീവിതവും മരണവും, അവസരവും അനിവാര്യതയും, ക്ഷമയും ശക്തിയും—ഇവയെല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന മഹാശക്തിയായ സമയത്തിന്റെ പ്രതീകമായി പൂച്ച മാറുന്നു.

ലളിതമായ ഭാഷയും ശക്തമായ രൂപകങ്ങളും ഉപയോഗിച്ച് സമയം എന്ന അദൃശ്യശക്തിയുടെ സ്വഭാവം   “സമയപ്രഭു”.അവതരിപ്പിക്കുന്നു. മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ അനിശ്ചിതത്വവും സമയത്തിന്റെ ആധിപത്യവും ആഴത്തിൽ അനുഭവിപ്പിക്കുന്ന തത്ത്വചിന്താപരമായ കവിതയായി ഇത് നിലകൊള്ളുന്നു.

“സമയപ്രഭു” എന്ന കവിതയിലെ പൂച്ച–എലി ദ്വന്ദം  വെറും വേട്ടക്കാരനും ഇരയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധമല്ല. അത് ജീവിതത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന സംഘർഷങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

സമയം – മനുഷ്യൻ

ഈ കവിതയിൽ പൂച്ചയെ സമയത്തിന്റെ പ്രതീകമായും എലിയെ മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ പ്രതീകമായും വായിക്കാം.

പൂച്ച എപ്പോഴും ജാഗരൂകമാണ്; സമയം എല്ലായ്പ്പോഴും സജീവമാണ്.എലി രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിക്കുന്നു; മനുഷ്യൻ മരണത്തിൽനിന്നും വാർധക്യത്തിൽനിന്നും സമയത്തിന്റെ നിയന്ത്രണത്തിൽനിന്നും രക്ഷപ്പെടാൻ ശ്രമിക്കുന്നു.

പൂച്ചയ്ക്ക് ക്ഷമയുണ്ട്; സമയത്തിനും തിടുക്കമില്ല.

അവസാനം പൂച്ച വിജയിക്കും; സമയത്തെയും മരണത്തെയും മനുഷ്യന് അതിജീവിക്കാനാവില്ല.

ശക്തൻ – ദുർബലൻ

പൂച്ചയും എലിയും തമ്മിൽ ശക്തിയിലെ അസമത്വമുണ്ട്.പൂച്ച അധികാരത്തിന്റെയും നിയന്ത്രണത്തിന്റെയും പ്രതീകമാണ്.എലി നിസ്സഹായതയുടെയും അസ്ഥിരതയുടെയും പ്രതീകമാണ്.ഇതിലൂടെ ലോകത്തിലെ എല്ലാ അധികാരബന്ധങ്ങളെയും കവി സൂചിപ്പിക്കുന്നു. ശക്തന്റെ മുന്നിൽ ദുർബലൻ എപ്പോഴും ഭീതിയിലാണ്.

ജീവിതം – മരണം

പൂച്ചയും എലിയും തമ്മിലുള്ള കളി ജീവിതത്തിന്റെയും മരണത്തിന്റെയും ഇടയിലുള്ള അകലം പോലെയാണ്.എലി ഓരോ തവണയും രക്ഷപ്പെടുമ്പോൾ ജീവിതം നീളുന്നു.പൂച്ച വീണ്ടും പിടിക്കുമ്പോൾ മരണം അടുത്തുവരുന്നു.

ഈ ആവർത്തനം മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ അനിശ്ചിതത്വത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.മരണത്തിൻ്റെ കൈവെള്ളയ്ക്കുള്ളിൽ തന്നെയാണ് ഓരോ മനുഷ്യൻ്റെ ജീവിതവും.

സ്വാതന്ത്ര്യം – നിയന്ത്രണം

എലി ഓടുന്നതിലൂടെ സ്വാതന്ത്ര്യം നേടാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. എന്നാൽ അതിന്റെ ചലനങ്ങൾ പോലും പൂച്ചയുടെ നിയന്ത്രണത്തിനുള്ളിലാണ്.ഇത് മനുഷ്യന്റെ അവസ്ഥയുമായി സാമ്യമുള്ളതാണ്. നാം സ്വതന്ത്രരാണെന്ന് കരുതുമ്പോഴും സമയം, പ്രകൃതി, മരണം തുടങ്ങിയ ശക്തികളുടെ പരിധിക്കുള്ളിലാണ് നമ്മുടെ ജീവിതം.

ഈ കവിതയിലെ ഏറ്റവും ശ്രദ്ധേയമായ കാര്യം പൂച്ചയുടെ ക്രൂരതയും കരുണയും ഒരുമിച്ച് നിലനിൽക്കുന്നതാണ്.

“പല തവണ നമുക്ക് ജീവിതം തിരിച്ചു തരും”

എന്ന വരി പൂച്ചയെ വെറും വേട്ടക്കാരനായി മാത്രമല്ല, അവസരങ്ങൾ നൽകുന്ന ശക്തിയായും അവതരിപ്പിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് പൂച്ച–എലി ദ്വന്ദം ശത്രുതയുടെ മാത്രം പ്രതീകമല്ല; സമയം–ജീവിതം, അവസരം–അനിവാര്യത, കരുണ–ക്രൂരത എന്നീ വിരുദ്ധ ശക്തികളുടെ സമന്വയമാണ്.അതിനാൽ കവിതയിലെ പൂച്ച–എലി ബന്ധം ഒരു സാധാരണ പ്രകൃതിദൃശ്യം അല്ല; മനുഷ്യന്റെ അസ്തിത്വപരമായ അവസ്ഥയെ ആഴത്തിൽ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്ന ഒരു തത്ത്വചിന്താപരമായ രൂപകമാണ്.

സ്വന്തം നാശത്തിന് മുന്നിലിരിക്കുമ്പോഴും ശത്രുവിനെ പ്രകീർത്തിക്കേണ്ടിവരുന്ന മനുഷ്യൻ്റെ നിസ്സഹായതയെയും ഈ കവിത വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

ഡോ. മനോജ് ജെ. പാലക്കുടി

 നീലക്കുയിൽ (1954) 

സിനിമ ആസ്വാദനക്കുറിപ്പ്

നീലക്കുയിൽ കഥാചുരുക്കം

1950-കളിലെ കേരളത്തിലെ ഒരു ഗ്രാമമാണ് കഥയുടെ പശ്ചാത്തലം. ഗ്രാമത്തിലെ സ്കൂൾ അധ്യാപകനായ ശ്രീധരൻ നായർ (സത്യൻ) സമൂഹത്തിൽ മാന്യസ്ഥാനമുള്ള ഒരു ഉയർന്ന ജാതിക്കാരനാണ്. ഗ്രാമത്തിന്റെ വയലുകളിലും പാടങ്ങളിലും ജോലി ചെയ്യുന്ന ദളിത് യുവതിയായ നീലി (മിസ് കുമാരി) സൗന്ദര്യവും നിഷ്കളങ്കതയും നിറഞ്ഞവളാണ്. ഇവർ തമ്മിൽ പരിചയം വളരുകയും പിന്നീട് അത് പ്രണയമായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നു. 

പ്രണയബന്ധം സമൂഹത്തിന്റെ അംഗീകാരമില്ലാത്തതായിരുന്നു. ജാതിവ്യവസ്ഥ ശക്തമായി നിലനിന്നിരുന്ന കാലമായതിനാൽ ശ്രീധരൻ നായർ തന്റെ വികാരങ്ങൾ തുറന്നുപറയാൻ ഭയപ്പെട്ടു. അതിനിടയിൽ നീലി ഗർഭിണിയാകുന്നു. ഈ വാർത്ത ശ്രീധരൻ നായരെ ആശങ്കയിലാക്കുന്നു.സമൂഹം തന്നെ ഒറ്റപ്പെടുത്തുമെന്ന ഭയവും കുടുംബത്തിൻ്റെ മാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കയും കാരണം അദ്ദേഹം നീലിയെ പരസ്യമായി അംഗീകരിക്കാൻ തയ്യാറാകുന്നില്ല. തുടർന്ന് ശ്രീധരൻ നായർ സ്വന്തം ജാതിയിൽപ്പെട്ട നളിനിയെ വിവാഹം കഴിക്കുന്നു. ഈ വിവാഹത്തോടെ നീലി പൂർണമായും ഒറ്റപ്പെടുന്നു. കുടുംബവും സമൂഹവും അവളെ അവഗണിക്കുന്നു. പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ വഞ്ചനയും സമൂഹത്തിന്റെ അവഹേളനവും സഹിച്ച് അവൾ ദുരിതപൂർണമായ ജീവിതം നയിക്കുന്നു.കാലം കടന്നുപോകുമ്പോൾ നീലി ഒരു ആൺകുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകുന്നു. എന്നാൽ ജീവിതത്തിലെ കഷ്ടപ്പാടുകളും അവഗണനയും കാരണം അവളുടെ ആരോഗ്യം തകരുന്നു. കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിച്ച ശേഷം അവൾ മരണമടയുന്നു. അമ്മയില്ലാത്ത ആ കുഞ്ഞ് അനാഥനാകുന്നു. ഗ്രാമവാസികൾക്കിടയിൽ സഹതാപമുണ്ടെങ്കിലും കുഞ്ഞിന്റെ ഭാവി അനിശ്ചിതമാണ്.

ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ഗ്രാമത്തിലെ പോസ്റ്റ്മാനായ ശങ്കരൻ നായർ കുഞ്ഞിനെ ഏറ്റെടുത്ത് വളർത്താൻ തീരുമാനിക്കുന്നു. മനുഷ്യസ്നേഹവും കരുണയും നിറഞ്ഞ വ്യക്തിയായ അദ്ദേഹം കുഞ്ഞിനെ സ്വന്തം മകനെപ്പോലെ സംരക്ഷിക്കുന്നു. കുഞ്ഞിന് മോഹൻ എന്ന് പേരിടുകയും വളർത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. കുഞ്ഞിന്റെ യഥാർത്ഥ പിതാവ് ആരാണെന്ന് ഗ്രാമത്തിൽ ആർക്കും അറിയില്ല.

ഇതിനിടെ ശ്രീധരൻ നായരുടെ ജീവിതം പുറത്തുനോക്കുമ്പോൾ സന്തോഷകരമാണെങ്കിലും ഉള്ളിൽ കുറ്റബോധം വളരുന്നു. നീലിയുടെ മരണവും കുഞ്ഞിന്റെ അവസ്ഥയും അദ്ദേഹത്തെ വേട്ടയാടുന്നു. സ്വന്തം ഭീരുത്വവും ജാതിഭയവും കാരണം ഒരു സ്ത്രീയുടെ ജീവിതം നശിപ്പിച്ചുവെന്ന തിരിച്ചറിവ് അദ്ദേഹത്തെ മാനസികമായി തളർത്തുന്നു. മറുവശത്ത്, ഭാര്യ നളിനിയുമായുള്ള ദാമ്പത്യജീവിതത്തിൽ കുട്ടികളില്ലാത്തതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മസംഘർഷം വർധിപ്പിക്കുന്നു. 

കഥയുടെ അവസാനഭാഗത്ത് ശ്രീധരൻ നായർ തന്റെ മനസ്സാക്ഷിയുടെ വിളി കേൾക്കുന്നു. വർഷങ്ങളായി മറച്ചുവെച്ച സത്യം തുറന്നുപറയാൻ അദ്ദേഹം തീരുമാനിക്കുന്നു. മോഹൻ തന്റെ സ്വന്തം മകനാണെന്നും നീലിയുമായുള്ള ബന്ധമാണ് അതിന് കാരണമെന്നും അദ്ദേഹം സമ്മതിക്കുന്നു. സാമൂഹിക അപമാനത്തെ ഭയക്കാതെ അദ്ദേഹം കുഞ്ഞിനെ സ്വന്തം മകനായി സ്വീകരിക്കുന്നു. ഭാര്യ നളിനിയും ഈ തീരുമാനത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നു.

അങ്ങനെ കുറ്റബോധത്തിൽ നിന്ന് ആത്മശുദ്ധിയിലേക്കുള്ള ശ്രീധരൻ നായരുടെ യാത്രയോടെയാണ് സിനിമ അവസാനിക്കുന്നത്. ജാതിവ്യവസ്ഥ മനുഷ്യജീവിതങ്ങളെ എങ്ങനെ തകർക്കുന്നു എന്നും മനുഷ്യസ്നേഹവും ധാർമ്മികധൈര്യവും അതിനെ എങ്ങനെ അതിജീവിക്കാമെന്നും ചിത്രം ശക്തമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് നീലക്കുയിൽ മലയാള സിനിമയിലെ ആദ്യത്തെ മഹത്തായ സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യചിത്രങ്ങളിലൊന്നായി ഇന്നും വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നത്. 

മലയാള സിനിമയിൽ നീലക്കുയിലിന്റെ സ്ഥാനം

മലയാള സിനിമയുടെ ചരിത്രത്തിൽ ഒരു നാഴികക്കല്ലായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്ന ചിത്രമാണ് നീലക്കുയിൽ. പി. ഭാസ്കരനും രാമു കാര്യാട്ടും ചേർന്നാണ് ചിത്രം സംവിധാനം ചെയ്തത്. തിരക്കഥ എഴുതിയത് ഉറൂബ് .

മലയാള സിനിമയുടെ മനുഷ്യ ജീവിതങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങളിലേക്കുള്ള കടന്നുവരവിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു നീലക്കുയിൽ. യാഥാർത്ഥ്യ വാദത്തിന്റെ തുടക്കം മലയാള സിനിമ ചരിത്രത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നു.

നീലക്കുയിലിന് മുമ്പുള്ള മലയാള സിനിമകളിൽ പുരാണങ്ങളും രാജ കഥാപാത്രങ്ങളും നാടകശൈലിയും ആധിപത്യം പുലർത്തിയിരുന്നു. ഗ്രാമീണ ജീവിതവും സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ പ്രശ്നങ്ങളും യാഥാർത്ഥ്യബോധത്തോടെ അവതരിപ്പിച്ച ആദ്യകാല ചിത്രങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് നീലക്കുയിൽ.സാധാരണക്കാരന്റെ പ്രശ്നങ്ങളും കണ്ണീരും കൊച്ചു കൊച്ചു സന്തോഷങ്ങളും സിനിമയുടെ ഭാഗമാകുന്നു.

ജാതിവ്യവസ്ഥയെ വിമർശിച്ച ചിത്രം കേരളത്തിൻ്റെ ജാതി ചിന്തകൾക്ക് നേരെയുള്ള കണ്ണാടിയായിരുന്നു.കേരളത്തിലെ ജാതിവിവേചനവും സാമൂഹിക അസമത്വവും ചിത്രത്തിന്റെ പ്രധാന പ്രമേയമാണ്. ഒരു സ്കൂൾ അധ്യാപകനും താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരിയായ യുവതിയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിലൂടെ സമൂഹത്തിലെ അനീതികളെ ചിത്രം തുറന്നുകാട്ടുന്നു.സമൂഹത്തിൻ്റെ ഉന്നത തലങ്ങളിൽ നിൽക്കുന്ന അധ്യാപകൻ ജാതിയുടെ കെട്ടുപാടുകളിൽ നിന്നും മുക്തനല്ല എന്ന് സിനിമ വിവരിക്കുന്നു.സമൂഹത്തിൻ്റെ ബോധങ്ങളിൽ ജാതിചിന്ത ചിറകു വിരിച്ചുനിൽക്കുന്ന വ്യത്യസ്ത ദൃശ്യങ്ങളിലേക്ക് സിനിമ ആനയിക്കുന്നു.കഥാനായകന്റെ തിരസ്കരണവും വീടും സമൂഹവും നായികയ്ക്കു നൽകുന്ന മനസ്സിക ആഘാതങ്ങളും ജാതിയുടെ ആഴത്തിൽ വേരിറങ്ങി നിൽക്കുന്ന അവസ്ഥകളെ വിശദീകരിക്കുന്നു.

ഗ്രാമീണ കേരളത്തിന്റെ അവതരണം സിനിമയിൽ ദൃശ്യഭംഗി തീര്‍ക്കുന്നു.നീലക്കുയിലിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത ഗ്രാമത്തെ ഒരു പശ്ചാത്തലമായി മാത്രം കാണിക്കാതെ കഥയിലെ സജീവ ഘടകമാക്കി മാറ്റിയതാണ്.

പച്ചപ്പാർന്ന വയലുകൾ,

തോടുകളും മരങ്ങളും നിറഞ്ഞ പ്രകൃതിദൃശ്യങ്ങൾ,

ഗ്രാമീണ വഴികളും കുടിലുകളും,

മഴയും കാലാവസ്ഥയും,ഇവയെല്ലാം ഗ്രാമത്തിന്റെ ആത്മാവിനെ പ്രേക്ഷകനിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നു.

കേരളത്തിലെ ഗ്രാമജീവിതം, പ്രകൃതി, കായൽ തീരം, ചായക്കട , കടകളിൽ സൊറപറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഗ്രാമവാസികൾ , ഉത്സവമേളങ്ങൾ, ഇങ്ങനെ ജനങ്ങളുടെ ജീവിതരീതി സ്വാഭാവികമായി അഭ്രപാളികളിൽ അവതരിപ്പിച്ചു. ഇത് മലയാളികളുടെ ജീവിതവുമായി സിനിമയെ കൂടുതൽ അടുപ്പിച്ചു.സിനിമാ ലോകത്തേക്ക് ഗ്രാമീണ ജീവിതത്തിൻ്റെ സാധാരണ അവസ്ഥകളുടെ പ്രവേശനമായിരുന്നു സംഭവിച്ചത്.

മലയാള സിനിമയിലെ പുതിയ വഴിത്തിരിവാണ് ഈ സിനിമയിൽ സംഭവിച്ചത്.സ്റ്റുഡിയോ കേന്ദ്രീകൃത ചിത്രീകരണത്തിൽ നിന്ന് പ്രകൃതിദത്ത ലൊക്കേഷനുകളിലേക്കുള്ള മാറ്റത്തിന് ഈ ചിത്രം പ്രചോദനമായി.

 മികച്ച കഥാപാത്രസൃഷ്ടി

മലയാള സിനിമയുടെ ചരിത്രത്തിൽ കഥാപാത്രസൃഷ്ടിയിലെ യാഥാർത്ഥ്യവും മാനുഷികതയും കൊണ്ടു ശ്രദ്ധേയമായ ചിത്രമാണ് നീലക്കുയിൽ.  ഈ ചിത്രത്തിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾ വെറുതെ കഥ മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകാനുള്ള ഉപാധികളല്ല; കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരാണ്.ശ്രീധരൻ നായർ – മനുഷ്യന്റെ ദൗർബല്യവും കുറ്റബോധവും

ചിത്രത്തിലെ നായകനായ അധ്യാപകൻ ശ്രീധരൻ നായർ ഒരു തികഞ്ഞ നായകപാത്രമല്ല. സമൂഹത്തിൽ മാന്യനായ വ്യക്തിയായിരുന്നിട്ടും, നീലിയുമായുള്ള ബന്ധത്തിൽ അദ്ദേഹം വീഴ്ച വരുത്തുന്നു. പിന്നീട് ആ ബന്ധത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കാൻ മടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

മനുഷ്യന്റെ നന്മയും ദൗർബല്യവും ഒരുപോലെ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന കഥാപാത്രം.കുറ്റബോധം, ആത്മസംഘർഷം, സാമൂഹിക ഭയം എന്നിവ വളരെ സ്വാഭാവികമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. അന്നത്തെ സിനിമകളിലെ അതിമാനുഷിക നായകസങ്കൽപ്പങ്ങളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ കഥാപാത്രസൃഷ്ടിയാണ് ഈ സിനിമയിൽ.

നീലി – സാമൂഹിക അനീതിയുടെ പ്രതീകമാണ് നീലി.ചിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തമായ കഥാപാത്രം.താഴ്ന്ന ജാതിയിൽപ്പെട്ട ഒരു സ്ത്രീ എന്ന നിലയിൽ അവൾ നേരിടുന്ന വിവേചനങ്ങൾ ചിത്രത്തിൽ വ്യക്തമായി കാണിക്കുന്നു.സ്നേഹവും പ്രതീക്ഷയും വേദനയും ആത്മാഭിമാനവും നിറഞ്ഞ ഒരു വ്യക്തിത്വമാണ് നീലി.അവൾ വെറും സഹതാപം ജനിപ്പിക്കുന്ന കഥാപാത്രമല്ല; സമൂഹത്തിന്റെ ക്രൂരതയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന പ്രതീകമാണ്.നീലിയിലൂടെ കേരളത്തിലെ ജാതിവ്യവസ്ഥയും സ്ത്രീകളുടെ ദുരവസ്ഥയും സിനിമ ശക്തമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

ശങ്കരൻ നായർ – പുരോഗമന ചിന്തയുടെ പ്രതിനിധിയാണ്.നീലിയുടെ മകനെ സ്വന്തം മകനായി സ്വീകരിക്കുന്ന ശങ്കരൻ നായർ മാനവികതയുടെ ശബ്ദമാണ്.ജാതിക്കും ആചാരങ്ങൾക്കും മുകളിലാണ് മനുഷ്യസ്നേഹം എന്ന സന്ദേശം നൽകുന്നു.കഥയുടെ ധാർമ്മിക കേന്ദ്രമായിഅദ്ദേഹം പ്രവർത്തിക്കുന്നു.സമൂഹത്തിൽ മാറ്റം സാധ്യമാണെന്ന പ്രത്യാശയുടെ പ്രതീകമാണ്ഈ പോസ്റ്റുമാൻ.

ഗ്രാമീണ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ യാഥാർത്ഥ്യത്തോടെയുള്ള അവതരണം. ചിത്രത്തിലെ ചെറിയ കഥാപാത്രങ്ങൾ പോലും ശ്രദ്ധേയമാണ്.ഗ്രാമവാസികൾ, ബന്ധുക്കൾ, നാട്ടുകാർ തുടങ്ങിയവർ യഥാർത്ഥ ജീവിതത്തിൽ നിന്നെടുത്തതുപോലെ  തോന്നുന്നു.അവരുടെ ഭാഷയും പെരുമാറ്റവും കേരളത്തിന്റെ ഗ്രാമീണ സംസ്കാരത്തെ സ്വാഭാവികമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.നല്ലവരും ചീത്തവരുമെന്ന ലളിതമായ വിഭജനമില്ലാതെ  ഓരോരുത്തരും സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളുടെ ഭാഗമായി മാറുന്ന അവതരണമാണ് സിനിമയിൽ.കഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെ സാമൂഹിക വിമർശനം നിർവഹിക്കുന്നു.നീലക്കുയിലിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾ വ്യക്തികളായും സാമൂഹിക പ്രതീകങ്ങളായും പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

ശ്രീധരൻ നായർ – ജാതിബോധത്തിന്റെ തടവുകാരൻ. നീലി ചൂഷണത്തിനിരയായ സ്ത്രീയും താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരിയും.ശങ്കരൻ നായർ – നവോത്ഥാന മൂല്യങ്ങളുടെ പ്രതിനിധി.

ഇങ്ങനെ ഓരോ കഥാപാത്രവും കേരളസമൂഹത്തിന്റെ വ്യത്യസ്ത മുഖങ്ങളെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു.നീലി, ശ്രീധരൻ നായർ, ശങ്കരൻ നായർ തുടങ്ങിയ കഥാപാത്രങ്ങൾ ഇന്നും മലയാള സിനിമയിലെ അനശ്വര സൃഷ്ടികളായി നിലനിൽക്കുന്നു.

ദേശീയ അംഗീകാരം

മലയാള സിനിമയ്ക്ക് ദേശീയതലത്തിൽ അംഗീകാരം നേടിക്കൊടുത്ത ആദ്യ ചിത്രങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് നീലക്കുയിൽ. രാഷ്ട്രപതിയുടെ വെള്ളിമെഡൽ (President's Silver Medal) ഈ സിനിമയ്ക്ക് ലഭിച്ചു.

സാഹിത്യ-സിനിമ സംയോജനത്തിൻ്റെ  പുതുചരിത്രത്തെ മലയാള സിനിമയിൽ എഴുതാൻ നീലക്കുയിൽ കഴിഞ്ഞു.ഉറൂബിന്റെ കഥയെ ആസ്പദമാക്കിയ ഈ ചിത്രം മലയാള സാഹിത്യവും സിനിമയും തമ്മിലുള്ള ശക്തമായ ബന്ധത്തിന് തുടക്കം കുറിച്ചു.മലയാള സിനിമയുടെ ചരിത്രത്തിൽ പിന്നീട് നിരവധി സാഹിത്യ കൃതികൾ സിനിമയിലേക്ക്പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടു.സാഹിത്യകൃതികൾക്ക് സിനിമയിൽ കഥാതന്തുക്കളെ സംഭാവന ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്ന് നീലക്കുയിൽ തെളിയിച്ചു.

നീലക്കുയിലിലെ സംഗീതത്തിന്റെ മികവ് 

നീലക്കുയിലിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സംഭാവനകളിലൊന്ന് അതിന്റെ സംഗീതമാണ്. സംഗീതസംവിധായകൻ കെ. രാഘവൻ മലയാള ചലച്ചിത്രസംഗീതത്തിൽ ഒരു പുതിയ യുഗത്തിന് തുടക്കം കുറിച്ചത് ഈ ചിത്രത്തിലൂടെയാണ്.

നാടൻ സംഗീതത്തിന്റെ കടന്നുവരവ്.നീലക്കുയിലിന് മുമ്പ് മലയാള സിനിമാഗാനങ്ങൾ പലപ്പോഴും തമിഴ്, ഹിന്ദി ഗാനങ്ങളുടെ സ്വാധീനത്തിലായിരുന്നു. എന്നാൽ കെ. രാഘവൻ കേരളത്തിന്റെ നാടൻപാട്ടുകളെയും ജനകീയ ഈണങ്ങളെയും സിനിമാസംഗീതത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. ഇതോടെ മലയാള സിനിമയ്ക്ക് സ്വന്തമായ ഒരു സംഗീതസ്വത്വം രൂപപ്പെട്ടു.

"കായലരികത്ത് വലയെറിഞ്ഞപ്പോൾ" – ഒരു സംഗീതവിപ്ലവം.ഈ ഗാനമാണ് നീലക്കുയിലിന്റെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ പാട്ട്. മത്സ്യത്തൊഴിലാളി സമൂഹത്തിന്റെ ജീവിതവും ഭാഷയും താളവും ഉൾക്കൊണ്ട ഈ ഗാനം പുറത്തിറങ്ങിയ ഉടൻ ജനഹൃദയങ്ങൾ കീഴടക്കി. മലയാള സിനിമയിലെ ആദ്യകാല ജനകീയ ഹിറ്റ് ഗാനങ്ങളിൽ ഒന്നായി ഇത് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. 

ലാളിതത്വത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം.പാട്ടുകളെ ഹൃദയഹാരിയാക്കുന്നു. അമിതമായ വാദ്യോപകരണങ്ങൾ സിനിമയിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നില്ല. ലളിതമായ ഈണങ്ങളും കുറഞ്ഞ വാദ്യസഹായവും സ്വാഭാവികമായ ആലാപനവുമാണ് ഗാനങ്ങളുടെ പ്രത്യേകത. അതുകൊണ്ട് തന്നെ പാട്ടുകൾ കഥാപാത്രങ്ങളുടെയും കഥയുടെയും ഭാഗമായിത്തീർന്നു. 

പി. ഭാസ്കരന്റെ കവിതാസൗന്ദര്യം ഗാനത്തെ മഹത്തരമാക്കുന്നു.ഗാനരചയിതാവായ പി. ഭാസ്കരൻ ലളിതമായ സംസാരഭാഷയിൽ കവിതാപരമായ വരികൾ രചിച്ചു. ഗ്രാമീണരുടെ ഭാഷയും വികാരങ്ങളും ഗാനങ്ങളിലൂടെ ജീവന്തമാക്കി. 

വൈവിധ്യമാർന്ന ഗാനങ്ങൾചിത്രത്തിന്റെ പ്രധാന സവിശേഷതയായിരുന്നു.പ്രണയഗാനങ്ങളും നാടൻപാട്ടുകളും ഭക്തിഗാനങ്ങളും ഇടകലർന്ന് പുതിയ കാവ്യ പാരമ്പര്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. "എല്ലാരും ചൊല്ലണു", "ഉണരുണരൂ", "എങ്ങനെ നീ മറക്കും", "കുയിലിനെ തേടി" തുടങ്ങിയ ഗാനങ്ങൾ ഓരോന്നും വ്യത്യസ്ത ഭാവങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

മലയാള ചലച്ചിത്രസംഗീതത്തിന്റെ പുതിയ ദിശ സംഗീതചരിത്രകാരന്മാർ നീലക്കുയിലിനെ മലയാളസിനിമ സംഗീതത്തിന്റെ വഴിത്തിരിവായി വിലയിരുത്തുന്നു. അനുകരണ സംഗീതത്തിൽ നിന്ന് മലയാള മണ്ണിന്റെ ശബ്ദത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റം ഈ ചിത്രത്തിലൂടെയാണ് ശക്തമായത്.

നീലക്കുയിലിന്റെ സംഗീതം കേവലം ഗാനങ്ങളുടെ ഒരു സമാഹാരമല്ല; കേരളത്തിന്റെ ജനകീയസംസ്കാരവും ഭാഷയും സംഗീതപാരമ്പര്യവും സിനിമയിലൂടെ പുനരാവിഷ്കരിച്ച ഒരു സാംസ്കാരിക പ്രഖ്യാപനമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കെ. രാഘവന്റെ സംഗീതവും പി. ഭാസ്കരന്റെ വരികളും ഇന്നും മലയാളികളുടെ ചെവിയിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

നീലക്കുയിലെ സാമൂഹിക പ്രമേയങ്ങൾ

നീലക്കുയിൽ ഒരു പ്രണയകഥ മാത്രമല്ല. 1950-കളിലെ കേരളസമൂഹത്തിലെ അനീതികളെയും സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെയും ശക്തമായി വിമർശിക്കുന്ന ഒരു സാമൂഹിക സിനിമയാണ്. ജാതി, ലിംഗം, വർഗം, അധികാരം, ധാർമ്മികത തുടങ്ങിയ നിരവധി വിഷയങ്ങൾ ചിത്രം ചർച്ച ചെയ്യുന്നു. 

ജാതിവ്യവസ്ഥയും അയിത്തവുംചിത്രത്തിന്റെ പ്രധാന പ്രമേയമായി സമൂഹത്തിൽ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നു. ജാതിവിവേചനമാണ്. ദളിത് യുവതിയായ നീലിയും ഉയർന്ന ജാതിക്കാരനായ ശ്രീധരൻ നായരും തമ്മിലുള്ള പ്രണയം സമൂഹം അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. പ്രണയത്തേക്കാൾ ജാതിക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥയെ ചിത്രം ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. ശ്രീധരൻ നായർ നീലിയെ വിവാഹം ചെയ്യാൻ ഭയപ്പെടുന്നത് വ്യക്തിപരമായ ഭീരുത്വം മാത്രമല്ല, ജാതിവ്യവസ്ഥയുടെ സമ്മർദ്ദവുമാണ്.

സ്ത്രീയുടെ ചൂഷണവും പിതൃാധിപത്യവും കഥയുടെ പ്രമേയമായി വരുന്നു.നീലി ഇരട്ട ചൂഷണത്തിന് ഇരയാകുന്നു—ഒരു സ്ത്രീ എന്ന നിലയിലും ഒരു ദളിത് എന്ന നിലയിലും. പ്രണയബന്ധത്തിന്റെ ഫലങ്ങൾ മുഴുവൻ അവൾക്കാണ് അനുഭവിക്കേണ്ടി വരുന്നത്. പുരുഷന് സമൂഹത്തിൽ മാന്യത നിലനിർത്താൻ കഴിയുമ്പോൾ സ്ത്രീയാണ് അപമാനവും ഒറ്റപ്പെടുത്തലും സഹിക്കേണ്ടിവരുന്നത്. പിതൃാധിപത്യ സമൂഹത്തിന്റെ അനീതിയെ ചിത്രം തുറന്നുകാട്ടുന്നു. 

വർഗവ്യത്യാസവും സാമ്പത്തിക അസമത്വവും സമൂഹത്തിൻ്റെ വിഷയമാണ് എന്ന് സിനിമ തെളിയിക്കുന്നു.നീലി ഒരു കാർഷിക തൊഴിലാളിയാണ്; ശ്രീധരൻ വിദ്യാഭ്യാസവും സാമൂഹിക സ്ഥാനവുമുള്ള വ്യക്തി. സാമ്പത്തികവും സാമൂഹികവുമായ അധികാരം ആരുടെ കൈകളിലാണോ, തീരുമാനങ്ങളും അവരുടേതാകുന്നു എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം സിനിമ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. 

ഫ്യൂഡൽ (ജന്മിത്ത) വ്യവസ്ഥയുടെ വിമർശനം.ഗ്രാമീണ കേരളത്തിലെ ഭൂവുടമസ്ഥതയുടെയും സാമൂഹിക ശ്രേണീകരണത്തിന്റെയും പശ്ചാത്തലമാണ് ചിത്രത്തിലുള്ളത്. ഉയർന്ന ജാതിക്കാരും ഭൂവുടമകളും അധികാരം കൈവശം വച്ചിരുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിൽ താഴ്ന്ന വിഭാഗങ്ങളുടെ ജീവിതം എങ്ങനെ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന് ചിത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നു. 

സാമൂഹിക കപടധാർമ്മികത.സമൂഹം പ്രണയത്തെയോ മനുഷ്യസ്നേഹത്തെയോ അല്ല, പുറംമോടിയെയും ജാതിനിയമങ്ങളെയുമാണ് വിലമതിക്കുന്നത്. തെറ്റ് ചെയ്ത പുരുഷനെ സമൂഹം സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ സ്ത്രീയെ ശിക്ഷിക്കുന്നു. ഈ ഇരട്ടത്താപ്പാണ് സിനിമ ശക്തമായി വിമർശിക്കുന്നത്.

മനുഷ്യസ്നേഹവും സാമൂഹിക നവോത്ഥാനവും അവതരിപ്പിച്ചു കൊണ്ടാണ് സിനിമ അവസാനിക്കുന്നത്.പോസ്റ്റ്മാൻ ശങ്കരൻ നായർ അനാഥകുഞ്ഞിനെ ഏറ്റെടുത്ത് വളർത്തുന്നത് മനുഷ്യസ്നേഹത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്. ജാതിയേക്കാളും ജന്മത്തേക്കാളും മനുഷ്യനാണ് പ്രധാനമെന്ന സന്ദേശം സിനിമയുടെ അന്ത്യത്തിൽ ഈ കഥാപാത്രം ആവർത്തിക്കുന്നു. 

കുറ്റബോധവും പ്രായശ്ചിത്തവും സിനിമയുടെ അന്തർ സംഘർഷങ്ങളെ വർധിപ്പിക്കുന്നു .ശ്രീധരൻ നായരുടെ ജീവിതം ഒരു ആത്മസംഘർഷത്തിന്റെ കഥ കൂടിയാണ്. സ്വന്തം തെറ്റ് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് കുഞ്ഞിനെ അംഗീകരിക്കുന്നതിലൂടെ വ്യക്തിപരമായ പ്രായശ്ചിത്തവും സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തവും സിനിമ ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നു.അയാളുടെ ആത്മസംഘർഷങ്ങളാണ് സിനിമയെ സംഘർഷഭരിതമാക്കുന്നത്

ദളിത് ജീവിതത്തിന്റെ പ്രതിനിധാനം മലയാള സിനിമയുടെ ആരംഭത്തിൽ തന്നെ ഉണ്ടായി എന്നതാണ് ന ഏറ്റവും പ്രധാന പ്രത്യേകത.മലയാള സിനിമയിൽ ദളിത് കഥാപാത്രത്തെ കേന്ദ്രപ്രമേയമാക്കി അവതരിപ്പിച്ച ആദ്യകാല ചിത്രങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് നീലക്കുയിൽ. ദളിത് സമൂഹത്തിന്റെ ദാരിദ്ര്യവും സാമൂഹിക അവഗണനയും ചിത്രം പ്രേക്ഷകർക്കു മുന്നിലെത്തിച്ചു. 

നവോത്ഥാന ഘട്ടത്തിന്റെ ചിന്തകളും മൂല്യങ്ങളും മലയാളി മനസ്സിൽ കൊളുത്താൻ നീലക്കുയിലിന് കഴിഞ്ഞു .ജാതിവിവേചനവും അയിത്തവും,സ്ത്രീപീഡനവും പുരുഷാധിപത്യവും,വർഗവ്യത്യാസവും സാമ്പത്തിക അസമത്വവും,ഫ്യൂഡൽ സാമൂഹിക ഘടനയുംസാമൂഹിക കപടധാർമ്മികതയും,മനുഷ്യസ്നേഹവുംസാമൂഹികസമത്വവും,കുറ്റബോധവും പ്രായശ്ചിത്തവും ,ദളിത് ജീവിതത്തിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളും പ്രതിസന്ധികളും ഇങ്ങനെ വിശാലമായ കാഴ്ചപ്പാടുകളിൽ നിന്നുകൊണ്ടാണ് നീലക്കുയിൽ മലയാളസിനിമയിൽ ചരിത്രം രചിക്കുന്നത്. നീലക്കുയിൽ മലയാള സിനിമയുടെ ചരിത്രത്തിൽ ഒരു കലാസൃഷ്ടി മാത്രമല്ല, കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക നവോത്ഥാനചിന്തകളെ പ്രതിഫലിപ്പിച്ച ഒരു സാമൂഹിക രേഖ കൂടിയാണ്.

ഡോ. മനോജ് ജെ. പാലക്കുടി

 കാറ്റേ കടലേ

                   

                                                                 കവി :പി പി രാമചന്ദ്രൻ

                                            കവിതാസ്വാദനം

മലയാള കവിതയുടെ ഉത്തരാധുനിക മുഖമാണ് പി.പി. രാമചന്ദ്രൻ.ചടുലമായ വാക്കുകൾ കൊണ്ടും സൂക്ഷ്മമായഅനുഭവങ്ങൾകൊണ്ടും അദ്ദേഹം കവിത രചിക്കുന്നു.  കാച്ചികുറുക്കിയ വാക്കുകളാണ് കാവ്യത്തിന്റെ സവിശേഷത. കാവ്യപാരമ്പര്യങ്ങളെ കൈവിടാതെ നവീനതയെ മുറുകെപ്പിടിക്കുന്ന കവി മലയാള കവിതയിൽ പുതു വഴികളെ തിരയുന്നു. ഏറെ എഴുതാതെ ആഴത്തിൽ മുഴക്കമുണ്ടാക്കിയ കവിയെന്ന് അദ്ദേഹത്തെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. ലളിതമായ പദാവലികളിൽ ചിന്തയുടെ ആഴത്തെ കവി ഒളിപ്പിക്കുന്നു. നാടകവും കഥകളും  സിനിമയും സങ്കേതങ്ങൾ ആകുന്ന വിശാലമായ ക്യാൻവാസിലാണ് കാവ്യ രചന നടത്തുന്നത്. കാണെക്കാണെ , കാറ്റേ കടലേ , മാമ്പഴക്കാലം ഉത്തരകാലം,രണ്ടായിമുറിച്ചത് , കലംകാരി എന്നിവയാണ്  കാവ്യരചനകൾ.

 പ്രകൃതിനാശത്തെയും വികസനത്തിന്റെ പേരിൽ നടക്കുന്ന പരിസ്ഥിതി ചൂഷണത്തെയും ഹൃദയസ്പർശിയായി അവതരിപ്പിക്കുന്ന  സമകാലിക കവിതയാണ് കാറ്റേ കടലേ. മനുഷ്യൻ്റെ ഉപഭോഗാസക്തി, സ്വാർത്ഥത , ചിന്തയില്ലാത്ത വികസനം ഇവയ്ക്ക് ഇരയാകുന്ന പ്രകൃതിയുടെ കാഴ്ചകളിലൂടെ കവി സഞ്ചരിക്കുന്നു.

 കേരളത്തിലെ ആയിരക്കണക്കിന് കുന്നുകൾ വികസനത്തിന്റെ പേരിൽ വളരെ വേഗം മണ്ണും കല്ലുമായി നാടുനീങ്ങി. കാല്പനിക സൗന്ദര്യം നിറച്ചു നിന്ന കണ്ണാന്തളികുന്നുകൾ  ഗ്രാമീണ ഭൂപടങ്ങളിൽ നിന്നും മാഞ്ഞുപോയി.സ്വന്തം അനുഭവത്തിൽ നിന്നും കാവ്യ ബീജത്തെ സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കുകയാണ് കവി. കവിയുടെ ബാല്യസ്മരണകളുടെയും നാടിന്റെ ഭൂപ്രകൃതിയുടെയും പ്രതീകമായിരുന്ന കുന്നുകൾ ഒന്നൊന്നായി ഇല്ലാതാകുന്ന വേദനയാണ് കവിതയുടെ കേന്ദ്രവിഷയം.

കവിതയുടെ തുടക്കത്തിൽ കവി പറയുന്നു:

"ഉമ്മറക്കോലായില്‍നിന്ന് രാത്രിയില്‍ എടുത്തുവയ്ക്കാന്‍ മറന്ന കിണ്ടികളവുപോയതുപോലെ വയല്‍ക്കരയിലുള്ള ഒരു കുന്ന് പുലര്‍ച്ചയ്ക്കു കാണാതായി." 

ഇവിടെ ഒരു കുന്ന് അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നത് വീട്ടുമുറ്റത്തെ ഒരു ചെറിയ വസ്തു നഷ്ടപ്പെടുന്നതുപോലെയാണ്.ഒരു കിണ്ടി മോഷ്ടിച്ചു കൊണ്ടുപോകുന്ന ലാഘവത്തോടെ  ഓരോ കുന്നും രാത്രിയുടെ മറവിൽ പിഴുത് മാറ്റപ്പെടുന്നു. കുന്നുകളുടെ നഷ്ടം ഉമ്മറക്കോലായിലെ നഷ്ടം പോലെ മനുഷ്യജീവിതത്തോട് എത്ര അടുത്ത് ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്നതാണെന്ന്  കവി വ്യക്തമാക്കുന്നു.

മഴയും വെയിലും കുന്നിനെഅന്വേഷിക്കുന്നതായി കവി സങ്കൽപ്പിക്കുന്നു. പ്രകൃതിയിലെ ഘടകങ്ങൾക്കുപോലും കുന്നുകളുടെ അഭാവം വേദനാജനകമാണ്.മഴയും വെയിലും ഒരുക്കുന്ന പാരിസ്ഥിതിക സൗഹൃദത്തിലാണ് പ്രകൃതിയുടെ നിലനിൽപ്പ്.മലയുടെ നഷ്ടം പ്രകൃതിയുടെ നഷ്ടമാണ് എന്നറിഞ്ഞ് മഴയും വെയിലും അതിനെ തിരയുന്നു.

ഇപ്പോൾ കവിയുടെ വീട് "ബാക്കിയായ ഒരു കുന്നിന്റെ പള്ളയ്ക്ക്" സമീപത്താണ്. നാശത്തിന്റെ ഭീഷണി സ്വന്തം വീടിനു മുന്നിൽ വാപിളർന്നു നിൽക്കുന്നു.മനുഷ്യൻ പ്രകൃതിക്കേൽപ്പിച്ച മുറിപ്പാട് പോലെ പാതിമണ്ണുമായി ചോരഒലിപ്പിച്ചു നിൽക്കുകയാണ് കുന്നുകൾ .

കുന്നുകൾ "റോഡുപണിക്കു പോകുന്നു" . വികസനത്തിനുവേണ്ടി കുന്നുകൾ പൊളിച്ചുമാറ്റി റോഡുകളാക്കുന്ന യാഥാർഥ്യത്തെ മനുഷ്യവൽക്കരണത്തിലൂടെ കവി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.കൺമുമ്പിലെ മലയിടിച്ച് വികസനം വരുത്തുവാൻ ഉള്ള ത്വരയിലാണ് മനുഷ്യർ. കേരളത്തിലെ കുന്നുകൾക്ക് ഇന്ന് മരണകാലമാണ്. മലയാള നാട്ടിലെ പാടശേഖരങ്ങൾ സമതലങ്ങൾ,കായൽ തീരങ്ങൾ ഇവയ്ക്ക് കാവൽ നിന്ന കുന്നുകൾ കൂട്ടത്തോടെ കൊല ചെയ്യപ്പെടുന്നു. കരയുന്നവീടുകളെ ഉറക്കി കിടത്തി..... . പ്രതിഷേധങ്ങളെ അടിച്ചമർത്തിയും വികസനത്തിന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ പറഞ്ഞും എതിർസ്വരങ്ങളെ നിശബ്ദമാക്കി.  വികസനവും പ്രകൃതി ചൂഷണവും നാണയത്തിന്റെ രണ്ടുവശങ്ങൾപോലെയാണ്.

കുന്നുകൾക്ക് പേരുകളുണ്ട് — പന്തലംകുന്ന്, പൂത്രക്കുന്ന്, പുളിയാറക്കുന്ന്, പറക്കുന്ന്, ചോലക്കുന്ന്, ചന്തക്കുന്ന്, കരിമ്പനക്കുന്ന്. ഈ പേരുകൾ വെറും ഭൂപ്രദേശങ്ങളല്ല; ഒരു നാടിന്റെ ചരിത്രവും സംസ്കാരവും ഓർമ്മകളും കൂടിയാണ്.തലമുറകളുടെ സംസ്കൃതിയെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന കുന്നുകളെല്ലാം നിസ്സഹായതയോടെ നാട്ടിൽ നിന്നും നീക്കപ്പെട്ടു.കുന്നുകൾക്കൊപ്പം പറിച്ചുകൊണ്ട് പോയത് ഒരു ദേശത്തിൻറെ സാംസ്കാരിക അടയാളങ്ങൾ കൂടിയാണ്.

കുന്നുകൾ എല്ലാം"പേരുവിളിക്കുമ്പോള്‍ വരിവരിയായി വന്ന് ലോറിയില്‍ കയറണം."

എന്ന വരികളിൽ കുന്നുകളെ ജീവനുള്ളവരായി ചിത്രീകരിക്കുന്നു.നാടിൻറെ ഹരിത സ്രോതസ്സായി വിളങ്ങി നിന്നകുന്നുകളെ ലോറിയിൽ കയറ്റിക്കൊണ്ടുപോകുന്ന കാഴ്ച കരളലിയിപ്പിക്കുന്നതാണ്. അടിമകളായി പേരു വിളിക്കപ്പെട്ട അവർ വികസനത്തിന്റെ പുതു ലോകത്തു മറ്റൊരു ദൗത്യത്തിനായി പുറപ്പെടുകയാണ് . കുന്നുകൾ ഓരോന്നും അടിമകളെപോലെ തെളിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നു.

എട്ടുവരിപ്പാത ചുമന്നു കൊള്ളണം .... നൂല് പോലെ ഒഴുകുന്ന പുഴയും ഫലങ്ങളും ഹരിത സമൃദ്ധിയും നൽകിയ കുന്നുകൾ .നാടിനെ സമ്പൽസമൃദ്ധമാക്കിയ അവർ എട്ടുവരിപ്പാത ചുമന്നു നിൽക്കുന്ന അടിമകളായി മാറ്റപ്പെട്ടു.മനുഷ്യ വികസനത്തിനും പരിഷ്കാരത്തിനും വേണ്ടി ദാസ്യവേല ചെയ്യേണ്ടിവന്ന പ്രകൃതിയുടെ ദുര്യോഗമാണ്

 വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്.സ്വന്തം നിലനിൽപ്പിനെ മറന്ന് പ്രകൃതിയെ നിർദയമായി ചൂഷണം ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ  ഹൃദയ കാഠിന്യത്തിൻ്റെ അവതരണമാണ് ഈ വാക്കുകൾ.

ഇനിയും കാണാൻ പറ്റിയെന്നും വരില്ല ......

കാറ്റിനോടും കടലിനോടും പ്രകൃതിയോടും വിട പറയുന്നവാക്കുകൾ.

വേഗത്തിലുള്ള പരിഷ്കാരം അതിവേഗം നാശത്തിലേക്കുള്ള പ്രയാണമാണ് . മലയെ തകർത്ത വികസന സഞ്ചാരം എത്തിക്കുന്നത് വിനാശത്തിന്റെ പടുകുഴിയിലേക്കാണ് പ്രകൃതിയുടെ പാരസ്പര്യത്തിന്റെ തകർച്ചയിൽ

അവസാനഭാഗത്ത് കവിത അതീവ വികാരഭരിതമാകുന്നു. കുന്നുകൾ ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ കവി അവരോട് ഒരു അടയാളം കാണിക്കാൻ അഭ്യർത്ഥിക്കുന്നു.

"നിങ്ങളെന്തെങ്കിലും അടയാളം കാട്ടണം

ഞാന്‍ നോക്കിയിരിക്കും"

ഈ വരികൾ നഷ്ടപ്പെടുന്ന പ്രകൃതിയോടുള്ള മനുഷ്യന്റെ സ്നേഹവും നിസ്സഹായതയും പ്രകടമാക്കുന്നു. വൈക്കം മുഹമ്മദ് ബഷീറിന്റെ "മതിലുകൾ" എന്ന കഥയിലെ നാരായണിയുടെ ചുള്ളിക്കമ്പ് എറിയുന്ന രംഗം ഓർമിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, കുന്നുകളുമായുള്ള ആത്മബന്ധത്തെ കവി കൂടുതൽ ശക്തമാക്കുന്നു.നാശത്തിന്റെ തൊട്ടുമുമ്പെങ്കിലും രക്ഷപ്പെടലിന്റെ ഒടുക്കത്തെ അടയാളം കാണിക്കണം എന്നാണ് കവിയുടെ അഭ്യർത്ഥന.

ഹൃദയസ്പർശിയായ ഉപമകളും ദൃശ്യബിംബങ്ങളും കവിതയുടെ ധ്വനിതലത്തെ ആഴപ്പെടുത്തുന്നു.

നാട്ടിൻപുറങ്ങളുടെ ഓർമ്മകളെ ഉണർത്തുന്ന കുന്നുകളുടെ പേരുകൾ.

വികസനവും പ്രകൃതി സംരക്ഷണവും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷത്തിന്റെ അവതരണം,

ലളിതമായ ഭാഷയിലൂടെ ആഴമുള്ള ആശയപ്രകടനം  ഇവ കവിതയുടെ സവിശേഷതയായി ഉയർന്നു നിൽക്കുന്നു.

ഉപസംഹാരം

പിഴുതു മാറ്റപ്പെടുന്ന കുന്നുകളുടെ കാഴ്ചയിൽ നിന്ന് പ്രകൃതി നാശത്തിന്റെ സാർവത്രികമാനങ്ങളിലേക്ക് കണ്ണു തുറക്കുന്നതാണ് ഈ കവിത.വികസനത്തിന്റെ പേരിൽ അധിനിവേശം ചെയ്യപ്പെട്ട പ്രകൃതിയുടെയും സംസ്കാരത്തിന്റെയും ഓർമ്മകളുടെയും വിലാപഗീതമാണ് കവിതയിൽ മുഴങ്ങുന്നത്.മനുഷ്യനും പ്രകൃതിയും തമ്മിലുള്ള ആത്മബന്ധം സംരക്ഷിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത ഈ കവിത ശക്തമായി ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. പ്രകൃതിനാശത്തിനെതിരായ അവസാന മുന്നറിയിപ്പും പരിസ്ഥിതി ബോധത്തിന്റെ കവിതാപരമായ പ്രഖ്യാപനവുമാണ് ഈ രചന.

ഡോമനോജ് ജെ.പാലക്കുടി. 

 ഞാരോത്തെ പറമ്പിലെ തെങ്ങ്

പി.എ. നാസിമുദ്ദീൻ 

കവിതക്കുറിപ്പ്

മലയാള കവിതയുടെ സമകാലിക മുഖമാണ്  പി.എ. നാസിമുദ്ദീൻ്റെ കവിതകളിൽ വിരിയുന്നത്. കവിതയിൽ പുതുവഴി വെട്ടി  സഞ്ചരിക്കുന്ന കവി , ജീവിതത്തിൻ്റെ തീവ്രഅനുഭവങ്ങളെയും പരുക്കൻ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെയും  കവിതയ്ക്ക് വിഷയമാക്കുന്നു.നിസാമുദ്ദീന്റെ കവിതയിൽ ജീവിതത്തിൻ്റെ കനൽ എരിഞ്ഞു നില്ക്കുന്നു.കൊടുങ്ങല്ലൂർ കണ്ടംകുളം ദേശത്ത് പുത്തൻതെരുവിലാണ് ജനനം.

കവിതാസമാഹാരങ്ങൾ;ദൈവവും കളിപ്പന്തും, വൈകു​ന്നേരം ഭൂമി പറഞ്ഞത് . ഇതര കൃതികൾ: കാർട്ടൂൺ കാർട്ടൂൺ, രചനയും സൗന്ദര്യവും, കവിയാകാം കഥാകൃത്ത് ആകാം.  ദീർഘകാലം മലർവാടി ബാലമാസികയുടെ പത്രാധിപരായിരുന്നു.

ഞാരോത്തെപറമ്പിലെ തെങ്ങിനെ പശ്ചാത്തലമാക്കിയ ആത്മഭാഷണ കവിതയാണ് 'ഞാരോത്തെ പറമ്പിലെ തേങ്ങ്'. വാക്കുകൾക്കുള്ളിൽ ജീവിതാനുഭവങ്ങളെ വിരിയിച്ചെടുക്കുന്നതാണ്നാസിമുദ്ദീന്റെ കവിതകൾ.വൈയക്തികാനുഭവങ്ങളുടെ ഹൃദയസ്പന്ദനം കവിതയിൽ കേൾക്കാം. ജീവിതാനുഭവങ്ങളിൽ വാക്കുകൾ എരിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന കനൽക്കൂട്ടമായി  കവിത വായനക്കാർക്ക് പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു.വളരെ ലളിതമായ ജീവിത പരിസരത്തുനിന്നും തിരിച്ചറിവിന്റെയും ആത്മസാക്ഷാത്കാരത്തിന്റെയും ഉന്നതങ്ങളിലേക്ക് കവിത ചിറകടിച്ച് ഉയർന്നുനിൽക്കുന്ന കാഴ്ചയാണ് കാണാൻ കഴിയുന്നത്.

ചെറുപ്പത്തിൽതന്നെ കൂമ്പടഞ്ഞു പോയ തെങ്ങ്... ജീവിതംകൊണ്ട് അനാഥരായവരുടെയും ഒറ്റയാക്കപ്പെട്ടവരുടെയും തിരസ്കരിക്കപ്പെട്ടവരുടെയും പ്രതിനിധിയാണ്. ആഗ്രഹിക്കാതെ സംഭവിച്ച രോഗമോ തകർച്ചയോ ജീവിതവൈകല്യങ്ങളോ ആകാം കൂമ്പടഞ്ഞ അവസ്ഥകളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. "എന്നെപ്പോലെ അനാഥൻ തന്നെ '' എന്ന് പറയുമ്പോൾ ആ ദുഃഖമെല്ലാം കവിയും പിൻപറ്റുന്നു. നൊമ്പരങ്ങളുടെ നടുവിൽ ഉലയുന്ന കവി ഹൃദയത്തിന്റെ ഇടിപ്പുകൾ അവിടെ കേൾക്കാം.

ചെറുപ്പത്തിൽ തന്നെ കൂമ്പടഞ്ഞു മെലിഞ്ഞുണങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന തെങ്ങിന് മരുന്നും വെള്ളവും നൽകാൻ നിരവധി ആളുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. കനിവിന്റെ കരം സമൂഹത്തിന്റെ എല്ലാ തലങ്ങളിലും നിന്ന് അതിൻ്റെ നേരെ നീണ്ടു. സമൂഹം കരുതൽ നൽകി ഉയർത്താൻ ശ്രമിച്ചതിന്റെ സൂചനയാണ് മരുന്നും വെള്ളവും നൽകിയത്. മനമലിവിൽ ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുവരുവാനുള്ള  ഒരു സാധ്യതയും ഫലം കണ്ടില്ല.കയ്യടികളുടെ ആരവങ്ങളോ പ്രോത്സാഹനങ്ങളുടെ ആർപ്പുവിളികളോ ഒരുവേള ഹൃദയത്തെ ഉണർത്താൻ പര്യാപ്തമായി എന്ന് വരില്ല. അതുപോലെ കരുതലിന്റെ അലിവിൽ ഞാരോത്തെ പറമ്പിലെ തെങ്ങും മെലിഞ്ഞു തന്നെ നിന്നു.

കാറ്റുകളുടെ കലപിലകൾക്കിടയിൽ അതിൻ്റെ ദുഃഖം വാക്കുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ട് മൗനത്തിൽ ഒതുങ്ങി നിന്നു.

ഒരു വസന്തത്തിൽ മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ തെങ്ങിനെ ചുറ്റി മൈനകൾ, പ്രാവുകൾ,കുയിലുകൾ ഇങ്ങനെ പക്ഷികള്‍ ചിറകടിച്ച് പറക്കുന്നതും കണ്ടുകണ്ടു നില്‍ക്കെ അതില്‍ ഒരു പഞ്ചവർണ്ണതത്ത കൂടുവെച്ചിരിക്കുന്നു.

മനസ്സിന്റെയും ശരീരത്തിന്റെയും സ്വാഭാവികശേഷികള്‍ അകാലത്തില്‍ ശോഷിച്ചോ മുരടിച്ചോ പോയവർ, ഉയർച്ചയെ പറ്റിയുള്ള സ്വപ്നങ്ങൾ അസ്തമിച്ച് ഉള്‍വലിഞ്ഞ അവസ്ഥകളിൽ കഴിയുന്നവർ നിരവധി ഉണ്ടാകും. ഉയരാനുള്ള സ്വയം ശേഷിയോ സ്വയം പ്രതീക്ഷയുടെ ഉണർവ്വോ ഇല്ലാതായ മനുഷ്യജന്മങ്ങളുടെ പ്രതീകമുഖം ഇവിടെ കാണാം.

അവിടെ അവിചാരിതമായി ഒരു പഞ്ചവര്‍ണത്തത്ത വന്ന് കൂട് വെച്ചിരിക്കുന്നു.ഇല്ലാത്ത ശേഷികളെ നിർമ്മിച്ചെടുക്കാൻ അല്ല കിളികൾ ശ്രമിക്കുന്നത്.

ഉള്ള ശേഷികളുടെ നടുവിൽ പ്രതീക്ഷയുടെ ചിറകടിയും ആയിട്ടാണ് കിളികളും പഞ്ചവർണ്ണ തത്തയും  പറന്നു വരുന്നത്. ശേഷിക്കുറവിൻ്റെ പരിമിതികൾക്ക് നടുവിൽ സർഗ്ഗത്മ സ്വപ്നങ്ങളുടെ പുതു ഫലങ്ങൾ വിരിയിക്കാൻ കഴിയും.

സഹതാപത്തോടെയുള്ള കരംപിടുത്തത്തെക്കാൾ അവസ്ഥകളെ സ്നേഹിച്ച് പ്രതീക്ഷകളെ ചേർത്തുകൊണ്ടുള്ള ചിറകടികളാണ് കൂടുതൽ ആവശ്യം എന്ന് കവി വിളിച്ചോതുന്നു. മരുന്നും വെള്ളവും നൽകിയിട്ടും അഗതിയായി മെലിഞ്ഞുനിന്ന തെങ്ങിൽ ആ ചിറകടികൾ പ്രതീക്ഷയുടെ വസന്തം കൊണ്ടുവരികയാണ്.

ശേഷിച്ചതും ശോഷിച്ചതുമായ ഉടലിൽ സർഗാത്മകതയുടെയും പുതുപ്രതീക്ഷയുടെയും പലവർണ്ണങ്ങൾ ചിറകടിച്ചു നിന്നു

എന്ന് മാത്രമല്ല പഞ്ചവർണ്ണ തത്തയുടെ കൂടും നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ഫലശൂന്യമെന്ന് കരുതിയിരുന്ന തെങ്ങിൽ പൂവിരിഞ്ഞു എന്ന് മാത്രമല്ല പഞ്ചവർണ്ണക്കിളിയുടെ വർണ്ണാഭമായ കുഞ്ഞുങ്ങൾ വിരിയുന്ന ഇടമായി മാറ്റപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

അനാഥവും ഒറ്റപ്പെട്ടതും തകർന്നതുമായ അവസ്ഥകളുടെ നടുവിൽ നിന്നുപോലും ഉയർന്നുപൊങ്ങാനുള്ള മനുഷ്യമനസിന്റെ  സർഗാത്മക ശേഷിയെ കവി നോക്കി കാണുന്നു.

കവിതാസ്വാദനം ;ഡോ.മനോജ് ജെ. പാലക്കുടി