ഭ്രാന്ത്
മലയാളത്തിലെ ദലിത് സാഹിത്യത്തിന് സവിശേഷമായ വ്യക്തിത്വം നൽകിയ എഴുത്തുകാരനാണ് സി. അയ്യപ്പൻ (1949–2011). കേരളീയ സമൂഹത്തിലെ ജാതിവിവേചനം, സാമൂഹികമായ പുറന്തള്ളൽ, മനുഷ്യന്റെ ആത്മസംഘർഷങ്ങൾ, അപമാനബോധം, സ്വത്വപ്രതിസന്ധി തുടങ്ങിയവ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഥകളിൽ ശക്തമായി ആവിഷ്കരിക്കപ്പെടുന്നു. സമൂഹത്തിന്റെ പുറമ്പോക്കുകളിൽ ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ അനുഭവങ്ങളെ അകത്തുനിന്ന് അവതരിപ്പിക്കുന്നതിലാണ് സി. അയ്യപ്പന്റെ കഥകളുടെ സവിശേഷത.ഉച്ചയുറക്കത്തിലെ സ്വപ്നങ്ങൾ, ഞണ്ടുകൾ, അയ്യപ്പൻറെ കഥകൾ എന്നിവയാണ് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കഥാസമാഹാരങ്ങൾ.
‘ഭ്രാന്ത്’ എന്ന കഥയിൽ ആധുനിക കേരളീയ സമൂഹത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന ജാതിവിവേചനത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മവും സങ്കീർണവുമായ മുഖങ്ങളെയാണ് കഥാകൃത്ത് അനാവരണം ചെയ്യുന്നത്. ഇവിടെ ഭ്രാന്ത് എന്നത് ഒരു വ്യക്തിയുടെ മാനസികാവസ്ഥ മാത്രമല്ല; മറിച്ച് വിവേചനവും അപമാനബോധവും നിറഞ്ഞ സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥയുടെ വൈകൃതം കൂടിയാണ്.വളരെ വിശാലമായ ലോകത്തിലാണ് ഈ വിഷയം കഥയിലൂടെ അനാവരണം ചെയ്യുന്നത്
കഥയുടെ ഇതിവൃത്തം
കൃഷ്ണൻകുട്ടി എന്ന വിദ്യാഭ്യാസവും മാന്യമായ ജോലിയുമുള്ള ദലിത് വ്യക്തിയുടെ ജീവിതത്തിലൂടെയാണ് കഥ വികസിക്കുന്നത്. അയാൾക്ക് ഉയർന്ന ജോലിയും ശമ്പളവുമുള്ള സുന്ദരിയായ ഭാര്യയും മകളുമുണ്ട്. പുറമേ നോക്കുമ്പോൾ അയാൾ മധ്യവർഗ സമൂഹത്തിൽ മാന്യതയും അംഗീകാരവും നേടിയ വ്യക്തിയാണ്. എന്നാൽ അയാളുടെ കുടുംബജീവിതത്തിന്റെ മറുവശത്ത് ജാതീയമായ അപമാനത്തിന്റെയും അപകർഷതാബോധത്തിന്റെയും വലിയൊരു ലോകമുണ്ട്
.ജീവിതത്തിൽ അപമാനകരമായ നിരവധി കാര്യങ്ങൾക്കിടയിൽപ്പെട്ട് നട്ടംതിരിയുകയാണ് അയാളുടെ ജീവിതം.അയാൾ സൃഷ്ടിച്ച അപകർഷതയുടെയും അപമാനത്തിന്റെയും സ്വയം വെറുക്കലിന്റെയും നീരാളിപ്പിടുത്തത്തിൽ ഭ്രാന്തനായി മാറ്റപ്പെടുന്നു.
മാനസികനില തെറ്റിയ സഹോദരിയെ ആശുപത്രിയിൽ പ്രവേശിപ്പിക്കണമെന്ന് ബാല്യകാല സുഹൃത്തും പഞ്ചായത്ത് അംഗവുമായ ഒരാൾ നിർദേശിക്കുന്നു. എന്നാൽ കൃഷ്ണൻകുട്ടി അതിനെ എതിർക്കുന്നു. സഹോദരിയെ ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ടുപോയാൽ തന്റെ ജാതിപശ്ചാത്തലം അയൽവാസികൾ തിരിച്ചറിയുമെന്നും കുടുംബത്തിന്റെ സാമൂഹികമായ പദവി ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുമെന്നും അയാൾ ഭയപ്പെടുന്നു.
ഉയർന്ന ജീവിത നിലവാരത്തിൽ കഴിയുന്ന അയാളുടെ ഭാര്യയ്ക്ക് ഭർത്താവിന്റെ ദലിത് ബന്ധുക്കളോട് വെറുപ്പാണ്. ഭാര്യയുടെ വെളുത്ത നിറവും സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലവും അവളെ ഉയർന്ന ജാതിക്കാരുടെ ജീവിതരീതിയോട് അടുപ്പിക്കുന്നു. മകൾക്കും സ്വന്തം വേരുകളോടും ബന്ധുക്കളോടും താത്പര്യമില്ല. കറുത്ത നിറവും മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രവും ദാരിദ്ര്യവും അവൾ അപകർഷതയോടെയാണ് കാണുന്നത്.
ഒരിക്കൽ കൃഷ്ണൻകുട്ടിയുടെ അമ്മ പേരക്കുട്ടിയെ കാണാൻ എത്തുമ്പോൾ മകൾ അവരോട് സംസാരിക്കാൻപോലും തയ്യാറാകുന്നില്ല. അമ്മയുടെ വസ്ത്രധാരണവും നിറവും മകളിൽ അകൽച്ച സൃഷ്ടിക്കുന്നു. സ്വന്തം കുടുംബാംഗങ്ങളോടുള്ള ഈ അവഗണന കൃഷ്ണൻകുട്ടിയുടെയുള്ളിൽ വലിയ സംഘർഷം സൃഷ്ടിക്കുന്നു.സഹോദരിയെ ആശുപത്രിയിൽ സന്ദർശിക്കാതിരിക്കുന്നതിന് അയാൾ പല ന്യായീകരണങ്ങളും കണ്ടെത്തുന്നു. ഒടുവിൽ സഹോദരിയെ കാറിൽ കണ്ടിട്ടും 'ഞാൻ ഒന്നും കാണുന്നില്ല' എന്ന നിലപാട് സ്വീകരിക്കുന്നു.
കൃഷ്ണൻകുട്ടീ, നിനക്കും ഭ്രാന്തായോ?എന്ന ചോദ്യം കഥയുടെ പ്രധാന പ്രമേയമാണ്.കഥയുടെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട പ്രമേയം ജാതിവിവേചനമാണ്. ആധുനിക കേരളം വിദ്യാഭ്യാസത്തിലും സാമൂഹിക പുരോഗതിയിലും മുന്നേറിയെന്ന് അവകാശപ്പെടുമ്പോഴും ജാതിബോധം മനുഷ്യരുടെ മനസ്സിൽ എത്രത്തോളം ആഴത്തിൽ വേരൂന്നിയിരിക്കുന്നു എന്ന് കഥ വ്യക്തമാക്കുന്നു.
വിദ്യാസമ്പന്നരായ ആളുകൾപോലും ജാതി ചിന്തയുടെ നെറികേടിൽ നിന്നും മോചിതരായിട്ടില്ലയെന്ന് കഥ വിശദീകരിക്കുന്നു.കൃഷ്ണൻകുട്ടിക്ക് വിദ്യാഭ്യാസവും ജോലിയും സാമ്പത്തിക സുരക്ഷിതത്വവുമുണ്ട്. എങ്കിലും തന്റെ ജാതിപശ്ചാത്തലം വെളിപ്പെടുന്നതിനെ അയാൾ ഭയപ്പെടുന്നു.
ഇവിടെ ജാതിവിവേചനം പ്രത്യക്ഷമായ അയിത്തത്തിലൂടെയല്ല പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. അത് നിറം, വസ്ത്രം, സാമ്പത്തികനില, കുടുംബബന്ധങ്ങൾ, സാമൂഹികമാന്യത എന്നിവയിലൂടെയാണ് പ്രകടമാകുന്നത്. ജാതിയുമായി ചേർത്തുവച്ചിരിക്കുന്നഈ കാര്യങ്ങളെല്ലാം അപമാനത്തിൻ്റെ കാരണമായി അയാൾ കാണുന്നു.
കൃഷ്ണൻകുട്ടിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ദുരന്തം സ്വന്തം സ്വത്വത്തെ അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയാണ്.സാമൂഹികമായി ഉയർന്നുവെന്ന് കരുതുന്ന ജീവിതത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ സ്വന്തം സമുദായത്തിന്റെ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളിൽനിന്ന് അയാൾ അകന്നുപോകുന്നു. എന്നാൽ പുതിയ സാമൂഹികലോകം അയാളെ പൂർണമായി അംഗീകരിക്കുന്നുമില്ല.
ഈ രണ്ടു ലോകങ്ങൾക്കിടയിൽപ്പെട്ട മനുഷ്യന്റെ മാനസിക സംഘർഷമാണ് കഥയുടെ അന്തർധാര.
സ്വന്തം വേരുകളെ നിഷേധിച്ചുകൊണ്ട് നേടുന്ന സാമൂഹികമാന്യത യഥാർഥമായ മോചനമല്ലെന്ന് കഥ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.
കുടുംബബന്ധങ്ങളിലെ ജാതീയത എത്ര ശക്തമാണ് എന്ന് കഥ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.കഥയിലെ ഭാര്യയും മകളും ജാതീയ വിവേചനം മനസ്സിൽ പേറുന്ന ലോകത്തിൻ്റെ ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളായ പ്രധാനപ്പെട്ട കഥാപാത്രങ്ങളാണ്. ഇവർ കൃഷ്ണൻകുട്ടിയുടെ കുടുംബത്തിന്റെ ഭാഗമാണെങ്കിലും അയാളുടെ ജാതിപരമായ ബന്ധങ്ങളോട് അകൽച്ച പുലർത്തുന്നു.
ഭാര്യയ്ക്ക് ഭർത്താവിന്റെ ബന്ധുക്കളോടുള്ള വെറുപ്പ് തന്റെ സാമൂഹികമായ അഭിരുചികളുടെയും വളർച്ചയുടെയും ഭാഗമാണ്. മകൾക്ക് മുത്തശ്ശിയോടുള്ള അകൽച്ച നിറത്തിന്റെയും വസ്ത്രധാരണത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്. ഇതിലൂടെ ജാതിവിവേചനം കുടുംബത്തിനകത്തുപോലും എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്ന് കഥ വ്യക്തമാക്കുന്നു.
നിറവിവേചനവും സൗന്ദര്യസങ്കൽപ്പവും ജാതീയ വിവേചനത്തിന്റെ ആദ്യ കാലം മുതലുള്ള ഭാവങ്ങളാണ്.കഥയിൽ വെളുത്ത നിറവും കറുത്ത നിറവും കേവലം ശാരീരിക സവിശേഷതകളല്ല. അവ സാമൂഹികമായ അധികാരത്തിന്റെയും അപമാനത്തിന്റെയും പ്രതീകങ്ങളായി മാറുന്നു.വെളുത്ത നിറം സൗന്ദര്യത്തിന്റെയും മാന്യതയുടെയും പ്രതീകമായി സ്വീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ കറുത്ത നിറം ജാതീയ പിന്നാക്കാവസ്ഥയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.ഇത് ജാതിവ്യവസ്ഥയും വർണവിവേചനവും പരസ്പരം എങ്ങനെ ബന്ധപ്പെട്ടു നിൽക്കുന്നു എന്നതിന്റെ സൂക്ഷ്മമായ ആവിഷ്കാരമാണ്.
മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ തകർച്ച തകർച്ചയിലേക്കും കഥ വിരൽ ചൂണ്ടുന്നു.മാനസികരോഗം ബാധിച്ച സഹോദരിയെ പരിചരിക്കേണ്ടത് കൃഷ്ണൻകുട്ടിയുടെ ധാർമിക ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. എന്നാൽ സാമൂഹികമായ അപമാനഭീതി അയാളുടെ മനുഷ്യത്വത്തെ മറികടക്കുന്നു.രോഗിയായ സഹോദരിയെ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിക്കാനും സന്ദർശിക്കാനും കഴിയാത്ത അവസ്ഥ മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെ തകർച്ചയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.മനുഷ്യനെക്കാൾ സമൂഹത്തിന്റെ കപടമായ മാന്യതയ്ക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന അവസ്ഥയാണ് ഇവിടെ വിമർശിക്കപ്പെടുന്നത്.
കഥയിലെ ഓരോ കഥാപാത്രവും വർണ്ണവിവേചനത്തിന്റെയും ജാതി ചിന്തയുടെയും അടിമത്തത്തിൽ നിന്ന് സ്വാതന്ത്ര്യം നേടാൻ പറ്റാത്ത ആധുനിക ലോകത്തിൻ്റെ മുഖങ്ങളാണ്.
കൃഷ്ണൻകുട്ടി ജാതീയ അപകർഷതയുടെ കെട്ടുപാടുകളിൽ കുരുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന സമൂഹത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. .വിദ്യാഭ്യാസവും ജോലിയും നേടിയിട്ടും ജാതീയമായ അപകർഷതാ ബോധത്തിൽനിന്ന് മോചിതനാകാൻ കഴിയാത്ത ആധുനിക ദലിത് മധ്യവർഗ മനുഷ്യരുടെ പ്രതിനിധിയാണ്. സ്വന്തം കുടുംബത്തെയും സമുദായത്തെയും ഒരുപോലെ അം ഗീകരിക്കാൻ കഴിയാത്ത അയാളുടെ അവസ്ഥയാണ് കഥയുടെ ദുരന്തം. ഒരുവിധം ഭ്രാന്ത് തന്നെയാണ് അയാളുടെ ജീവിതം .
ജാതീയമായ മുൻവിധികളും വർണബോധവും ഉൾക്കൊണ്ട മധ്യവർഗ മനോഭാവത്തിന്റെ പ്രതിനിധി അയാളുടെ ഭാര്യ. ഭർത്താവിന്റെ കുടുംബത്തോടുള്ള അവഗണനയിലൂടെ ജാതിവിവേചനത്തിന്റെ കുടുംബാന്തരീക്ഷത്തിലുള്ള പ്രവർത്തനം വ്യക്തമാക്കുന്നു.
പുതിയ തലമുറയിലേക്ക് കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുന്ന നിറവിവേചനത്തിന്റെയും ജാതീയമായ അകൽച്ചയുടെയും പ്രതീകമാണ് മകൾ.ജാതിചിന്ത അതിതീവ്രമായി പുതുതലമുറയിലേക്ക് കൈമാറ്റപ്പെടുന്നു എന്ന് മകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു. അവൾക്ക് സ്വന്തം കുടുംബത്തിന്റെ ചരിത്രത്തോടും വേരുകളോടും ബന്ധം സ്ഥാപിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.
കഥയിൽ നേരിട്ട് സംസാരിക്കുന്നില്ലാത്ത സഹോദരിയുടെ സാന്നിധ്യം കഥയുടെ കേന്ദ്രസംഘർഷത്തിന് കാരണമാകുന്നു. അവൾ സമൂഹം അവഗണിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെയും സ്വന്തം കുടുംബം പോലും ഉപേക്ഷിക്കുന്നവരുടെയും പ്രതീകമായി മാറുന്നു.
കഥയുടെ തലക്കെട്ട് ഏറെ പ്രാധാന്യം അർഹിക്കുന്നതാണ്.'ഭ്രാന്ത്' എന്ന ശീർഷകം ഏറെ അർഥതലങ്ങളുള്ളതാണ്.സാധാരണയായി മാനസികനില തെറ്റിയ വ്യക്തിയെയാണ് ഭ്രാന്തൻ എന്നു വിളിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഈ കഥയിൽ യഥാർഥ ഭ്രാന്ത് ആർക്കാണ് എന്ന ചോദ്യമാണ് കഥാകൃത്ത് ഉയർത്തുന്നത്. മാനസികരോഗിയായ സഹോദരിക്കാണോ ഭ്രാന്ത്?.സ്വന്തം സഹോദരിയെ ഉപേക്ഷിക്കുന്ന കൃഷ്ണൻകുട്ടിക്കാണോ ഭ്രാന്ത്?മനുഷ്യരെ ജാതിയുടെയും നിറത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ വേർതിരിക്കുന്ന സമൂഹത്തിനാണോ ഭ്രാന്ത്?.ഈ ചോദ്യങ്ങളിലൂടെ ഭ്രാന്തിന്റെ നിർവചനം തന്നെ കഥാകൃത്ത് പുനഃപരിശോധിക്കുന്നു.
യഥാർഥത്തിൽ മനുഷ്യത്വത്തെക്കാൾ ജാതിക്കും സാമൂഹിക മാന്യതയ്ക്കും പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന സമൂഹത്തിന്റെ മാനസികവൈകല്യത്തെയാണ് ശീർഷകം പ്രതീകവൽക്കരിക്കുന്നത്.
കഥാനായകന്റെ സ്വയം ന്യായീകരണത്തിലാണ് കഥ മുന്നേറുന്നത്. കൃഷ്ണൻകുട്ടി തന്റെ സുഹൃത്തിനോട് നടത്തുന്ന വിശദീകരണത്തിന്റെ രൂപമാണ് കഥയ്ക്കുള്ളത്.ഈ ആഖ്യാനരീതി കഥാപാത്രത്തിന്റെ മനസ്സിനുള്ളിലേക്ക് വായനക്കാരനെ കൊണ്ടുപോകുന്നു. സ്വന്തം പ്രവൃത്തിയെ ന്യായീകരിക്കുന്നതിനായി അയാൾ നിരത്തുന്ന വാദങ്ങൾ വായനക്കാരിൽ ഒരേസമയം സഹതാപവും വിമർശനബോധവും ഉണർത്തുന്നു.കഥയിൽ പരിഹാസവും ആത്മവിമർശനവും സാമൂഹികവിമർശനവും ഒരുപോലെ സമ്മേളിക്കുന്നു. സംഭാഷണാത്മകമായ ഭാഷയും സ്വാഭാവികമായ ആഖ്യാനവും കഥയുടെ ആശയഗൗരവം വർധിപ്പിക്കുന്നു.
കേരളീയ സമൂഹത്തിൽ വിദ്യാഭ്യാസവും സാമ്പത്തിക പുരോഗതിയും കൈവരിച്ചിട്ടും ജാതീയമായ അപമാനബോധത്തിൽനിന്ന് പൂർണമായി മോചിതരാകാൻ കഴിയാത്ത മനുഷ്യരുടെ അവസ്ഥയാണ് കഥ ചർച്ച ചെയ്യുന്നത്
.ഇവിടെ ദലിത് വിമോചനം എന്നത് സാമ്പത്തികമായ ഉയർച്ചയോ വിദ്യാഭ്യാസപരമായ നേട്ടമോ മാത്രമല്ല. സ്വന്തം ചരിത്രത്തെയും സ്വത്വത്തെയും അഭിമാനത്തോടെ അംഗീകരിക്കാനുള്ള മാനസികമായ സ്വാതന്ത്ര്യം കൂടിയാണ്.
സ്വന്തം വേരുകളെ നിഷേധിച്ചുകൊണ്ട് മറ്റൊരു സാമൂഹികലോകത്തിൽ അംഗീകാരം നേടാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിലെ വൈരുധ്യമാണ് കഥയുടെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സാമൂഹിക വിമർശനം. ജാതിവിവേചനം സമൂഹത്തിന്റെ പുറംഘടനയിൽ മാത്രമല്ല, മനുഷ്യരുടെ മനസ്സിലും കുടുംബബന്ധങ്ങളിലും എത്രത്തോളം ആഴത്തിൽ വേരൂന്നിയിരിക്കുന്നു എന്ന് ഈ കഥ വ്യക്തമാക്കുന്നു.
കൃഷ്ണൻകുട്ടി ഒരു വ്യക്തി മാത്രമല്ല; സാമൂഹികമായി ഉയർന്നുവെന്ന് കരുതുമ്പോഴും സ്വന്തം വേരുകളെ നിഷേധിക്കാൻ നിർബന്ധിതനാകുന്ന ഒരു വിഭാഗത്തിന്റെ പ്രതിനിധിയാണ്. അയാളുടെ ജീവിതത്തിലെ വൈരുധ്യങ്ങൾ കേരളീയ സമൂഹത്തിന്റെ പുരോഗമന അവകാശവാദങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു.
മാനസികരോഗിയായ സഹോദരിയെ ഉപേക്ഷിക്കുന്ന കൃഷ്ണൻകുട്ടിയുടെ പ്രവൃത്തി വ്യക്തിപരമായ ധാർമിക പരാജയം മാത്രമല്ല. അതിനു പിന്നിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ജാതീയമായ അപകർഷതാബോധത്തെയും സാമൂഹികമായ പുറന്തള്ളലിനെയും വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.മനുഷ്യനെ ഭ്രാന്തനാക്കുന്നത് രോഗമല്ല, മനുഷ്യനായി ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കാത്ത സമൂഹമാണ് എന്ന ശക്തമായ തിരിച്ചറിവിലേക്ക് ഈ കഥ വായനക്കാരനെ നയിക്കുന്നു.





































