2026 നവംബർ 16, തിങ്കളാഴ്‌ച

ഭ്രാന്ത്


 ഭ്രാന്ത്

മലയാളത്തിലെ ദലിത് സാഹിത്യത്തിന് സവിശേഷമായ വ്യക്തിത്വം നൽകിയ എഴുത്തുകാരനാണ് സി. അയ്യപ്പൻ (1949–2011). കേരളീയ സമൂഹത്തിലെ ജാതിവിവേചനം, സാമൂഹികമായ പുറന്തള്ളൽ, മനുഷ്യന്റെ ആത്മസംഘർഷങ്ങൾ, അപമാനബോധം, സ്വത്വപ്രതിസന്ധി തുടങ്ങിയവ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കഥകളിൽ ശക്തമായി ആവിഷ്കരിക്കപ്പെടുന്നു. സമൂഹത്തിന്റെ പുറമ്പോക്കുകളിൽ ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ അനുഭവങ്ങളെ അകത്തുനിന്ന് അവതരിപ്പിക്കുന്നതിലാണ് സി. അയ്യപ്പന്റെ കഥകളുടെ സവിശേഷത.ഉച്ചയുറക്കത്തിലെ സ്വപ്നങ്ങൾ, ഞണ്ടുകൾ, അയ്യപ്പൻറെ കഥകൾ എന്നിവയാണ് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കഥാസമാഹാരങ്ങൾ.


‘ഭ്രാന്ത്’ എന്ന കഥയിൽ ആധുനിക കേരളീയ സമൂഹത്തിൽ നിലനിൽക്കുന്ന ജാതിവിവേചനത്തിന്റെ സൂക്ഷ്മവും സങ്കീർണവുമായ മുഖങ്ങളെയാണ് കഥാകൃത്ത് അനാവരണം ചെയ്യുന്നത്. ഇവിടെ ഭ്രാന്ത് എന്നത് ഒരു വ്യക്തിയുടെ മാനസികാവസ്ഥ മാത്രമല്ല; മറിച്ച് വിവേചനവും അപമാനബോധവും നിറഞ്ഞ സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥയുടെ വൈകൃതം കൂടിയാണ്.വളരെ വിശാലമായ ലോകത്തിലാണ് ഈ വിഷയം കഥയിലൂടെ അനാവരണം ചെയ്യുന്നത്

കഥയുടെ ഇതിവൃത്തം

കൃഷ്ണൻകുട്ടി എന്ന വിദ്യാഭ്യാസവും മാന്യമായ ജോലിയുമുള്ള ദലിത് വ്യക്തിയുടെ ജീവിതത്തിലൂടെയാണ് കഥ വികസിക്കുന്നത്. അയാൾക്ക് ഉയർന്ന ജോലിയും ശമ്പളവുമുള്ള സുന്ദരിയായ ഭാര്യയും മകളുമുണ്ട്. പുറമേ നോക്കുമ്പോൾ അയാൾ മധ്യവർഗ സമൂഹത്തിൽ മാന്യതയും അംഗീകാരവും നേടിയ വ്യക്തിയാണ്. എന്നാൽ അയാളുടെ കുടുംബജീവിതത്തിന്റെ മറുവശത്ത് ജാതീയമായ അപമാനത്തിന്റെയും അപകർഷതാബോധത്തിന്റെയും വലിയൊരു ലോകമുണ്ട്

.ജീവിതത്തിൽ അപമാനകരമായ നിരവധി കാര്യങ്ങൾക്കിടയിൽപ്പെട്ട് നട്ടംതിരിയുകയാണ് അയാളുടെ ജീവിതം.അയാൾ സൃഷ്ടിച്ച അപകർഷതയുടെയും അപമാനത്തിന്റെയും സ്വയം വെറുക്കലിന്റെയും നീരാളിപ്പിടുത്തത്തിൽ ഭ്രാന്തനായി മാറ്റപ്പെടുന്നു.

മാനസികനില തെറ്റിയ സഹോദരിയെ ആശുപത്രിയിൽ പ്രവേശിപ്പിക്കണമെന്ന് ബാല്യകാല സുഹൃത്തും പഞ്ചായത്ത് അംഗവുമായ ഒരാൾ നിർദേശിക്കുന്നു. എന്നാൽ കൃഷ്ണൻകുട്ടി അതിനെ എതിർക്കുന്നു. സഹോദരിയെ ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ടുപോയാൽ തന്റെ ജാതിപശ്ചാത്തലം അയൽവാസികൾ തിരിച്ചറിയുമെന്നും കുടുംബത്തിന്റെ സാമൂഹികമായ പദവി ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടുമെന്നും അയാൾ ഭയപ്പെടുന്നു.

ഉയർന്ന ജീവിത നിലവാരത്തിൽ കഴിയുന്ന അയാളുടെ ഭാര്യയ്ക്ക് ഭർത്താവിന്റെ ദലിത് ബന്ധുക്കളോട് വെറുപ്പാണ്. ഭാര്യയുടെ വെളുത്ത നിറവും സാമൂഹിക പശ്ചാത്തലവും അവളെ ഉയർന്ന ജാതിക്കാരുടെ ജീവിതരീതിയോട് അടുപ്പിക്കുന്നു. മകൾക്കും സ്വന്തം വേരുകളോടും ബന്ധുക്കളോടും താത്പര്യമില്ല. കറുത്ത നിറവും മുഷിഞ്ഞ വസ്ത്രവും ദാരിദ്ര്യവും അവൾ അപകർഷതയോടെയാണ് കാണുന്നത്.


ഒരിക്കൽ കൃഷ്ണൻകുട്ടിയുടെ അമ്മ പേരക്കുട്ടിയെ കാണാൻ എത്തുമ്പോൾ മകൾ അവരോട് സംസാരിക്കാൻപോലും തയ്യാറാകുന്നില്ല. അമ്മയുടെ വസ്ത്രധാരണവും നിറവും മകളിൽ അകൽച്ച സൃഷ്ടിക്കുന്നു. സ്വന്തം കുടുംബാംഗങ്ങളോടുള്ള ഈ അവഗണന കൃഷ്ണൻകുട്ടിയുടെയുള്ളിൽ വലിയ സംഘർഷം സൃഷ്ടിക്കുന്നു.സഹോദരിയെ ആശുപത്രിയിൽ സന്ദർശിക്കാതിരിക്കുന്നതിന് അയാൾ പല ന്യായീകരണങ്ങളും കണ്ടെത്തുന്നു. ഒടുവിൽ സഹോദരിയെ കാറിൽ കണ്ടിട്ടും 'ഞാൻ ഒന്നും കാണുന്നില്ല' എന്ന നിലപാട് സ്വീകരിക്കുന്നു.

കൃഷ്ണൻകുട്ടീ, നിനക്കും ഭ്രാന്തായോ?എന്ന ചോദ്യം കഥയുടെ പ്രധാന പ്രമേയമാണ്.കഥയുടെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട പ്രമേയം ജാതിവിവേചനമാണ്. ആധുനിക കേരളം വിദ്യാഭ്യാസത്തിലും സാമൂഹിക പുരോഗതിയിലും മുന്നേറിയെന്ന് അവകാശപ്പെടുമ്പോഴും ജാതിബോധം മനുഷ്യരുടെ മനസ്സിൽ എത്രത്തോളം ആഴത്തിൽ വേരൂന്നിയിരിക്കുന്നു എന്ന് കഥ വ്യക്തമാക്കുന്നു. 


വിദ്യാസമ്പന്നരായ ആളുകൾപോലും ജാതി ചിന്തയുടെ നെറികേടിൽ നിന്നും മോചിതരായിട്ടില്ലയെന്ന് കഥ വിശദീകരിക്കുന്നു.കൃഷ്ണൻകുട്ടിക്ക് വിദ്യാഭ്യാസവും ജോലിയും സാമ്പത്തിക സുരക്ഷിതത്വവുമുണ്ട്. എങ്കിലും തന്റെ ജാതിപശ്ചാത്തലം വെളിപ്പെടുന്നതിനെ അയാൾ ഭയപ്പെടുന്നു.

ഇവിടെ ജാതിവിവേചനം പ്രത്യക്ഷമായ അയിത്തത്തിലൂടെയല്ല പ്രവർത്തിക്കുന്നത്. അത് നിറം, വസ്ത്രം, സാമ്പത്തികനില, കുടുംബബന്ധങ്ങൾ, സാമൂഹികമാന്യത എന്നിവയിലൂടെയാണ് പ്രകടമാകുന്നത്. ജാതിയുമായി ചേർത്തുവച്ചിരിക്കുന്നഈ കാര്യങ്ങളെല്ലാം അപമാനത്തിൻ്റെ കാരണമായി അയാൾ കാണുന്നു.

കൃഷ്ണൻകുട്ടിയുടെ ഏറ്റവും വലിയ ദുരന്തം സ്വന്തം സ്വത്വത്തെ അംഗീകരിക്കാൻ കഴിയാത്ത അവസ്ഥയാണ്.സാമൂഹികമായി ഉയർന്നുവെന്ന് കരുതുന്ന ജീവിതത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ സ്വന്തം സമുദായത്തിന്റെ ജീവിതസാഹചര്യങ്ങളിൽനിന്ന് അയാൾ അകന്നുപോകുന്നു. എന്നാൽ പുതിയ സാമൂഹികലോകം അയാളെ പൂർണമായി അംഗീകരിക്കുന്നുമില്ല.

ഈ രണ്ടു ലോകങ്ങൾക്കിടയിൽപ്പെട്ട മനുഷ്യന്റെ മാനസിക സംഘർഷമാണ് കഥയുടെ അന്തർധാര.

സ്വന്തം വേരുകളെ നിഷേധിച്ചുകൊണ്ട് നേടുന്ന സാമൂഹികമാന്യത യഥാർഥമായ മോചനമല്ലെന്ന് കഥ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.


കുടുംബബന്ധങ്ങളിലെ ജാതീയത എത്ര ശക്തമാണ് എന്ന് കഥ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.കഥയിലെ ഭാര്യയും മകളും ജാതീയ വിവേചനം മനസ്സിൽ പേറുന്ന ലോകത്തിൻ്റെ ദൃഷ്ടാന്തങ്ങളായ പ്രധാനപ്പെട്ട കഥാപാത്രങ്ങളാണ്. ഇവർ കൃഷ്ണൻകുട്ടിയുടെ കുടുംബത്തിന്റെ ഭാഗമാണെങ്കിലും അയാളുടെ ജാതിപരമായ ബന്ധങ്ങളോട് അകൽച്ച പുലർത്തുന്നു.

ഭാര്യയ്ക്ക് ഭർത്താവിന്റെ ബന്ധുക്കളോടുള്ള വെറുപ്പ് തന്റെ സാമൂഹികമായ അഭിരുചികളുടെയും വളർച്ചയുടെയും ഭാഗമാണ്. മകൾക്ക് മുത്തശ്ശിയോടുള്ള അകൽച്ച നിറത്തിന്റെയും വസ്ത്രധാരണത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിലാണ്. ഇതിലൂടെ ജാതിവിവേചനം കുടുംബത്തിനകത്തുപോലും എങ്ങനെ പ്രവർത്തിക്കുന്നു എന്ന് കഥ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

നിറവിവേചനവും സൗന്ദര്യസങ്കൽപ്പവും ജാതീയ വിവേചനത്തിന്റെ ആദ്യ കാലം മുതലുള്ള ഭാവങ്ങളാണ്.കഥയിൽ വെളുത്ത നിറവും കറുത്ത നിറവും കേവലം ശാരീരിക സവിശേഷതകളല്ല. അവ സാമൂഹികമായ അധികാരത്തിന്റെയും അപമാനത്തിന്റെയും പ്രതീകങ്ങളായി മാറുന്നു.വെളുത്ത നിറം സൗന്ദര്യത്തിന്റെയും മാന്യതയുടെയും പ്രതീകമായി സ്വീകരിക്കപ്പെടുമ്പോൾ കറുത്ത നിറം ജാതീയ പിന്നാക്കാവസ്ഥയുമായി ബന്ധിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു.ഇത് ജാതിവ്യവസ്ഥയും വർണവിവേചനവും പരസ്പരം എങ്ങനെ ബന്ധപ്പെട്ടു നിൽക്കുന്നു എന്നതിന്റെ സൂക്ഷ്മമായ ആവിഷ്കാരമാണ്.


മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ തകർച്ച തകർച്ചയിലേക്കും കഥ വിരൽ ചൂണ്ടുന്നു.മാനസികരോഗം ബാധിച്ച സഹോദരിയെ പരിചരിക്കേണ്ടത് കൃഷ്ണൻകുട്ടിയുടെ ധാർമിക ഉത്തരവാദിത്വമാണ്. എന്നാൽ സാമൂഹികമായ അപമാനഭീതി അയാളുടെ മനുഷ്യത്വത്തെ മറികടക്കുന്നു.രോഗിയായ സഹോദരിയെ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിക്കാനും സന്ദർശിക്കാനും കഴിയാത്ത അവസ്ഥ മനുഷ്യബന്ധങ്ങളുടെ തകർച്ചയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.മനുഷ്യനെക്കാൾ സമൂഹത്തിന്റെ കപടമായ മാന്യതയ്ക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന അവസ്ഥയാണ് ഇവിടെ വിമർശിക്കപ്പെടുന്നത്.

കഥയിലെ ഓരോ കഥാപാത്രവും വർണ്ണവിവേചനത്തിന്റെയും ജാതി ചിന്തയുടെയും അടിമത്തത്തിൽ നിന്ന് സ്വാതന്ത്ര്യം നേടാൻ പറ്റാത്ത ആധുനിക ലോകത്തിൻ്റെ മുഖങ്ങളാണ്.

കൃഷ്ണൻകുട്ടി ജാതീയ അപകർഷതയുടെ കെട്ടുപാടുകളിൽ കുരുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന സമൂഹത്തെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്നു. .വിദ്യാഭ്യാസവും ജോലിയും നേടിയിട്ടും ജാതീയമായ അപകർഷതാ ബോധത്തിൽനിന്ന് മോചിതനാകാൻ കഴിയാത്ത ആധുനിക ദലിത് മധ്യവർഗ മനുഷ്യരുടെ പ്രതിനിധിയാണ്. സ്വന്തം കുടുംബത്തെയും സമുദായത്തെയും ഒരുപോലെ അം  ഗീകരിക്കാൻ കഴിയാത്ത അയാളുടെ അവസ്ഥയാണ് കഥയുടെ ദുരന്തം. ഒരുവിധം ഭ്രാന്ത് തന്നെയാണ് അയാളുടെ ജീവിതം .

ജാതീയമായ മുൻവിധികളും വർണബോധവും ഉൾക്കൊണ്ട മധ്യവർഗ മനോഭാവത്തിന്റെ പ്രതിനിധി അയാളുടെ ഭാര്യ. ഭർത്താവിന്റെ കുടുംബത്തോടുള്ള അവഗണനയിലൂടെ ജാതിവിവേചനത്തിന്റെ കുടുംബാന്തരീക്ഷത്തിലുള്ള പ്രവർത്തനം വ്യക്തമാക്കുന്നു.

പുതിയ തലമുറയിലേക്ക് കൈമാറ്റം ചെയ്യപ്പെടുന്ന നിറവിവേചനത്തിന്റെയും ജാതീയമായ അകൽച്ചയുടെയും പ്രതീകമാണ് മകൾ.ജാതിചിന്ത അതിതീവ്രമായി പുതുതലമുറയിലേക്ക് കൈമാറ്റപ്പെടുന്നു എന്ന് മകൾ വ്യക്തമാക്കുന്നു. അവൾക്ക് സ്വന്തം കുടുംബത്തിന്റെ ചരിത്രത്തോടും വേരുകളോടും ബന്ധം സ്ഥാപിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.

കഥയിൽ നേരിട്ട് സംസാരിക്കുന്നില്ലാത്ത സഹോദരിയുടെ സാന്നിധ്യം കഥയുടെ കേന്ദ്രസംഘർഷത്തിന് കാരണമാകുന്നു. അവൾ സമൂഹം അവഗണിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെയും സ്വന്തം കുടുംബം പോലും ഉപേക്ഷിക്കുന്നവരുടെയും പ്രതീകമായി മാറുന്നു.


കഥയുടെ തലക്കെട്ട് ഏറെ പ്രാധാന്യം അർഹിക്കുന്നതാണ്.'ഭ്രാന്ത്' എന്ന ശീർഷകം ഏറെ അർഥതലങ്ങളുള്ളതാണ്.സാധാരണയായി മാനസികനില തെറ്റിയ വ്യക്തിയെയാണ് ഭ്രാന്തൻ എന്നു വിളിക്കുന്നത്. എന്നാൽ ഈ കഥയിൽ യഥാർഥ ഭ്രാന്ത് ആർക്കാണ് എന്ന ചോദ്യമാണ് കഥാകൃത്ത് ഉയർത്തുന്നത്. മാനസികരോഗിയായ സഹോദരിക്കാണോ ഭ്രാന്ത്?.സ്വന്തം സഹോദരിയെ ഉപേക്ഷിക്കുന്ന കൃഷ്ണൻകുട്ടിക്കാണോ ഭ്രാന്ത്?മനുഷ്യരെ ജാതിയുടെയും നിറത്തിന്റെയും അടിസ്ഥാനത്തിൽ വേർതിരിക്കുന്ന സമൂഹത്തിനാണോ ഭ്രാന്ത്?.ഈ ചോദ്യങ്ങളിലൂടെ ഭ്രാന്തിന്റെ നിർവചനം തന്നെ കഥാകൃത്ത് പുനഃപരിശോധിക്കുന്നു.

യഥാർഥത്തിൽ മനുഷ്യത്വത്തെക്കാൾ ജാതിക്കും സാമൂഹിക മാന്യതയ്ക്കും പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന സമൂഹത്തിന്റെ മാനസികവൈകല്യത്തെയാണ് ശീർഷകം പ്രതീകവൽക്കരിക്കുന്നത്.

കഥാനായകന്റെ സ്വയം ന്യായീകരണത്തിലാണ് കഥ മുന്നേറുന്നത്. കൃഷ്ണൻകുട്ടി തന്റെ സുഹൃത്തിനോട് നടത്തുന്ന വിശദീകരണത്തിന്റെ രൂപമാണ് കഥയ്ക്കുള്ളത്.ഈ ആഖ്യാനരീതി കഥാപാത്രത്തിന്റെ മനസ്സിനുള്ളിലേക്ക് വായനക്കാരനെ കൊണ്ടുപോകുന്നു. സ്വന്തം പ്രവൃത്തിയെ ന്യായീകരിക്കുന്നതിനായി അയാൾ നിരത്തുന്ന വാദങ്ങൾ വായനക്കാരിൽ ഒരേസമയം സഹതാപവും വിമർശനബോധവും ഉണർത്തുന്നു.കഥയിൽ പരിഹാസവും ആത്മവിമർശനവും സാമൂഹികവിമർശനവും ഒരുപോലെ സമ്മേളിക്കുന്നു. സംഭാഷണാത്മകമായ ഭാഷയും സ്വാഭാവികമായ ആഖ്യാനവും കഥയുടെ ആശയഗൗരവം വർധിപ്പിക്കുന്നു.

കേരളീയ സമൂഹത്തിൽ വിദ്യാഭ്യാസവും സാമ്പത്തിക പുരോഗതിയും കൈവരിച്ചിട്ടും ജാതീയമായ അപമാനബോധത്തിൽനിന്ന് പൂർണമായി മോചിതരാകാൻ കഴിയാത്ത മനുഷ്യരുടെ അവസ്ഥയാണ് കഥ ചർച്ച ചെയ്യുന്നത്


.ഇവിടെ ദലിത് വിമോചനം എന്നത് സാമ്പത്തികമായ ഉയർച്ചയോ വിദ്യാഭ്യാസപരമായ നേട്ടമോ മാത്രമല്ല. സ്വന്തം ചരിത്രത്തെയും സ്വത്വത്തെയും അഭിമാനത്തോടെ അംഗീകരിക്കാനുള്ള മാനസികമായ സ്വാതന്ത്ര്യം കൂടിയാണ്.

സ്വന്തം വേരുകളെ നിഷേധിച്ചുകൊണ്ട് മറ്റൊരു സാമൂഹികലോകത്തിൽ അംഗീകാരം നേടാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിലെ വൈരുധ്യമാണ് കഥയുടെ ഏറ്റവും പ്രധാനപ്പെട്ട സാമൂഹിക വിമർശനം. ജാതിവിവേചനം സമൂഹത്തിന്റെ പുറംഘടനയിൽ മാത്രമല്ല, മനുഷ്യരുടെ മനസ്സിലും കുടുംബബന്ധങ്ങളിലും എത്രത്തോളം ആഴത്തിൽ വേരൂന്നിയിരിക്കുന്നു എന്ന് ഈ കഥ വ്യക്തമാക്കുന്നു.

കൃഷ്ണൻകുട്ടി ഒരു വ്യക്തി മാത്രമല്ല; സാമൂഹികമായി ഉയർന്നുവെന്ന് കരുതുമ്പോഴും സ്വന്തം വേരുകളെ നിഷേധിക്കാൻ നിർബന്ധിതനാകുന്ന ഒരു വിഭാഗത്തിന്റെ പ്രതിനിധിയാണ്. അയാളുടെ ജീവിതത്തിലെ വൈരുധ്യങ്ങൾ കേരളീയ സമൂഹത്തിന്റെ പുരോഗമന അവകാശവാദങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു.

മാനസികരോഗിയായ സഹോദരിയെ ഉപേക്ഷിക്കുന്ന കൃഷ്ണൻകുട്ടിയുടെ പ്രവൃത്തി വ്യക്തിപരമായ ധാർമിക പരാജയം മാത്രമല്ല. അതിനു പിന്നിൽ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ജാതീയമായ അപകർഷതാബോധത്തെയും സാമൂഹികമായ പുറന്തള്ളലിനെയും വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.മനുഷ്യനെ ഭ്രാന്തനാക്കുന്നത് രോഗമല്ല, മനുഷ്യനായി ജീവിക്കാൻ അനുവദിക്കാത്ത സമൂഹമാണ് എന്ന ശക്തമായ തിരിച്ചറിവിലേക്ക് ഈ കഥ വായനക്കാരനെ നയിക്കുന്നു.



കഥാനിരൂപണം


ഡോ. മനോജ് ജെ. പാലക്കുടി

മരണശയ്യ

 മരണശയ്യ 

                 പി. രാമൻ


        കവിതാസ്വാദനം

കാവ്യഘടനയും സൗന്ദര്യ സംസ്കാരവുംകൊണ്ട് മലയാള കവിതയിൽ പുതു ഭാവുകത്വം നിറച്ച കവിയാണ് പി രാമൻ. തുരുമ്പ്,ഭാഷയും കുഞ്ഞും,രാത്രി പന്ത്രണ്ടരയ്ക്ക് ഒരു താരാട്ട് ,പിന്നിലേക്കു വീശുന്ന കാറ്റ് ,ഇരട്ടവാലൻ ,മായപ്പൊന്ന് (പരിഭാഷ-തമിഴ്കഥകൾ), കവിനിഴൽമാല (കവിതാ വിമർശം)കുളത്തിലെ നക്ഷത്രം എങ്ങനെ കെടുത്തും(കവിതാ പരിഭാഷ) എന്നിവയാണ് പി രാമൻ്റെ കൃതികൾ.


 ഉത്തരാധുനിക സാഹിത്യ ദർശനങ്ങളെ മലയാള കവിതയിൽ ആവിഷ്കരിക്കുവാൻ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിഞ്ഞു.പുതുകാലത്തിലെ മലയാള കവിതയുടെ സ്പന്ദനങ്ങളെ അറിയുവാൻ പി രാമൻ്റെ കവിതകൾ വായിച്ചാൽ മതി.പ്രകൃതിയും പരിസ്ഥിതിയും അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കവിതകളുടെ ഭാഗമായി മാറുന്നു.

പരിസ്ഥിതിബോധവും മനുഷ്യന്റെ നിലനിൽപ്പിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഉത്കണ്ഠയും ശക്തമായി അവതരിപ്പിക്കുന്ന കവിതയാണ് 'മരണശയ്യ'. പ്രകൃതിയും മനുഷ്യനും തമ്മിലുള്ള അഭേദ്യമായ ബന്ധത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഗൗരവമേറിയ ചിന്തകളാണ് ഈ കവിത മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നത്.

പുഴയുടെ മരണത്തെ ഒരു പ്രകൃതിദുരന്തം എന്ന നിലയിൽ മാത്രമല്ല, മനുഷ്യന്റെതന്നെ മരണത്തിന്റെ മുന്നോടിയായിട്ടാണ് കവി അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. പുഴ മരിക്കുമ്പോൾ അതിനോടൊപ്പം മനുഷ്യജീവിതവും ഇല്ലാതാകുമെന്ന വലിയൊരു തിരിച്ചറിവ് കവിതയുടെ അന്തർധാരയായി നിലകൊള്ളുന്നു.

"പുഴ മരിക്കുന്ന മഹത്തായ ശയ്യയിൽ അതിനോടൊപ്പം ഞാൻ കിടന്നു മരിക്കുമോ?"പുഴയുടെ മരണശയ്യയിൽ താനും കിടന്ന് മരിക്കേണ്ടിവരുമോ എന്ന ചോദ്യത്തോടെയാണ് കവിത ആരംഭിക്കുന്നത്. ഈ ചോദ്യം കേവലം വ്യക്തിപരമായ ഒരു ആശങ്കയല്ല. മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ ഭാവിയെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്ക കൂടിയാണത്.ഒരുകാലത്ത് ജീവന്റെ ഉറവിടമായിരുന്ന പുഴ ഇന്ന് മനുഷ്യന്റെ ഇടപെടലുകൾമൂലം മരണത്തിലേക്ക് നീങ്ങുകയാണ്. മാലിന്യനിക്ഷേപം, മണൽവാരൽ, പ്രകൃതിയുടെ ചൂഷണം തുടങ്ങിയവ പുഴയുടെ സ്വാഭാവിക നിലനിൽപ്പിനെ തകർക്കുന്നു.പുഴകൾ മരിക്കുന്ന ദയനീയ ചിത്രങ്ങളാണ് ഇവിടെയും കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. ഒരുകാലത്ത് ജീവന്റെ ഉറവിടമായിരുന്ന പുഴ ഇന്ന് മനുഷ്യന്റെ ഇടപെടലുകൾമൂലം മരണത്തിലേക്ക് നീങ്ങുകയാണ്. മാലിന്യനിക്ഷേപം, മണൽവാരൽ, പ്രകൃതിയുടെ ചൂഷണം തുടങ്ങിയവ പുഴയുടെ സ്വാഭാവിക നിലനിൽപ്പിനെ തകർക്കുന്നു.

മോഹനൻ എന്ന കഥാപാത്രത്തെ തുടർന്ന് കവി അനുസ്മരിക്കുന്നു.മോഹനൻ ഏറെ പ്രാധാന്യമുള്ള കഥാപാത്രമാണ്. കവിയുടെ ബാല്യകാലസുഹൃത്ത്,നിരവധി ഓർമകൾ മോഹനനുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു നിൽക്കുന്നു. ഒപ്പം പഠിച്ചവൻ, ധിക്കാരിയായി തീർന്നവൻ, എൻ്റെ വീടിൻ്റെ മുന്നിലും കക്കുവാൻ വന്നവൻ ഇങ്ങനെ നിരവധി ഓർമ്മകൾ അവനെപ്പറ്റിയുണ്ട്.


 ഒടുവിൽ പൊള്ളും പുഴയിൽ കരിഞ്ഞു മറഞ്ഞവൻ.മരണം മോഹനനെ കൊക്കിവിളിച്ചു കൊണ്ടു പോയി.മോഹനന്റെ ദാരുണമായ മരണം കവിതയിൽ മനുഷ്യന്റെ നാശത്തിന്റെ പ്രതീകമായി മാറുന്നു.

മോഹനന്റെ ജീവിതവും പുഴയുടെ അവസ്ഥയും തമ്മിൽ കവി ഒരു പ്രതീകാത്മക ബന്ധം സ്ഥാപിക്കുന്നു. ഒരു വ്യക്തിയുടെ മരണം എങ്ങനെയാണോ വേദനാജനകമായ അനുഭവമാകുന്നത്, അതുപോലെ ഒരു പുഴയുടെ മരണം മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ മുഴുവൻ നിലനിൽപ്പിനെയും ബാധിക്കുന്ന ദുരന്തമാണ്.

പുഴയുടെ മരണശയ്യ മനുഷ്യൻ്റെ മരണശയ്യയായി മാറുന്നു.മഹാഭാരതത്തിലെ ഭീഷ്മരുടെ ശരശയ്യയെ ഓർമിപ്പിക്കുന്നതാണ് കവിതയിലെ മരണശയ്യ എന്ന സങ്കൽപ്പം. ശരശയ്യയിൽ കിടക്കുന്ന ഭീഷ്മരെപ്പോലെ മരണത്തെ കാത്തുകിടക്കുന്ന പുഴയുടെ ചിത്രം വായനക്കാരിൽ ആഴത്തിലുള്ള ദുഃഖം സൃഷ്ടിക്കുന്നു.ഇവിടെ പുഴ കേവലം ജലപ്രവാഹമല്ല. അത് ജീവന്റെയും സംസ്കാരത്തിന്റെയും പ്രകൃതിയുടെയും പ്രതീകമാണ്.


വിശാലമായ കാഴ്ചപ്പാടിലേക്ക് കവി നമ്മെ കൊണ്ടുപോകുന്നു.പുഴ – ജീവന്റെ ഉറവിടം.മരണശയ്യ – പ്രകൃതിയുടെ നാശാവസ്ഥ. മോഹനൻ – മനുഷ്യന്റെ ദുരന്തപൂർണമായ അന്ത്യത്തിന്റെ പ്രതീകം.കവിയുടെ ചോദ്യം മനുഷ്യന്റെ നിലനിൽപ്പിനെക്കുറിച്ചുള്ള ഉത്കണ്ഠകൾ മനസ്സിൽ എരിയിക്കുന്നു.

പരിസ്ഥിതി ദർശനങ്ങളുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ വ്യക്തമായി കവി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.മനുഷ്യൻ പ്രകൃതിയുടെ ഉടമയല്ല, പ്രകൃതിയുടെ ഭാഗമാണ്. പുഴകളെയും കാടുകളെയും മണ്ണിനെയും നശിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് മനുഷ്യനു മാത്രം നിലനിൽക്കാൻ കഴിയില്ല.വികസനത്തിന്റെ പേരിൽ പ്രകൃതിവിഭവങ്ങളെ അമിതമായി ചൂഷണം ചെയ്യുന്ന ആധുനിക മനുഷ്യന്റെ മനോഭവം സ്വന്തം നാശത്തിന്റെകുഴി തോണ്ടലാണ്.

പ്രകൃതിയുടെ മരണം മനുഷ്യന്റെതന്നെ മരണത്തിലേക്കുള്ള യാത്രയാണ്. അതുകൊണ്ട് പുഴയുടെ സംരക്ഷണം കേവലം പരിസ്ഥിതി പ്രവർത്തനമല്ല; മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ സംരക്ഷണം കൂടിയാണ്.അത്തരം വലിയ ഉത്കണ്ഠയുടെ മൂർദ്ധന്യത്തിലാണ് കവിയിൽനിന്നും ചോദ്യം ഉയരുന്നത്.

ലളിതമായ ഭാഷയിലൂടെ ഗഹനമായ പാരിസ്ഥിതിക ജീവിതദർശനങ്ങളെ അവതരിപ്പിക്കുകയാണ് കവി. ചോദ്യരൂപത്തിലുള്ള ആഖ്യാനം വായനക്കാരനെ ആഴത്തിൽ ചിന്തിപ്പിക്കുന്നു. വ്യക്തിപരമായ ഓർമകളെയും സാമൂഹിക യാഥാർഥ്യങ്ങളെയും പരിസ്ഥിതിബോധത്തെയും സമർഥമായി കൂട്ടിയിണക്കി തീഷ്ണവും വൈകാരികവും ദാർശനികവുമായ ഒരു കാവ്യലോകം അദ്ദേഹം തീർക്കുന്നു.മരണശയ്യ എന്ന ശീർഷകം കവിതയുടെ ആന്തരികമായ ആശയലോകത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

ദുഃഖവും , ഭയവും, ശക്തമായ മുന്നറിയിപ്പും കവിതയിൽ തിരയടിക്കുന്നു. പുഴകളുടെ മലിനീകരണം, മണൽക്കൊള്ള, നീർത്തടങ്ങളുടെ നാശം, വനനശീകരണം, കാലാവസ്ഥാവ്യതിയാനം തുടങ്ങിയ പ്രശ്നങ്ങൾ മനുഷ്യന്റെ നിലനിൽപ്പിനെത്തന്നെ ചോദ്യംചെയ്യുന്നവയാണ്.

പി. രാമന്റെ 'മരണശയ്യ' ഒരു പുഴയുടെ മരണത്തെക്കുറിച്ചുള്ള വിലാപകാവ്യം മാത്രമല്ല. അത് മനുഷ്യന്റെ ആത്മവിമർശനമാണ്. പ്രകൃതിയെ നശിപ്പിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ അടിത്തറയെത്തന്നെയാണ് തകർക്കുന്നതെന്ന് കവി ഓർമിപ്പിക്കുന്നു. പുഴയുടെ മരണശയ്യയിൽ മനുഷ്യനും ഇടം കണ്ടെത്തേണ്ടിവരുമെന്ന കവിയുടെ ആശങ്ക നമ്മുടെ കാലത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പരിസ്ഥിതിസത്യങ്ങളിലൊന്നാണ്.



കവിതാസ്വാദനം

ഡോ. മനോജ് ജെ പാലക്കുടി

2026 ഒക്‌ടോബർ 12, തിങ്കളാഴ്‌ച

വിവാഹപ്പിറ്റേന്ന് കഥാവിശകലനം

വിവാഹപ്പിറ്റേന്ന്

                     വി.കെ.എൻ


മലയാള സാഹിത്യത്തിൽ തന്റേതായ ഒരു സാമ്രാജ്യം സൃഷ്ടിച്ച അദ്വിതീയനായ എഴുത്തുകാരനാണ് വടക്കേ കൂട്ടാല നാരായണൻകുട്ടി നായർ എന്ന വി.കെ.എൻ (V.K.N.). കുഞ്ചൻ നമ്പ്യാർക്ക് ശേഷം മലയാളത്തിൽ ഇത്രയേറെ ധൈഷണിക മൂർച്ചയുള്ള ആക്ഷേപഹാസ്യം മലയാളഭാഷയിൽ തൊടുത്ത മറ്റൊരു എഴുത്തുകാരനില്ല .വി.കെ.എൻ സാഹിത്യം സാഹിത്യത്തിൽ ഒറ്റയ്ക്ക് നിലയുറപ്പിച്ചിട്ടുള്ളതാണ്. ഭാഷയിലെ സാധ്യമായ പദാവലികളുടെ അമ്മാനമാടൽ അദ്ദേഹത്തിൻറെ കൃതികളിൽ കാണാം. മലയാളം, ഇംഗ്ലീഷ്, സംസ്കൃതം, ഹിന്ദി, തമിഴ് തുടങ്ങിയ വിവിധ ഭാഷകളെ സമന്വയിപ്പിച്ചുകൊണ്ടുള്ള ഒരു സങ്കരഭാഷാ ശൈലിയാണ് അദ്ദേഹം ഉപയോഗിച്ചത്. 

വക്രോക്തിയും (Irony) പദക്കസർത്തുകളും സാഹിത്യ ശൈലിയെ വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നു. വാക്കുകളെ തിരിച്ചുമറിച്ചും, ഗൗരവമേറിയ കാര്യങ്ങളെ നിസ്സാരവൽക്കരിച്ചും അദ്ദേഹം ഫലിതം നിർമ്മിച്ചു. വി.കെ.എന്റെ സാഹിത്യം വരികൾക്കിടയിലൂടെ വായിക്കാൻ പ്രത്യേക വായനാശേഷി തന്നെ ആവശ്യമാണ് എന്നാണ് നിരൂപകമതം. തീക്ഷ്ണമായ അധികാര വിമർശനത്തിൽ(Political Satire)വി.കെ എന്നിന് വെല്ലുന്ന സാഹിത്യകാരൻ മലയാളത്തിൽ ഉണ്ടായിട്ടില്ല.


ഡൽഹിയിലെ പത്രപ്രവർത്തക ജീവിതത്തിനിടയിൽ കണ്ട രാഷ്ട്രീയ നാടകങ്ങളും അധികാരത്തിന്റെ ഇടനാഴികളിലെ കപടതകളും അദ്ദേഹം തന്റെ കൃതികളിലൂടെ കഠിനമായി വിചാരണ ചെയ്തു. ഭരണവർഗത്തിന്റെയും ബൂർഷ്വാസിയുടെയും പൊള്ളത്തരങ്ങളെയും ബ്യൂറോക്രസിയുടെ മെല്ലെപ്പോക്കുകളെയും പരിഹസിക്കാനും അദ്ദേഹം മടിച്ചില്ല. . 'പയ്യൻ' എന്ന മാന്ത്രിക കഥാപാത്ര നിർമ്മിതിയിലാണ് അദ്ദേഹത്തിൻറെ സാഹിത്യപ്രതിഭ വിളഞ്ഞുനിൽക്കുന്നത്.വി.കെ.എൻ സാഹിത്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ മേന്മകളിലൊന്നാണ് 'പയ്യൻ' എന്ന കേന്ദ്ര കഥാപാത്രം. ഡൽഹി പശ്ചാത്തലമാക്കി എഴുതിയ കഥകളിൽ പയ്യനിലൂടെയാണ് വി.കെ.എൻ തന്റെ മൂർച്ചയേറിയ രാഷ്ട്രീയ-സാമൂഹിക നിരീക്ഷണങ്ങൾ വായനക്കാരിലേക്ക് എത്തിച്ചത്. ചരിത്രം, ദർശനം കാർഷികരംഗം, രാഷ്ട്രീയം, പുരാണങ്ങൾ, പാശ്ചാത്യ സാഹിത്യം എന്നിവയെല്ലാം അടങ്ങിയ വലിയൊരു വിജ്ഞാനകോശമാണ് വി കെ എൻ . മലയാള ഭാഷയുടെ വ്യാകരണത്തെയും നാടൻ പ്രയോഗങ്ങളെയും സ്വന്തം ഇഷ്ടപ്രകാരം പുനർനിർമ്മിച്ചുകണ്ടാണ് വി.കെ.എൻ സാഹിത്യസൃഷ്ടി നടത്തുന്നത്. 

വായനക്കാരെ ചിന്തിപ്പിക്കുന്ന നിരവധി കഥകൾ അദ്ദേഹ രചിച്ചിട്ടുണ്ട്  മന്ദഹാസം, പയ്യൻ, ക്ലിയൊപാട്ര, പയ്യന്റെകാലം, കാലഘട്ടത്തിലെപയ്യൻ , പയ്യന്റെസമരം, പയ്യന്റെ യാത്രകൾ, കുഞ്ഞൻമേനോൻ, അതികായൻ, ചാത്തൻസ്‌ചൂർണാനന്ദൻ , സർ ചാത്തുവിന്റെ റൂളിംഗ്‌, 50 കഥകൾ, പയ്യൻ കഥകൾ, ഹാജ്യാര്‌ , മാനാഞ്ചിറ ടെസ്റ്റ്‌,  ഒരാഴ്ച, , പയ്യന്റെ ഡയറി എന്നീ കഥകൾക്കൊപ്പം നോവൽ സാഹിത്യത്തിലും അദ്ദേഹം വ്യക്തിമുദ്ര പതിപ്പിച്ചു. അസുരവാണി, മഞ്ചൽ, ആരോഹണം, സിൻഡിക്കേറ്റ്‌, ജനറൽ ചാത്തൻസ്‌, പയ്യന്റെ രാജാവ്‌,പെൺപട, പിതാമഹൻ, കുടിനീർ, അധികാരം, അനന്തരം.എന്നിവയാണ്  അദ്ദേഹത്തിൻറെ നോവലുകൾ 

'പയ്യൻകഥകൾ' എന്ന കൃതിക്ക് 1982 ൽ കേന്ദ്ര സാഹിത്യ അക്കാദമി അവാർഡ് ലഭിച്ചു.'ആരോഹണം' എന്ന നോവലിന് 1969കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി അവാർഡ് ലഭിച്ചു.വായനക്കാരെ ഒരേസമയം പൊട്ടിച്ചിരിപ്പിക്കുകയും അതേസമയം നമ്മൾ ജീവിക്കുന്ന സമൂഹത്തെയും രാഷ്ട്രീയത്തെയും കുറിച്ച് ആഴത്തിൽ ചിന്തിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നതാണ് വി.കെ.എൻ സാഹിത്യത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ മേന്മ.


കഥാസംഗ്രഹം

വി.കെ.എൻ എഴുതിയ ഹാസ്യവും ആക്ഷേപഹാസ്യവും സാമൂഹികവിമർശനവും നിറഞ്ഞ ചെറുകഥകളിൽ ഒന്നാണ് വിവാഹ പിറ്റേന്ന്.വിവാഹത്തിന് ശേഷമുള്ള ആദ്യദിവസം സാധാരണ കുടുംബജീവിതത്തിൽ സംഭവിക്കാവുന്ന അനുഭവങ്ങളെ മുൻനിർത്തി നിർമ്മിച്ചതാണ് ഈ കഥ.വിവാഹ പിറ്റേന്നുള്ള സംഭവങ്ങൾ സാമൂഹിക പരിഹാസങ്ങളോടെ വളരെ രൂക്ഷവും രസകരവുമായ ശൈലിയിൽ അദ്ദേഹം വരച്ചു കാണിക്കുന്നു. പരമ്പരാഗതമായ മലയാളി വിവാഹ സങ്കല്പങ്ങളെയും, വിവാഹം കഴിഞ്ഞയുടൻ ദമ്പതികൾ നേരിടേണ്ടി വരുന്ന സാഹചര്യങ്ങളെയും കുടുംബാംഗങ്ങളുടെയും സമൂഹത്തിന്റെയും അനാവശ്യമായ ഇടപെടലുകളെയും കഥാകൃത്ത് ഇതിലൂടെ പരിഹസിക്കുന്നു.വിവാഹം കഴിഞ്ഞതിന്റെ പിറ്റേന്ന് വരനും നവ വധുവും നേരിടുന്ന ചില സങ്കോചങ്ങൾ, അതിന് കാരണമാകുന്ന വീട്ടുകാരുടെ അമിതമായ ജിജ്ഞാസയും, നാട്ടുനടപ്പുകളും പശ്ചാത്തലമാക്കിയാണ് കഥ വികസിക്കുന്നത്. 


മുഹൂർത്തം രാത്രി11:00 മണിക്ക് ആയിരുന്നു എന്ന് പറഞ്ഞു തുടങ്ങുന്നകഥ വിവാഹത്തിൻ്റെ ഓരോ ആചാരങ്ങളെയും അനുഷ്ഠാനങ്ങളെയുംനന്നായി പരിഹസിക്കുന്നു. വളരെ വൈകിമാത്രം തീർന്ന വിവാഹ ആഘോഷങ്ങൾക്കു ശേഷം ക്ഷീണിതനായി എത്തിയ വരൻ ഉറങ്ങിപ്പോയി. ആദ്യരാത്രിയിൽ നവവധു മുറിയിലേക്ക് വന്നത് അയാൾ അറിഞ്ഞില്ല.പിറ്റേന്ന് രാവിലെ മുറിയിലേക്ക് ഇരച്ചെത്തിയ അളിയന്മാരായ കുട്ടിസഹോദരങ്ങളുടെ ഏട്ടേ ...വിളികളുടെ കോറസ് കേട്ടാണ് അയാൾ ഉണർന്നത്. പുരുഷൻ തൻ്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവന്നതിൻ്റെ നാണം ലെവലേശം ഇല്ലാതെയാണ് നവവധു ആദ്യദിനംതന്നെ പെരുമാറുന്നത് .ഭർത്താവിൻ്റെ ഭക്ഷണ താല്പര്യങ്ങൾ നോക്കാതെ എരുമപാലു കുടിപ്പിച്ച് അവൾ ഊട്ടുന്നു. അതുവരെ തുടർന്നുവന്ന സിഗരറ്റ് വലിഅടക്കമുള്ള വ്യക്തിപരമായ കാര്യങ്ങളിലേക്ക് കാർക്കശ്യഭാവത്തോടെ നിർദ്ദേശങ്ങളുമായി എത്തുന്നു. വളരെ സ്വകാര്യവും വ്യക്തിപരമായ അയാളുടെ ജീവിതത്തിൻ്റെ നിയന്ത്രണം അവളുടെ കൈകളിലാവുന്നു.ഭാര്യയുടെ നിലപാടുകൾ അയാളെ അസ്വസ്ഥപ്പെടുത്തുന്നു.

ജാലവിദ്യക്കാരുടെ കൈയിലെ പാവപോലെ അയാൾക്ക് സ്വയം അനുഭവപ്പെടുന്നു. കുളി,എണ്ണതേക്കൽ എല്ലായിടത്തും ഭാര്യയുടെ കടന്നുകയറ്റം അയാളെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നു.ഒപ്പം അമ്മാവൻ , വലിയമ്മ, പേരക്കുട്ടികൾ ഇങ്ങനെ വലിയയൊരുനിര അയാളുടെ ഓരോ ചലനത്തെയും നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ട് ചുറ്റുവട്ടത്തു നിൽക്കുന്നു. വ്യക്തി ജീവിതത്തിലെ സമ്പാദ്യങ്ങളെയും ശമ്പളത്തെയും തൊഴിലിടങ്ങളിലുള്ള അവസ്ഥകളെയും ചികഞ്ഞെടുത്ത് അവർ ചർച്ചാവിഷയമാക്കുന്നു.ഭാര്യയുടെ ബന്ധുമിത്രാദികളുടെ കൂട്ടം അയാൾക്ക് ചുറ്റും സംഘംചേർന്നിരിക്കുന്നു.

ഉച്ചയൂണിന് പുതുമണവാളനു ചുറ്റും കൗതുകത്തോടെ ബന്ധുമിത്രാദികൾ അണിനിരന്നു അയാളുടെ ഭക്ഷണചര്യകളെ അവർ ശ്രദ്ധയോടെ വീക്ഷിച്ചു.അവരിൽ നിന്നെല്ലാം രക്ഷപ്പെടാൻ അയാൾ മുറിക്കകത്ത് കയറി വാതിൽ അടയ്ക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചു.പുതുതായി എത്തിയ കാരണവരുടെ വാക്കുകൾക്കു മുന്നിൽ അയാളുടെ നിയന്ത്രണ നഷ്ടപ്പെട്ടു.

വിവാഹപ്പിറ്റേന്ന് - കഥയിലെ കാര്യങ്ങൾ

വിവാഹത്തിന്റെ പിറ്റേന്ന് നവദമ്പതികൾ രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുന്നത് മുതൽ ഊണ് കഴിക്കുന്നതുവരെയുള്ള വളരെ സാധാരണമായ കാര്യങ്ങളെ, വലിയൊരു സംഭവം എന്നഭാവത്തിൽ വീട്ടുകാർ നോക്കിക്കാണുന്നതാണ് പ്രധാന ഹാസ്യം.ദമ്പതികൾക്ക് അല്പം സ്വകാര്യത കൊടുക്കുന്നതിന് പകരം, അവരുടെ തൊഴിൽ ,ശമ്പളംഎന്നിവയെപ്പറ്റിയുള്ള ആകാംക്ഷ എന്തു ചെയ്യുന്നു എന്നറിയാൻ വീടിന്റെ ഉമ്മറത്തും അടുക്കളയിലും ഒളിഞ്ഞുനോക്കാനും കാതോർക്കാനും നിൽക്കുന്ന മുതിർന്നവരുടെയും കുട്ടികളുടെയും ജിജ്ഞാസയെ വി.കെ.എൻ അതീവ രസകരമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.


രാവിലെ പല്ലുതേക്കുമ്പോഴും കാലു കഴുകുമ്പോഴും ബന്ധുക്കളുടെ ഒരു സംഘം അയാളെ ചൂഴ്ന്നു നിൽക്കുന്നു.കുളക്കരയിൽ കുളിക്കാൻ ചെല്ലുമ്പോൾ അവിടെയും ബന്ധുമിത്രാദികളുടെ സംഘം ഇയാളെ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.സ്വന്തം ചെരിപ്പ് എടുക്കുന്ന സമയം പോലും അയാൾക്ക് സ്വകാര്യത അനുഭവിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. വ്യക്തിപരമായ ശീലത്തിൽ ഭാര്യയും ബാഹ്യമായ ചെയ്തികളിൽ ബന്ധുമിത്രാദികളും നടത്തുന്ന അമിതമായ പരിപാലനയും പരിലാളനങ്ങളും അയാളെ സന്തോഷിപ്പിക്കുകയല്ല കൂടുതൽ കൂടുതൽ മുഷിപ്പിക്കുകയാണ് ചെയ്തത്. സാധാരണക്കാരുടെ ജീവിതത്തിൽ ഗൗരവമായി കാണുന്ന പല ആചാരങ്ങളെയും വി.കെ.എൻ നർമ്മത്തിലൂടെയും മൂർച്ചയേറിയ വാക്കുകളിലൂടെയും പൊളിച്ചുകാട്ടുന്നു.. 

ഒരു വ്യക്തിയുടെ ജീവിതത്തിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട തീരുമാനങ്ങളിലും വിവാഹംപോലുള്ള ഘട്ടങ്ങളിലും ബന്ധുക്കളും സമൂഹവും എത്രത്തോളം ഇടപെടണം എന്നതിന് കൃത്യമായ അതിർവരമ്പുകൾ വേണമെന്ന് കഥ നിരീക്ഷിക്കുന്നു. വ്യക്തികളുടെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും അവരുടെ മാനസികാവസ്ഥയ്ക്കും മുൻഗണന നൽകുന്ന ഒരു ആധുനിക സമൂഹമായി നാം മാറേണ്ടതുണ്ട് എന്ന പാഠമാണ് വി.കെ.എൻ പരിഹാസകഥയിലൂടെ പങ്കുവെക്കുന്നത്.

വധൂവരന്മാരുടെ സ്വകാര്യതയെ മാനിക്കാതെ, അവരുടെ ഓരോ ചലനങ്ങളെയും വാക്കുകളെയും വളരെ കൗതുകത്തോടെയും ആകാംഷയോടെയും നിരീക്ഷിക്കുന്ന ബന്ധുക്കളെയും നാട്ടുകാരെയും കഥയിൽകാണാം.ആകാംക്ഷയുടെയുംകരുതലിന്റെയും സ്നേഹത്തിന്റെയും പേരിൽ നവദമ്പതികളുടെ വ്യക്തിസ്വാതന്ത്ര്യത്തിലേക്ക് അനാവശ്യമായി ഇടപെടുന്ന മുതിർന്നവരുടെ കപട സദാചാരത്തെയും വി.കെ.എൻ തന്റെ മൂർച്ചയേറിയ വാക്കുകളിലൂടെ പരിഹസിക്കുന്നു.


ഗൗരവമുള്ള ഒരു സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യത്തെ അതീവ ലളിതവും എന്നാൽ വരികൾക്കിടയിൽ ഒളിച്ചുവെച്ച ആക്ഷേപഹാസ്യ ശൈലിയിലുമാണ് (Satire) അദ്ദേഹം അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.കഥയിലെ ഹാസ്യം വെറും ഉപരിപ്ലവമായ കോമഡിയല്ല; അത് സമൂഹത്തിന്റെ പൊള്ളത്തരങ്ങളെ തുറന്നുകാട്ടുന്ന മൂർച്ചയേറിയ ആക്ഷേപഹാസ്യമാണ്.കഥയുടെ അവതരണം വായനക്കാരെ ചിരിപ്പിക്കുന്നതോടൊപ്പം ചിന്തിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

 മനുഷ്യന്റെ ഏറ്റവും വലിയ അവകാശമായ സ്വകാര്യതയെ സമൂഹം എങ്ങനെ ലംഘിക്കുന്നു എന്ന് കഥ കാണിച്ചുതരുന്നു.ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒളിഞ്ഞുനോക്കാനും, അവരുടെ കാര്യങ്ങൾ അനാവശ്യമായി അന്വേഷിച്ചു നടക്കാനും മലയാളി സമൂഹം കാട്ടുന്ന അമിതമായ താല്പര്യത്തെ വി.കെ.എൻ കഠിനമായി വിമർശിക്കുന്നു. ഭക്തിയുടെയോ സ്നേഹത്തിൻറെ കുടുംബ മഹിമയുടെയോ ആചാരങ്ങളുടെയോ ഒക്കെ മുഖംമൂടിയണിഞ്ഞാണ് ഈ 'ഒളിഞ്ഞുനോട്ട താല്പര്യം' പുറത്തുവരുന്നത്.

സമൂഹത്തിൽ മാന്യന്മാരായി ജീവിക്കുന്ന മുതിർന്നവരും സ്ത്രീകളും കുട്ടികളും വരെ ഈ കപട സദാചാരത്തിന്റെ ഭാഗമാകുന്നതായി കഥയിൽ കാണാം. പുറമെ ആചാരബദ്ധതയും നന്മയും നടിക്കുകയും, ഉള്ളിൽ ഇടുങ്ങിയ ചിന്താഗതികൾ വച്ചുപുലർത്തുകയും ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യരുടെ ഇരട്ടത്താപ്പാണ് ഇവിടെ വിചാരണ ചെയ്യപ്പെടുന്നത്.അനാവശ്യമായ നാട്ടുനടപ്പുകൾ കാലഹരണപ്പെട്ടതും വ്യക്തികളെ അസ്വസ്ഥരാക്കുന്നതുമായ പല സാമൂഹിക ആചാരങ്ങളെയും അന്ധമായി പിന്തുടരുന്ന രീതിയെ വി.കെ.എൻ പരിഹസിക്കുന്നു.സ്നേഹത്തിന്റെയോ കുടുംബബന്ധങ്ങളുടെയോ പേരിൽ മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് അതിക്രമിച്ചു കയറുന്ന മലയാളിയുടെ പൊതുബോധത്തെ തിരുത്താൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ശക്തമായ ഒരു സാമൂഹ്യവിമർശനമാണ് ഈ കഥ മുന്നോട്ട് വെയ്ക്കുന്നത്.


ഡോ. മനോജ് ജെ പാലക്കുടി





2026 ഒക്‌ടോബർ 8, വ്യാഴാഴ്‌ച

മൃഗാധിപത്യം കഥാനിരൂപണം

 മൃഗാധിപത്യം കഥാനിരൂപണം


           എം. പി. നാരായണപിള്ള 


 മലയാള സാഹിത്യത്തിലെ ശ്രദ്ധേയനായ കഥാകൃത്തും നോവലിസ്റ്റും പത്രപ്രവർത്തകനുമായിരുന്നു എംപി നാരായണപിള്ള. മലയാളത്തിലെ നവീന ചെറുകഥാപ്രസ്ഥാനത്തിന്റെ പ്രധാന ശിൽപ്പികളിൽ ഒരാളായി അദ്ദേഹം കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.മാലിക്കത്താഴത്ത് പുല്ലുവഴി നാരായണപിള്ള എന്നാണ് പൂർണ്ണനാമം.


ദില്ലിയിൽ ടെലിഫോൺ ഓപ്പറേറ്ററായും പിന്നീട് പ്ലാനിംഗ് കമ്മീഷനിൽ സാമ്പത്തിക ഉദ്യോഗസ്ഥനായും പ്രവർത്തിച്ചു.  പത്രപ്രവർത്തന രംഗത്തും പ്രാഗല്ഭ്യം തെളിയിച്ചു. മലയാളത്തിന് മികച്ച സാഹിത്യസംഭാവനകൾ നൽകിയ കഥാകാരനും നിരൂപകനും നോവലിസ്റ്റുമാണ് അദ്ദേഹം.എം. പി. നാരായണപിള്ളയുടെ കഥകൾ മനുഷ്യജീവിതത്തിലെ വൈരുധ്യങ്ങളും അധികാരബന്ധങ്ങളും സാമൂഹിക യാഥാർഥ്യങ്ങളും ആഴത്തിൽ ചിത്രീകരിക്കുന്നു. കഠിനമായ യാഥാർഥ്യബോധവും പരിഹാസാത്മകമായ അവതരണശൈലിയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ രചനകളുടെപ്രത്യേകതയാണ്.പരിണാമം അദ്ദേഹത്തിന്റെ  നോവലാണ് . മൃഗാധിപത്യം,മുരുകൻ എന്ന പാമ്പാട്ടി,ജോർജ് ആറാമന്റെ കോടതി, 56 സത്രഗലി  എന്നിവയാണ് പ്രസിദ്ധ കഥകൾ.മറ്റു നിരവധി ഗ്രന്ഥങ്ങൾ രചിച്ചിട്ടുണ്ട്...വായനക്കാരെ പൂവിട്ടു തൊഴണം,ഉരുളയ്ക്കുപ്പേരി,ഇന്നലെ കാക്ക വന്നോ? പിണ്ഡം കൊത്തിയോ?,ആറാം കണ്ണ്,മദ്യപുരാണം,പിടക്കോഴി കൂവാൻ തുടങ്ങിയാൽ,വെളിപാടുകൾ,കാഴ്ചകൾ ശബ്ദങ്ങൾ ഇങ്ങനെ നിരവധി ഗ്രന്ഥങ്ങളുടെ കർത്താവാണ് .അധികാരഘടനകളോടുള്ള വിമർശനം,മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിലെ മൃഗീയതയും നൈതിക സംഘർഷങ്ങളുംകറുത്ത ഹാസ്യം (Black Humour),പരിഹാസവും സാമൂഹിക വിമർശനവും,നവീനമായ ആഖ്യാനരീതി ഇതെല്ലാം നാരായണപിള്ളയുടെ സാഹിത്യ സവിശേഷതകളാണ്.

മലയാള ചെറുകഥയെ പുതിയ ദിശയിലേക്ക് നയിച്ച എഴുത്തുകാരനെന്ന നിലയിലാണ് എം. പി. നാരായണപിള്ളയെ സാഹിത്യലോകം ഓർക്കുന്നത്. പ്രത്യേകിച്ച് "മൃഗാധിപത്യം", "മുരുകൻ എന്ന പാമ്പാട്ടി", "പരിണാമം" എന്നീ കൃതികൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ സാഹിത്യപ്രതിഭയുടെ മികച്ച ഉദാഹരണങ്ങളാണ്.

മൃഗാധിപത്യത്തിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾ

എം.പി. നാരായണപിള്ള രചിച്ച ശ്രദ്ധേയമായ ഒരു ചെറുകഥയാണ് 'മൃഗാധിപത്യം'. മനുഷ്യനും വന്യമൃഗങ്ങളും തമ്മിലുള്ള അധികാര ബന്ധത്തിന്റെയും പ്രകൃതിയുടെയും ജൈവലോകത്തിന്റെയും തലതിരിഞ്ഞ അവസ്ഥകളുടെയും കഥയാണ് ഇത്. ഡി.എഫ്.ഒ. (Divisional Forest Officer) ദാമോദരൻ നായർ, ഫോറസ്റ്റ് റേഞ്ചർ മരിയപൂതം എന്നിവരാണ് കഥയിലെ പ്രധാന മനുഷ്യ കഥാപാത്രങ്ങൾ.

ഡി.എഫ്.ഒ. ദാമോദരൻ നായരെ ഒരു പുലി ആക്രമിച്ചു കൊലപ്പെടുത്തുന്നു. എന്നാൽ ഈ സംഭവത്തെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കാൻ എത്തുന്ന ഏകാംഗ അന്വേഷണ കമ്മീഷനും റേഞ്ചർ മരിയപൂതവും തമ്മിലുള്ള സംഭാഷണങ്ങളിലൂടെയും സാഹചര്യങ്ങളിലൂടെയുമാണ് കഥ മുന്നോട്ട് പോകുന്നത്. 


വന്യമൃഗങ്ങൾ മനുഷ്യന്റെ ആധിപത്യത്തിന് വെല്ലുവിളി ഉയർത്തുന്നതും, ഡി.എഫ്.ഒയെ കൊന്ന ആ പുലിയെ റേഞ്ചർ മരിയപൂതം തിരിച്ച് കൊല്ലുന്നില്ല എന്നതുൾപ്പെടെയുള്ള വൈകാരികവും യുക്തിഭദ്രവുമായ നിരീക്ഷണങ്ങൾ ഈ കഥ മുന്നോട്ട് വെക്കുന്നു. മനുഷ്യന്റെ ഭരണം, അധികാരമോഹം, പ്രകൃതിയോടുള്ള സമീപനം എന്നിവയെ ആക്ഷേപഹാസ്യപരമായും ഫാന്റസി കലര്‍ത്തിയുമാണ് എം.പി. നാരായണപിള്ള ഇതിൽ അവതരിപ്പിച്ചിട്ടുള്ളത്. 

പരിസ്ഥിതി നീതിയുടെ കഥാലോകം

വളരെ ആഴമേറിയതും പ്രകൃതി കേന്ദ്രീകൃതവുമായ ഒരു കാഴ്ചപ്പാടിലൂടെയാണ് കഥ മുന്നേറുന്നത്.മനുഷ്യൻ പ്രകൃതിയുടെ മേൽ നടത്തുന്ന അധിനിവേശത്തെയും, സഹജീവികളോടുള്ള ക്രൂരതയെയും ചോദ്യം ചെയ്തുകൊണ്ട് യഥാർത്ഥ മാനവികത എന്താണെന്ന് കഥാകൃത്ത് നമ്മെ ചിന്തിപ്പിക്കുന്നു.പ്രകൃതിയിലെ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കുംമേൽ മനുഷ്യന് ആധിപത്യമുണ്ടെന്ന തെറ്റായ ധാരണയെ കഥ വിമർശിക്കുന്നു. പ്രകൃതിയെ ചൂഷണം ചെയ്യാനും മൃഗങ്ങളെ അടക്കിഭരിക്കാനും ശ്രമിക്കുന്ന മനുഷ്യൻ സ്വന്തം 'മാനവികത' കൈവിട്ട് വെറുമൊരു വേട്ടക്കാരനായി മാറുന്നു.പ്രകൃതിയുടെ തുല്യതഭാവവും കഥ വിശദമായി ചർച്ച ചെയ്യുന്നു. മനുഷ്യൻ മാത്രം ജീവിച്ചാൽ പോരാ, ഈ ഭൂമിയിലെ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും ഇവിടെ ജീവിക്കാൻ അവകാശമുണ്ടെന്ന 'ഇക്കോ-ഹ്യൂമനിസം' കഥ മുന്നോട്ട് വെക്കുന്നു.

പദവിയുടെ അഹങ്കാരം ഉള്ളിൽ പേറിയ ഡി.എഫ്.ഒ. ദാമോദരൻ നായർ പ്രകൃതിയെയും മൃഗങ്ങളെയും തന്റെ ഔദ്യോഗിക പദവി കൊണ്ട് നിയന്ത്രിക്കാൻ നോക്കുന്ന ആളാണ്. നാട്ടിലെ വ്യവസ്ഥികളുടെ കാഴ്ചപ്പാടിൽ വളരെ മാന്യനും സഹപ്രവർത്തകരോട് കാരുണ്യവും അനുകമ്പയും ഉള്ള ആളായിരുന്നു അയാൾ.എന്നാൽ കാടിന്റെ നിയമങ്ങളെ മാനിക്കാതെ, മനുഷ്യന്റെ നിയമങ്ങൾ അവിടെ അടിച്ചേൽപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴാണ് അയാൾക്ക് ജീവൻ നഷ്ടപ്പെടുന്നത്.


റേയ്ഞ്ചർ മരിയപൂതത്തിന്റെ 'ജൈവ മാനവികത',മൃഗങ്ങളോടുള്ള കാരുണ്യം എന്നിവ കഥ വിവരിക്കുന്നു. ഡി.എഫ്.ഒയെ കൊന്ന പുലിയെ വെടിവെച്ചുകൊല്ലാൻ റേയ്ഞ്ചർ  തയ്യാറാകുന്നില്ല. പ്രതികാരബുദ്ധിയോടെ മൃഗങ്ങളെ കാണരുത് എന്ന ചിന്തയാണ് അയാളെ നയിക്കുന്നത്.

കാടിന്റെ നിയമം മനസ്സിലാക്കണമെന്നതാണ് അയാളുടെ ന്യായം.പുലി മനുഷ്യനെ കൊന്നത് ക്രൂരത കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് അതിന്റെ സ്വാഭാവികമായ ഇരപിടിയൻ സ്വഭാവം കൊണ്ടോ അല്ലെങ്കിൽ ആത്മരക്ഷാർത്ഥമോ ആണെന്ന് മരിയപൂതം തിരിച്ചറിയുന്നു. മൃഗങ്ങളുടെ ഈ അവസ്ഥയെ മനസ്സിലാക്കാനും അവരോട് ക്ഷമിക്കാനും കാണിക്കുന്ന ഈ വലിയ മനസ്സാണ് കഥയിലെ ഏറ്റവും വലിയ മാനവികത.ഈ മാനവികത മനുഷ്യൻ്റെ ചിന്താലോകത്തിന് വിരുദ്ധമായി നിൽക്കുന്നതുമാണ്.

വേട്ടക്കാരന്റെ മനസ്സിലൂടെയാണ് കമ്മീഷനും മൃഗങ്ങളെ കാണുന്നത്.അവ വേട്ടയാടപ്പെടേണ്ടതാണ് എന്ന് ചിന്തയാണ് അയാളിൽ മുന്നിട്ടുനിൽക്കുന്നത്. മൃഗങ്ങളെ വെറുമൊരു കൗതുക വസ്തുവായോ അല്ലെങ്കിൽ ശത്രുവായോ കാണുന്ന സമൂഹത്തിന് നേരെ, അവരും ജീവനുള്ള, വികാരങ്ങളുള്ള ജീവികളാണെന്ന് കഥ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനെ കൊല്ലുന്നതിനെക്കാൾ വലിയ ക്രൂരതയായിട്ടാണ് കാട്ടിലെ മൃഗങ്ങൾ ഇരപിടിക്കുന്നതിനെ അധികാരികൾ കാണുന്നത്. മനുഷ്യന്റെ ഈ ഇരട്ടത്താപ്പിനെ കഥാകൃത്ത് പരിഹസിക്കുന്നു.വനത്തിനുള്ളിലെ നീതി പുലിക്ക് അനുകൂലമാണ് എന്നാണ് കഥാകൃത്തിന്റെ കണ്ടെത്തൽ.ഡി.എഫ്.ഒയുടെ മരണത്തിന് ശേഷം എത്തുന്ന അന്വേഷണ കമ്മീഷൻ പ്രകൃതിയെയോ മനുഷ്യനെയോ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കാതെ കേവലം ചട്ടങ്ങൾ പാലിക്കാൻ മാത്രം നോക്കുന്നവരാണ്. അയാളുടെ ചോദ്യങ്ങൾ എല്ലാം ചട്ടപ്രകാരം നിർവഹിക്കപ്പെടുന്നതാണ് .മനുഷ്യൻ പ്രകൃതിക്ക് മുകളിലല്ല, പ്രകൃതിയുടെ ഒരു ഭാഗം മാത്രമാണെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നതാണ് യഥാർത്ഥ മാനവികത എന്ന് 'മൃഗാധിപത്യം' എന്ന കഥയിലൂടെ എം.പി. നാരായണപിള്ള വ്യക്തമാക്കുന്നു.


മരിയപൂതത്തിലെ ദാർശനികനായ കഥാകാരൻ


ഈ കഥയിലെ ഏറ്റവും കേന്ദ്രീകൃതവും ദാർശനികവുമായ കഥാപാത്രം റെയിഞ്ചർ മരിയപൂതമാണ്.അധികാര വ്യവസ്ഥിതിയുടെയും മനുഷ്യകേന്ദ്രീകൃത ചിന്തകളുടെയും പൊള്ളത്തരം തുറന്നുകാട്ടാൻ കഥാകൃത്ത് സൃഷ്ടിച്ച ഒരു അപൂർവ്വ വ്യക്തിത്വമാണ് ഈ റെയ്ഞ്ചർ. 
പരമ്പരാഗത ചിന്തകൾക്ക് മുകളിലുള്ള പാരിസ്ഥിതികബോധം അയാളിൽ ഉണർന്നു പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

കാടിനെയും കാട്ടുമൃഗങ്ങളെയും വെറുമൊരു വരുമാന മാർഗ്ഗമായോ അല്ലെങ്കിൽ മനുഷ്യന് അടക്കിഭരിക്കാനുള്ള ഒന്നായോ അല്ല അയാൾ കാണുന്നത്. ഡി.എഫ്.ഒയെ ഒരു പുലി കൊന്നു തിന്നിട്ടും, കൈയിൽ തോക്കുണ്ടായിരുന്നിട്ടും അയാൾ ആ പുലിയെ വെടിവെച്ചുകൊല്ലുന്നില്ല. പുലി ചെയ്തത് ഒരു 'കുറ്റകൃത്യം' അല്ലെന്നും, അത് അതിന്റെ സ്വാഭാവികമായ ജൈവനിയമം (ഇരപിടിയൻ സ്വഭാവം) മാത്രമാണെന്നും തിരിച്ചറിയാനുള്ള ദാർശനികമായ ഔന്നത്യം അയാൾക്കുണ്ട്. മനുഷ്യ ലോകത്തിന് അപ്പുറമുള്ള ഒരു ലോകത്തെ കാണാനുള്ള ശ്രമമാണ് അയാളിൽ ഉള്ളത്. 

ഔദ്യോഗിക നിയമങ്ങൾക്കപ്പുറം പ്രകൃതിയുടെ വലിയ നിയമങ്ങളെ അനുസരിക്കുന്ന ആളാണ് മരിയപൂതം. ഡി.എഫ്.ഒയുടെ മരണത്തെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിക്കാൻ വരുന്ന ഔദ്യോഗിക കമ്മീഷന് മുന്നിൽ അയാൾ ഭയമില്ലാതെ സത്യ ങ്ങൾ തുറന്നുപറയുന്നു. പുലിയെ വധിക്കാത്തതിന്റെ പേരിൽ കോടതി തന്നെ ശിക്ഷിച്ചേക്കാം എന്നറിഞ്ഞിട്ടും അയാൾ തന്റെ നിലപാടിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നു. പ്രതിയായി നിൽക്കുമ്പോഴും, തനിക്ക് അനുകൂലമായി "സാക്ഷിയായി പുലിയെത്തന്നെ വിളിക്കാം" എന്ന് പറയുന്നതിലൂടെ മനുഷ്യന്റെ നിയമവ്യവസ്ഥയെ അയാൾ പരിഹസിക്കുകയാണ് . ആക്രമിച്ച മൃഗത്തിന് നേരെ തോക്കെടുക്കാത്ത അയാളുടെ പ്രവർത്തി ഭീരുത്വമല്ല, മറിച്ച് ഭൂമിയിലെ എല്ലാ ജീവജാലങ്ങൾക്കും ജീവിക്കാൻ തുല്യ അവകാശമുണ്ടെന്ന തിരിച്ചറിവാണ്. 


 മനുഷ്യന്റെ സ്വാർത്ഥതയ്ക്കായി മൃഗങ്ങളെ വേട്ടയാടുന്ന സമൂഹത്തിന് മുന്നിൽ അയാൾ കാരുണ്യത്തിന്റെയും സഹവർത്തിത്വത്തിന്റെയും പ്രതീകമായി മാറുന്നു. മനുഷ്യൻ മനുഷ്യനെ കൊല്ലുന്നതിനെക്കാൾ വലിയ ക്രൂരതയായിട്ടാണ് വ്യവസ്ഥിതി മൃഗങ്ങളുടെ ഇരപിടിത്തത്തെ കാണുന്നത്. ഈ വിരോധാഭാസത്തെ വളരെ ശാന്തമായും യുക്തിഭദ്രമായും റേയ്ഞ്ചർ കമ്മീഷന് മുന്നിൽ തുറന്നുകാട്ടുന്നു.കേവലം ഒരു സർക്കാർ ഉദ്യോഗസ്ഥൻ എന്നതിനപ്പുറം, കാടിന്റെ ആത്മാവ് തൊട്ടറിഞ്ഞ ഒരു മനുഷ്യനായാണ് എം.പി. നാരായണപിള്ള മരി യപൂതത്തെ വരച്ചുകാട്ടിയിരിക്കുന്നത്.

നാരായണപിള്ളയുടെ ആഖ്യാനതന്ത്രങ്ങൾ കഥയിൽ

എം.പി. നാരായണപിള്ളയുടെ ഈ കഥ പരമ്പരാഗതമായ സാമൂഹിക പുരോഗമന ചിന്തകൾക്കുമപ്പുറം, വളരെ ആധുനികവും വിപ്ലവകരവുമായ 'പരിസ്ഥിതി കേന്ദ്രീകൃത പുരോഗമന ചിന്ത' ആണ് മുന്നോട്ട് വയ്ക്കുന്നത്.കഥയിലെ ഗൗരവമേറിയ തത്ത്വചിന്തകളെ വായനക്കാരിലേക്ക് എളുപ്പത്തിൽ എത്തിക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആഖ്യാനതന്ത്രം വലിയ പങ്ക് വഹിക്കുന്നു.മൂർച്ചയേറിയ ആക്ഷേപഹാസ്യം (Satire)


കഥയിലുടനീളം നാരായണപിള്ള ഉപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത് പരുക്കനും എന്നാൽ അങ്ങേയറ്റം മൂർച്ചയുള്ളതുമായ ആക്ഷേപഹാസ്യമാണ്. മനുഷ്യൻ നിർമ്മിച്ച ഭരണകൂട വ്യവസ്ഥയെയും, ഉദ്യോഗസ്ഥ ഭരണത്തിന്റെ (Bureaucracy) മരവിപ്പിനെയും അദ്ദേഹം ഇതിലൂടെ പരിഹസിക്കുന്നു. ഡി.എഫ്.ഒയെ പുലി കൊന്ന സംഭവത്തെ അന്വേഷിക്കാൻ എത്തുന്ന കമ്മീഷന്റെ ചോദ്യങ്ങളും അതിന് റെയിഞ്ചർ നൽകുന്ന മറുപടികളും വായനക്കാരനിൽ ചിരി ഉണർത്തുന്നതോടൊപ്പം തന്നെ വ്യവസ്ഥിതിയുടെ പൊള്ളത്തരത്തെക്കുറിച്ച് വലിയ ചിന്തകൾ സമ്മാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.ഫാന്റസിയും യാഥാർത്ഥ്യവും തമ്മിലുള്ള സങ്കലനം

തികച്ചും യാഥാർത്ഥ്യമായ ഒരു പശ്ചാത്തലത്തിൽ (ഫോറസ്റ്റ് വകുപ്പ്, ഉദ്യോഗസ്ഥർ) തുടങ്ങി, അതിലേക്ക് ഫാന്റസിയുടെയും ദർശനത്തിന്റെയും ഘടകങ്ങൾ ചേർത്തുവെക്കുന്നതാണ് അദ്ദേഹത്തിന്റെ രീതി. കോടതിയിൽ പുലിയെ സാക്ഷിയാക്കാം എന്ന് പറയുന്നതുപോലെയുള്ള സന്ദർഭങ്ങൾ കഥയെ കേവലമൊരു വനപാലകന്റെ കഥ എന്നതിനപ്പുറം വലിയൊരു അന്യാപദേശക്കഥ (Allegory) ആക്കി മാറ്റുന്നു.നാടകീയമായ സംഭാഷണ ശൈലി

കഥ മുന്നോട്ട് പോകുന്നത് റേയിഞ്ചറും കമ്മീഷനും തമ്മിലുള്ള നാടകീയമായ സംഭാഷണങ്ങളിലൂടെയാണ്. പരമ്പരാഗതമായ വിവരണങ്ങൾക്ക് പകരം സംഭാഷണങ്ങളിലെ ഈ നാടകീയത കഥയ്ക്ക് വലിയ ദൃശ്യാവിഷ്കാര ഭംഗി നൽകുന്നു. വളരെ ലളിതമായ ചോദ്യോത്തരങ്ങളിലൂടെയാണ് മനുഷ്യന്റെ അഹന്തയെ കഥാകൃത്ത് പൊളിച്ചടുക്കുന്നത്. പരുക്കൻ ഭാഷയും ദാർശനിക ഭാവവും


നാരായണപിള്ളയുടെ ഭാഷയ്ക്ക് ഒരു പ്രത്യേകതയുണ്ട്; അത് കാപട്യങ്ങളില്ലാത്ത, പരുക്കനായ ഭാഷയാണ്. എന്നാൽ ആ പരുക്കൻ വാക്കുകൾക്കുള്ളിൽ വലിയൊരു ദാർശനിക തലം ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടാകും. കാടിന്റെ വന്യതയെയും മനുഷ്യന്റെ കൃത്രിമത്വത്തെയും വേർതിരിച്ചു കാണിക്കാൻ ഈ ഭാഷാശൈലിക്ക് സാധിക്കുന്നുണ്ട്.കഥാപാത്രങ്ങളുടെ സൃഷ്ടിയിലും  സവിശേഷ നിലപാടുകൾ ഉണ്ട്.

കഥാപാത്രങ്ങളെ കറുപ്പും വെളുപ്പുമായി തിരിക്കാതെ, അവരുടെ നിലപാടുകളിലൂടെ കഥയെ വികസിപ്പിക്കുന്ന ശൈലിയാണിത്. ഡി.എഫ്.ഒയുടെ അധികാരമോഹവും, റെയിഞ്ചറുടെ ജൈവബോധവും വായനക്കാരന് മുന്നിൽ തുറന്നിട്ട്, ആര് പുരോഗമനവാദി എന്ന് സ്വയം തീരുമാനിക്കാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം വായനക്കാരന് കഥാകൃത്ത് നൽകുന്നു.

ആശയത്തിന്റെ വലിപ്പവും ആഖ്യാനത്തിന്റെ സവിശേഷതയും ഒത്തുചേരുമ്പോഴാണ് ഒരു കൃതി അനശ്വരമാകുന്നത്. 'മൃഗാധിപത്യം' എന്ന കഥയിൽ എം.പി. നാരായണപിള്ള അത് പൂർണ്ണമായും സാധിച്ചെടുത്തിട്ടുണ്ട്. ചിരിപ്പിക്കുകയും അതേസമയം തന്നെ നമ്മെ വേട്ടയാടുകയും ചെയ്യുന്ന ഈ ആഖ്യാന രീതി തന്നെയാണ് ഈ കഥയെ ഇന്നും പ്രസക്തമാക്കി നിലനിർത്തുന്നത്.



ഡോ മനോജ് ജെ പാലക്കുടി

2026 ഒക്‌ടോബർ 5, തിങ്കളാഴ്‌ച

ഹിഗ്വിറ്റ കഥാനിരൂപണം

ഹിഗ്വിറ്റ



 എസ്. എൻ. മാധവൻ


മലയാള ചെറുകഥാസാഹിത്യത്തിൽ നവീന ആഖ്യാനരീതിയും സാമൂഹിക-രാഷ്ട്രീയ ബോധവും ഒരുമിച്ചുചേർന്ന സൃഷ്ടികളിലൂടെ ശ്രദ്ധേയനായ എഴുത്തുകാരനാണ് എൻ. എസ്. മാധവൻ. ". മലയാള ഭാഷയിൽ അടയാളപ്പെടുത്തപ്പെട്ട നിരവധി കഥകളുടെ എഴുത്തുകാരനാണ് അദ്ദേഹം.വൻമരങ്ങൾ വീഴുമ്പോൾ, ഭീമച്ചൻ,ചൂളൈമേട്ടിലെ ശവങ്ങൾ , തിരുത്ത്,പഞ്ചകന്യകകൾ,പര്യായകഥകൾ തുടങ്ങി ചെറുകഥകളും ലത്തൻബത്തേരിയിലെ ലുത്തിനികൾ എന്നനോവലും രചിച്ചു.മാധവന്റെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ കഥകളിലൊന്നാണ് "ഹിഗ്വിറ്റ"


പീറ്റർ ഹാൻകെയുടെ ജർമൻ നോവലായ "പെനാൽറ്റി കിക്ക് കാത്തുനിൽക്കുന്ന ഗോളിയുടെ ഏകാന്തത"യുടെ സൂചനനൽകി കൊണ്ടാണ് കഥ ആരംഭിക്കുന്നത്.നോവലിലെ നായകനായ ജോസഫ് ബ്ലോഹ് എന്ന ഗോളി അപ്രതീക്ഷിതമായി നടത്തുന്ന ഒരു കൊലപാതകത്തിലൂടെയാണ് നോവലിൻ്റെ  കഥ ചുരുൾ നിവരുന്നത്. നോവലിലെ ഈ കഥ തൻ്റെ സുഹൃത്തായ ഫാദർ കപ്രിയറ്റിയിൽനിന്നാണ് ഗീവർഗീസച്ചൻ കേട്ടിട്ടുള്ളത്.ഈ നോവലിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തെയും ഹിഗ്വിറ്റ എന്ന ലോകപ്രസിദ്ധ ഫുട്ബോളറെയും കഥാതന്തുവിൽ ചേർത്ത് ബന്ധിക്കുന്നു.


1990-കളിലെ ഇന്ത്യൻ സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളെയും ന്യൂനപക്ഷ ജീവിതത്തിന്റെ ആശങ്കകളെയും മതവും മനുഷ്യാവകാശവും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷങ്ങളെയും ശക്തമായി അവതരിപ്പിക്കുന്ന കഥയാണ് ഇത്. കൊളംബിയൻ ഫുട്ബോൾ ഗോൾകീപ്പർ ഹിഗ്വിറ്റയുടെ പ്രതീകം ഉപയോഗിച്ചാണ് കഥ മുന്നോട്ടുപോകുന്നത്.അജീർണ്ണതബാധിച്ച സാമൂഹ്യ അവസ്ഥകളിലേക്കും മാനുഷിക അവകാശങ്ങൾ ധ്വംസിക്കപ്പെട്ട സമൂഹ ബോധത്തിലേക്കും ഗീവർഗീസ് അച്ചൻ തൊടുത്ത ഗോളാണ്. ഹിഗ്വിറ്റ എന്ന കഥ.

കഥാസംഗ്രഹം


കഥയിലെ കേന്ദ്രകഥാപാത്രം ഫാദർ ഗീവർഗീസാണ്. ഡൽഹിയിൽ താമസിക്കുന്ന ഒരു വൈദികനായ അദ്ദേഹം മതപരമായ കടമകൾ നിർവഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ലൂസി എന്ന ആദിവാസി പെൺകുട്ടിയുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇടപെടേണ്ട സാഹചര്യം ഉണ്ടാകുന്നു.അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ  ആത്മീയ ശുശ്രൂഷയ്ക്ക് ഏൽപ്പിക്കപ്പെട്ട പെൺകുട്ടിയാണ് അവൾ. ഉത്തരേന്ത്യൻ നഗരജീവിതത്തിന്റെ ഇരുണ്ട മുഖമായ ഗുണ്ടായിസവും അധികാര ദുരുപയോഗവും ലൈംഗിക ചൂഷണവും ലൂസിയെ വേട്ടയാടുന്നു. ബലാത്സംഗത്തിനും ചൂഷണത്തിനും വിധേയയാകാനുള്ള സാഹചര്യത്തിൽ അവളെ രക്ഷിക്കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വം ഫാദറുടെ മുന്നിലെത്തുന്നു.

ആദ്യഘട്ടത്തിൽ അദ്ദേഹം പ്രാർത്ഥനയിലും സഭയുടെ ഔപചാരിക രീതികളിലും ആശ്രയിക്കുന്നു. എന്നാൽ പിന്നീട് അവ മനുഷ്യനെ രക്ഷിക്കാൻ പര്യാപ്തമല്ലെന്ന് തിരിച്ചറിയുന്നു. ഒടുവിൽ ഗോളിയായ ഹിഗ്വിറ്റ ഗോൾപോസ്റ്റ് വിട്ടിറങ്ങി കളിക്കുന്നതുപോലെ, തന്റെ സുരക്ഷിതമായ മതപരമായ പരിധികൾ വിട്ടിറങ്ങി അനീതിക്കെതിരെ നേരിട്ട് പോരാടാൻ ഫാദർ തീരുമാനിക്കുന്നു.

ഹിഗ്വിറ്റ എന്ന ശീർഷകത്തിന്റെ പ്രസക്തി


കഥയുടെ ശീർഷകം കൊളംബിയൻ ഫുട്ബോൾ താരം റെനെ ഹിഗ്വിറ്റയിൽ നിന്നാണ് സ്വീകരിച്ചിരിക്കുന്നത്. സാധാരണ ഗോൾകീപ്പർമാർ ഗോൾപോസ്റ്റിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ഹിഗ്വിറ്റ പലപ്പോഴും മുന്നോട്ടിറങ്ങി കളിക്കാറുണ്ടായിരുന്നു. ഈ സ്വഭാവമാണ് കഥയിൽ പ്രതീകാത്മകമായി ഉപയോഗിക്കുന്നത്.


ഫാദർ ഗീവർഗീസും തന്റെ പരമ്പരാഗത വൈദിക വേഷംവിട്ട് സാമൂഹിക ഇടപെടലിലേക്ക് കടക്കുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഹിഗ്വിറ്റ ഒരു വ്യക്തിയുടെ പേര് മാത്രമല്ല; അത് ധീരമായ നിലപാടിന്റെയും സമർത്ഥമായ ഇടപെടലിന്റെയും സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെയും പ്രതീകമാണ്. കഥയിൽ ഫാദർ ഗീവർഗീസച്ചനും കൊളംബിയൻ ഫുട്ബോൾ ഗോൾകീപ്പർ റെനെ ഹിഗ്വിറ്റയും തമ്മിൽ നേരിട്ടുള്ള ബന്ധമില്ല. മികച്ച ഫുട്ബോൾ കളിക്കാരൻ എന്ന നിലയിൽ ചെറുപ്പത്തിലെ പേരെടുത്ത അച്ചൻ്റെ പ്രിയപ്പെട്ട കളിക്കാരനാണ് ഹിഗിറ്റ. ഉള്ളിൽ അയാളെപ്പറ്റി വലിയ ആരാധന ഭാവവും ഉണ്ട്. ബാഹ്യതലത്തെക്കാൾ കഥയുടെ ആശയതലത്തിൽ വളരെ ശക്തമായ പ്രതീകാത്മകബന്ധം ഇവർ തമ്മിൽ നിലനിൽക്കുന്നു.

ഗോൾകീപ്പറുടെ ജോലി ഗോൾപോസ്റ്റിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഗോൾ തടയുക എന്നതാണ്. എന്നാൽ ഹിഗ്വിറ്റയുടെ പ്രത്യേകത, അദ്ദേഹം പലപ്പോഴും തന്റെ സുരക്ഷിത മേഖലയായ ഗോൾപോസ്റ്റ് വിട്ട് പുറത്തേക്കിറങ്ങി കളിക്കുമായിരുന്നു.

അതുപോലെ ഫാദർ ഗീവർഗീസച്ചനും ഒരു വൈദികനെന്ന നിലയിൽ പ്രാർത്ഥനയുടെയും ആത്മീയ സേവനത്തിന്റെയും ലോകത്ത് ഒതുങ്ങിനിൽക്കാമായിരുന്നു. എന്നാൽ ലൂസിയുടെ ജീവിതം അപകടത്തിലായപ്പോൾ അദ്ദേഹം ആ സുരക്ഷിത വലയത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുകടന്ന് നേരിട്ട് ഇടപെടുന്നു.അവർ രണ്ടുപേരെയും ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന പ്രധാന ആശയതലം ഇതാണ്.

ഹിഗ്വിറ്റ ഗോൾപോസ്റ്റ് വിട്ടിറങ്ങുമ്പോൾ ഗോൾ വഴങ്ങാനുള്ള സാധ്യത ഉണ്ടായിരുന്നു.ലോകകപ്പിൽ അത്തരത്തിലുള്ള റിസ്ക് ഏറ്റെടുത്തതിനാൽ കൊളംബിയ എന്ന പ്രസിദ്ധ ഫുട്ബോൾ രാജ്യത്തിൻ്റെ പരാജയവും സംഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്. എന്നിരുന്നാലും അദ്ദേഹം റിസ്ക് ഏറ്റെടുത്തു.

ഗീവർഗീസച്ചനും സാമൂഹിക അനീതിക്കെതിരെ പ്രതികരിക്കുമ്പോൾ തന്റെ വൈദിക പദവിക്കും വ്യക്തിജീവിതത്തിനും അപകടം വരാമെന്ന് അറിയാമായിരുന്നു. എങ്കിലും അദ്ദേഹം മൗനം പാലിച്ചില്ല.ആദിവാസി പെൺകുട്ടിക്കുവേണ്ടി അച്ചൻ മുന്നിട്ടിറങ്ങുകയാണ്. അനീതിക്കെതിരെ നിലകൊള്ളുന്നതും പുരോഹിതധർമ്മത്തിന്റെ ഭാഗമാണെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിയുന്നു.ജീവിതത്തിൻറെ നിർണായക നിമിഷത്തിൽ ഫാദർ ഉണർന്നു പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

കഥയിൽ ഹിഗ്വിറ്റ ഒരു ഫുട്ബോൾ താരം മാത്രമല്ല. അദ്ദേഹം ധീരമായ ഇടപെടലിന്റെ, സജീവ പ്രതിരോധത്തിന്റെ, സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്വത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്. ഗീവർഗീസച്ചൻ അവസാനം സ്വീകരിക്കുന്ന നിലപാട് ഹിഗ്വിറ്റയുടെ കളിശൈലിയെ ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.സുരക്ഷിത സ്ഥാനങ്ങൾ വിട്ട് ഇറങ്ങുന്നു.അനീതിക്കെതിരെ ധൈരൃപൂർവ്വം പ്രതികരിക്കുന്നു.പരിധികൾ കടന്ന് മനുഷ്യനീതിക്കുവേണ്ടി പ്രവർത്തിക്കുന്നു. ഈ സമാനതയാണ് കഥയുടെ കേന്ദ്രപ്രതീകവും ശീർഷകത്തിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള അർത്ഥവും.

മനുഷ്യാവകാശങ്ങളും സാമൂഹ്യനീതിയും തൊഴിൽപരമായ ചൂഷണവും ആത്മീയ പ്രഭാഷണങ്ങളും മത ജീവിതവും കൂടിക്കലർന്ന ജീവിതത്തിലെ  ഒരേടാണ് കഥയുടെ ചുറ്റുപാട് .മതവും മനുഷ്യാവകാശവും പരസ്പരം ബന്ധിപ്പിക്കേണ്ടതാണ് എന്നുള്ള പരമമായ ബോധ്യം കഥ നൽകുന്നു.


മതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ലക്ഷ്യം മനുഷ്യനെ സംരക്ഷിക്കലാണെന്ന സന്ദേശമാണ് കഥ പങ്കുവയ്ക്കുന്നത്. അനീതിക്കെതിരെ മൗനം പാലിക്കുന്ന മതജീവിതത്തെ കഥ ചോദ്യംചെയ്യുന്നു ചെയ്യുന്നു

ചൂഷണ വിധേയമാകുന്ന ആദിവാസി സ്ത്രീയുടെ സംരക്ഷണത്തിന് കവചം ഒരുക്കുകയാണ് പൗരോഹിത്യ ചട്ടക്കൂടുകൾക്ക് ഉള്ളിൽ നിൽക്കുന്ന ഗീവർഗീസച്ചൻ.മത ചുറ്റുപാടുകൾക്കുള്ളിൽ നിന്നും നിസ്സഹായനാണെന്ന് തിരിച്ചറിവാണ് അത്തരത്തിൽ കായികമായ പ്രതികരണത്തിന് ഗീവർഗീസച്ചനെ സജ്ജനാക്കുന്നത്.

അധികാരവും ചൂഷണവും കഥയുടെ പ്രമേയത്തിൽ ആഴ്ന്നു കിടക്കുന്നു.ഡൽഹി നഗരത്തിലെ സാമൂഹിക ഘടനയിൽ ദരിദ്രരും ന്യൂനപക്ഷങ്ങളും എങ്ങനെ ചൂഷണത്തിന് ഇരയാകുന്നു എന്ന് കഥ വ്യക്തമാക്കുന്നു. അധികാരവും പണവും മനുഷ്യജീവിതത്തെ എങ്ങനെ നിയന്ത്രിക്കുന്നു എന്നതിന്റെ ചിത്രീകരണവുമാണിത്.ചൂഷണത്തിന് വിധേയമാകുന്ന ആദിവാസി സ്ത്രീകളുടെപ്രതിനിധിയാണ് ലൂസി .വളരെസമർത്ഥമായി ജബ്ബാർ അവൾക്ക് ചുറ്റും ചൂഷണത്തിന്റെ കെണിയൊരുക്കുന്നു.പുറത്തുവരാനാവാതെ അവളെ ചതിയുടെയും ചൂഷണത്തിന്റെയും കെണിയിൽപെടുത്തുന്നു.

പ്രതിരോധത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയം ആധുനിക കാലത്തിൻ്റെ ആവശ്യമെന്ന് കഥ തെളിയിക്കുന്നു.അനീതിക്കെതിരെ പ്രതികരിക്കേണ്ടത് ഓരോ വ്യക്തിയുടെയും കടമയാണെന്ന ബോധ്യം കഥ മുന്നോട്ടുവയ്ക്കുന്നു. പ്രതിരോധം ചിലപ്പോൾ പ്രാർത്ഥനയെക്കാൾ ആവശ്യമായി വരുമെന്ന സന്ദേശം കഥ നൽകുന്നു. ആത്മീയതയുടെ മന്ത്രങ്ങളെകാൾ ചില അവസരങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെടുന്നത്  അനീതിക്കെതിരെയുള്ള  ചെറുത്തുനിൽപ്പിൻ്റെ  കായികപ്രതിരോധങ്ങൾ ആണെന്ന് കഥ വിശദീകരിക്കുന്നു.

വ്യക്തിപരമായ ധാർമ്മികതയ്ക്കു മുന്നിൽ ആശങ്കാകുലനായി നിൽക്കുന്ന ഗീവർഗീസച്ചൻ്റെ ആന്തരിക സംഘർഷങ്ങളും കഥയുടെ ഭാഗമാണ്.ആത്മീയതയിൽ അടിയുറച്ച ഫാദർ ഗീവർഗീസിന്റെ ഉള്ളിലെ സംഘർഷം കഥയുടെ പ്രധാന മർമ്മമാണ്. 


ഒരു വൈദികനെന്ന നിലയിലെ കടമയും ഒരു മനുഷ്യനെന്ന നിലയിലെ ഉത്തരവാദിത്വവും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷം അദ്ദേഹത്തിലുണ്ട്. ജബ്ബാറിന്റെ കുടിലമായ ചെയ്തികളിൽനിന്ന് ലൂസിയെ സംരക്ഷിക്കാൻ ആദ്യമെല്ലാം ഗീവർഗീസച്ചൻ ആശ്രയിക്കുന്നത്  ഉള്ളിലുള്ള മതം പറയുന്ന ധാർമികതയുടെ വഴികളെയാണ്.ചൂഷണത്തിന് ഗത്യന്തരമില്ലാതെ വഴങ്ങേണ്ടിവന്ന ലൂസിയുടെ നൊമ്പരങ്ങൾ അച്ചൻ്റെ നൊമ്പരങ്ങൾ തന്നെയായി മാറുന്നു. അന്യദേശത്ത് സഹായിക്കാൻ ആരുമില്ലാതെ ഉഴറിനിൽക്കുന്ന ലൂസിക്കുവേണ്ടി  അച്ചൻ ഉറച്ച നിലപാടെടുക്കുന്നു. തന്നെചൂഴ്ന്നു നിൽക്കുന്ന മതപരമായ എല്ലാ കെട്ടുപാടുകളെയും പൊട്ടിച്ചുകൊണ്ട് ഗോളിയുടെ ആയുധമായ കാലുകളുടെ ശക്തി അച്ചനും ആയുധമാക്കുന്നു. ജീർണ്ണത ബാധിച്ച സമൂഹത്തിൻ്റെ നേരെയുള്ള പെനാൽറ്റി കിക്ക് ആയിരുന്നു അത്.


 ആത്മീയലോകത്ത് ജീവിക്കുന്ന ഫാദർ ഗീവർഗീസ് പിന്നീട് സാമൂഹിക യാഥാർഥ്യത്തെ നേരിടുന്നു. വ്യക്തിപരമായ ധൈര്യത്തിന്റെയും മനുഷ്യസ്നേഹത്തിന്റെയും പ്രതീകമാണ് അദ്ദേഹം. ചൂഷണത്തിനും ഭീഷണിക്കും ഇരയാകുന്ന സാധാരണ ജനങ്ങളുടെ പ്രതിനിധിയാണ് ലൂസി. സമൂഹത്തിലെ ദുർബല വിഭാഗങ്ങളുടെ അവസ്ഥയെ അവൾ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്നു.

ഫുട്ബോളും മതജീവിതവും തമ്മിൽ സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്ന സമാന്തരത കഥയെ വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നു. ലളിതമായ ഭാഷയിലും ഗഹനമായ ആശയങ്ങളിലുമാണ് കഥ വികസിക്കുന്നത്.


ഇന്നത്തെ സമൂഹത്തിലും സ്ത്രീകൾക്കും ന്യൂനപക്ഷങ്ങൾക്കും നേരെയുള്ള അതിക്രമങ്ങൾ തുടരുന്ന സാഹചര്യത്തിൽ "ഹിഗ്വിറ്റ" അതീവ പ്രസക്തമായ കൃതിയാണ്. അനീതിക്കെതിരെ പ്രതികരിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകതയെ ഈ കഥ  ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.മനുഷ്യാവകാശം, സാമൂഹിക നീതി, മതത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ ദൗത്യം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് ആഴത്തിൽ "ഹിഗ്വിറ്റ".ചിന്തിപ്പിക്കുന്നു. ഗോൾപോസ്റ്റ് വിട്ടിറങ്ങിയ ഹിഗ്വിറ്റയെപ്പോലെ സുരക്മേഖലകൾ വിട്ട് അനീതിക്കെതിരെ പോരാടാൻ മനുഷ്യൻ തയ്യാറാകണമെന്ന സന്ദേശമാണ് എൻ. എസ്. മാധവൻ ഈ കഥയിലൂടെ നൽകുന്നത്. സാമൂഹിക പ്രതിബദ്ധതയും കലാപരമായ മികവും ഒരുപോലെ സമന്വയിപ്പിച്ച മലയാളത്തിലെ മികച്ച ചെറുകഥകളിലൊന്നായി "ഹിഗ്വിറ്റ" നിലനിൽക്കുന്നു



ഡോ. മനോജ് ജെ പാലക്കുടി .

2026 സെപ്റ്റംബർ 24, വ്യാഴാഴ്‌ച

 ലോക സിനിമയുടെ ചരിത്രം



സിനിമ മനുഷ്യചരിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും സ്വാധീനശക്തിയുള്ള കലാരൂപങ്ങളിൽ ഒന്നാണ്. 19-ാം നൂറ്റാണ്ടിലെ ശാസ്ത്രീയ പരീക്ഷണങ്ങളിൽ നിന്ന് ആരംഭിച്ച ഈ കല ഇന്ന് കൃത്രിമബുദ്ധിയും സ്ട്രീമിംഗ് പ്ലാറ്റ്ഫോമുകളും ഉൾപ്പെടുന്ന ആഗോള സാംസ്കാരിക വ്യവസായമായി വളർന്നു. 

I. **സിനിമയുടെ പൂർവകാലം* 


മനുഷ്യൻ ചലനത്തെ ചിത്രങ്ങളിലൂടെ പകർത്താനും പുനരാവിഷ്കരിക്കാനും ശ്രമിച്ചിരുന്നു. ഈ ശ്രമങ്ങളുടെയും ശാസ്ത്രീയ കണ്ടുപിടിത്തങ്ങളുടെയും കലാപരമായ പരീക്ഷണങ്ങളുടെയും ഫലമാണ് സിനിമയുടെ ജനനം. അതുകൊണ്ട് 1895-ന് മുമ്പുള്ള കാലഘട്ടത്തെ "സിനിമയുടെ പൂർവ്വകാലം" (Pre-Cinema Era) എന്ന് വിളിക്കുന്നു.


1. നിഴലുകളുടെയും പ്രകാശത്തിന്റെയും ലോകം

മനുഷ്യൻ ആദ്യം കഥകൾ പറഞ്ഞിരുന്നത് വാക്കുകളിലൂടെയും ചിത്രങ്ങളിലൂടെയും നിഴലുകളിലൂടെയുമായിരുന്നു.

ഗുഹാചിത്രങ്ങൾ

ഏകദേശം 30,000 വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് മനുഷ്യൻ ഗുഹാഭിത്തികളിൽ മൃഗങ്ങളുടെ ചിത്രങ്ങൾ വരച്ചിരുന്നു.

ചില ചിത്രങ്ങളിൽ ഒരേ മൃഗത്തിന് ഒന്നിലധികം കാലുകൾ വരച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ചലനത്തെ സൂചിപ്പിക്കാനുള്ള ആദ്യ ശ്രമങ്ങളായാണ് പല ചരിത്രകാരന്മാരും ഇതിനെ കാണുന്നത്.

2. നിഴൽനാടകം (Shadow Play)

ചൈന, ഇന്ത്യ, ഇന്തോനേഷ്യ തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളിൽ നൂറ്റാണ്ടുകളായി നിഴൽനാടകങ്ങൾ പ്രചാരത്തിലുണ്ടായിരുന്നു.

സവിശേഷതകൾ

പ്രകാശസ്രോതസ്സിന് മുന്നിൽ പാവകളെ ചലിപ്പിക്കുന്നു.

തിരശ്ശീലയിൽ ചലിക്കുന്ന നിഴലുകൾ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.

കഥയും ദൃശ്യവും സംയോജിപ്പിക്കുന്നു.

സിനിമയുടെ അടിസ്ഥാന ഘടകങ്ങളായ തിരശ്ശീല, പ്രകാശം, ചലനം, കഥ എന്നിവ ഇവിടെ തന്നെ കാണാം.

3. ക്യാമറ ഒബ്സ്ക്യൂറ (Camera Obscura)

സിനിമയുടെ ആദ്യ ശാസ്ത്രീയ അടിത്തറ

ലാറ്റിൻ ഭാഷയിൽ Camera Obscura എന്നത് "ഇരുണ്ട മുറി" എന്നാണ് അർത്ഥം.

ഒരു ഇരുണ്ട മുറിയിൽ ചെറിയ ദ്വാരം ഉണ്ടാക്കുന്നു.കത്തിച്ചുവച്ച മെഴുകുതിരിയുടെ വെളിച്ചത്തിൽ

പുറത്തുള്ള ദൃശ്യം മറുവശത്തെ ചുമരിൽ തലകീഴായി പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്നു.

ക്യാമറയുടെ അടിസ്ഥാനതത്വം ഇവിടെ നിന്നാണ് വികസിച്ചത്.പത്താം നൂറ്റാണ്ടിൽ ജീവിച്ച അറബ് ശാസ്ത്രജ്ഞനായ ഇബ്ൻ അൽ ഹൈഥം (Ibn al-Haytham) ഈ പരീക്ഷണം നടത്തിയത് .അദ്ദേഹംരചിച്ച പ്രകാശശാസ്ത്ര ഗ്രന്ഥമാണ് ദി ബുക്ക് ഓഫ് ഒപ്റ്റിക്സ് (Kitab al-Manazir).

4. മാജിക് ലാന്റേൺ (Magic Lantern)

17-ാം നൂറ്റാണ്ടിൽ വികസിച്ച ഈ ഉപകരണം ആദ്യ പ്രൊജക്ടറായാണ് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നത്.

പ്രവർത്തനം

ഗ്ലാസ് സ്ലൈഡുകളിൽ ചിത്രങ്ങൾ വരയ്ക്കും.

പ്രകാശത്തിന്റെ സഹായത്തോടെ ഭിത്തിയിലോ തിരശ്ശീലയിലോ പ്രദർശിപ്പിക്കും.

പ്രാധാന്യം

ആദ്യത്തെ പൊതുദൃശ്യപ്രദർശന സാങ്കേതികവിദ്യ.

സിനിമാ പ്രൊജക്ടറിന്റെ മുൻഗാമി.



5. ചലനത്തിന്റെ മിഥ്യാഭാസം (Persistence of Vision)

സിനിമയുടെ ശാസ്ത്രീയ അടിത്തറയാണ് ഇത്.

ആശയം

മനുഷ്യന്റെ കണ്ണ് ഒരു ചിത്രം ഏകദേശം 1/10 സെക്കൻഡ് നേരം മനസ്സിൽ നിലനിർത്തുന്നു.

അതിനാൽ തുടർച്ചയായി ചിത്രങ്ങൾ കാണുമ്പോൾ അവ ചലിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു.

സിനിമയിൽ

ഒരു സെക്കൻഡിൽ 24 ചിത്രങ്ങൾ കാണിക്കുമ്പോൾ ചലനം അനുഭവപ്പെടുന്നു.



6. തൗമട്രോപ്പ് (Thaumatrope)

1825-ൽ വികസിപ്പിച്ച ചെറിയ കളിപ്പാട്ടം.

ഘടന

ഒരു വശത്ത് പക്ഷി, മറുവശത്ത് കൂട്.

തിരിക്കുമ്പോൾ പക്ഷി കൂടിനുള്ളിലാണെന്ന് തോന്നും.

പ്രാധാന്യം

രണ്ട് ചിത്രങ്ങളെ മനസ്സ് ഒന്നായി കാണുന്ന പ്രക്രിയ തെളിയിച്ചു.



7.ഫിനാക്കിസ്റ്റോസ്കോപ്പ് (Phenakistoscope)

1832-ൽ ജോസഫ് പ്ലാറ്റോ വികസിപ്പിച്ചു.

സവിശേഷത

വൃത്താകൃതിയിലുള്ള ഡിസ്കിൽ ചിത്രങ്ങൾ.

തിരിക്കുമ്പോൾ ചലനം അനുഭവപ്പെടുന്നു.

ഇത് ആദ്യത്തെ ആനിമേഷൻ ഉപകരണമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.



8. സോയിട്രോപ്പ് (Zoetrope)

1834-ൽ വികസിച്ചു.

ഘടന

സിലിണ്ടർ രൂപം

അകത്ത് തുടർച്ചയായ ചിത്രങ്ങൾ

തിരിക്കുമ്പോൾ ചിത്രം ചലിക്കുന്നതുപോലെ തോന്നും.



9.പ്രാക്സിനോസ്കോപ്പ് (Praxinoscope)

1877-ൽ എമിൽ റെയ്നോ വികസിപ്പിച്ചു.

പുതുമ

കണ്ണാടികൾ ഉപയോഗിച്ചു.

കൂടുതൽ വ്യക്തമായ ചലനാനുഭവം.

ഇതിൽ നിന്നാണ് പിന്നീട് ആനിമേറ്റഡ് പ്രൊജക്ഷനുകൾ വികസിച്ചത്.



10. ഫോട്ടോഗ്രഫിയുടെ കണ്ടുപിടിത്തം

1839-ൽ ഫോട്ടോഗ്രഫി ജനിച്ചു.

പ്രധാന വ്യക്തികൾ

Louis Daguerre

William Henry Fox Talbot

പ്രാധാന്യം

യഥാർത്ഥ ലോകത്തെ രേഖപ്പെടുത്താൻ സാധിച്ചു.

സിനിമയ്ക്ക് ആവശ്യമായ സ്ഥിരചിത്രങ്ങൾ ലഭിച്ചു.



11. മൈബ്രിഡ്ജിന്റെ കുതിര പരീക്ഷണം (1878)

Eadweard Muybridge നടത്തിയ പരീക്ഷണം സിനിമയുടെ ചരിത്രത്തിലെ നിർണായക വഴിത്തിരിവാണ്.

പരീക്ഷണം

കുതിര ഓടുന്ന പാതയിൽ നിരവധി ക്യാമറകൾ സ്ഥാപിച്ചു.

തുടർച്ചയായ ചിത്രങ്ങൾ പകർത്തി.

കണ്ടെത്തൽ

കുതിര ഓടുമ്പോൾ ഒരു നിമിഷം നാല് കാലുകളും നിലത്തു നിന്ന് ഉയരുന്നുവെന്ന് തെളിയിച്ചു.

പ്രാധാന്യം

ചലനത്തെ തുടർച്ചയായ ചിത്രങ്ങളായി വിഭജിക്കാമെന്ന് തെളിയിച്ചു.



12. എറ്റിയൻ-ജ്യൂൾസ് മറേ (Étienne-Jules Marey)

സംഭാവന

Chronophotography വികസിപ്പിച്ചു.

ഒരേ ഫിലിമിൽ പല ഘട്ടങ്ങളിലായി ചലനം രേഖപ്പെടുത്തി.

മനുഷ്യരുടെയും മൃഗങ്ങളുടെയും ചലനങ്ങൾ പഠിച്ചു.

ഇത് സിനിമാ ക്യാമറയുടെ വികസനത്തിന് സഹായകമായി.



13. തോമസ് എഡിസണും കിനറ്റോസ്കോപ്പും

Thomas Edisonയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ സഹപ്രവർത്തകൻ William Kennedy Laurie Dickson-ഉം ചേർന്ന് Kinetoscope വികസിപ്പിച്ചു.

ഒരാൾക്ക് മാത്രം കാണാൻ കഴിയുന്ന ഉപകരണം.

ചെറിയ ചലച്ചിത്രങ്ങൾ പ്രദർശിപ്പിച്ചു.




 



 *II. സിനിമയുടെ ജനനകാലം* (1895–1905)

ലൂമിയർ സഹോദരന്മാരും സിനിമയുടെ ഉദയം

1895 ഡിസംബർ 28-ന് പാരീസിലെ Grand Café-യിൽ Auguste Lumière, Louis Lumière എന്നിവർ Cinematographe ഉപയോഗിച്ച് പൊതുജനങ്ങൾക്ക് സിനിമ പ്രദർശിപ്പിച്ചു. ഇതാണ് സിനിമയുടെ ഔദ്യോഗിക ജനനമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു.

പ്രധാന ചിത്രങ്ങൾ

Workers Leaving the Factory

Arrival of a Train at La Ciotat

ഈ ചിത്രങ്ങൾ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിന്റെ ദൃശ്യരേഖകളായിരുന്നു.




III. *പ്രാരംഭ നിശ്ശബ്ദ സിനിമയുടെ കാലം* (1905–1915)

ജോർജ് മെലിയസിന്റെ വിപ്ലവം

Georges Méliès സിനിമയെ വെറും യാഥാർത്ഥ്യ രേഖപ്പെടുത്തലിൽ നിന്ന് ഭാവനയുടെ ലോകത്തേക്ക് ഉയർത്തി.

പ്രധാന സംഭാവനകൾ

Special Effects

Double Exposure

Fade In / Fade Out

Fantasy Cinema

പ്രധാന ചിത്രം

A Trip to the Moon

ഇത് ലോകത്തിലെ ആദ്യ സയൻസ് ഫിക്ഷൻ ചിത്രമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. 



IV. *നിശ്ശബ്ദ സിനിമയുടെ സുവർണ്ണകാലം* (1915–1927)

ഡി.ഡബ്ല്യു. ഗ്രിഫിത്തും സിനിമാഭാഷയും

D. W. Griffith ആധുനിക സിനിമയുടെ കഥപറച്ചിൽ രീതികൾ വികസിപ്പിച്ചു.

സംഭാവനകൾ

Cross-cutting

Close-up

Parallel Editing

Feature-length Narrative

പ്രധാന ചിത്രങ്ങൾ

The Birth of a Nation

Intolerance



ജർമ്മൻ എക്സ്പ്രഷനിസം

ഒന്നാം ലോകമഹായുദ്ധത്തിനുശേഷം ജർമ്മനിയിൽ വളർന്നു.

സവിശേഷതകൾ

ഭയാനക അന്തരീക്ഷം

വിചിത്ര സെറ്റുകൾ

മനശ്ശാസ്ത്രപരമായ സംഘർഷങ്ങൾ

പ്രധാന ചിത്രം

The Cabinet of Dr. Caligari.


സോവിയറ്റ് മൊണ്ടാഷ് പ്രസ്ഥാനം

പ്രധാന സംവിധായകർ

.Sergei Eisenstein

Vsevolod Pudovkin

പ്രധാന ചിത്രം

Battleship Potemkin

മൊണ്ടാഷ് എഡിറ്റിംഗിന്റെ ശക്തി ലോകത്തിന് കാണിച്ചുതന്നു.


ചാർളി ചാപ്ലിന്റെ യുഗം

Charlie Chaplin നിശ്ശബ്ദ സിനിമയുടെ ഏറ്റവും വലിയ താരമായി.

പ്രധാന ചിത്രങ്ങൾ

The Kid

The Gold Rush



V. *ശബ്ദസിനിമയുടെ വിപ്ലവം (1927–1945)* 

1927-ൽ പുറത്തിറങ്ങിയ

The Jazz Singer

ലോകത്തിലെ ആദ്യത്തെ വാണിജ്യവിജയമായ ശബ്ദചിത്രമായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. ഇതോടെ നിശ്ശബ്ദ സിനിമയുടെ യുഗം അവസാനിച്ചു.

പ്രധാന മാറ്റങ്ങൾ

സംഭാഷണം

പശ്ചാത്തല സംഗീതം

ഗാനങ്ങൾ

യാഥാർത്ഥ്യബോധം.




VI. *ഹോളിവുഡിന്റെ സുവർണ്ണകാലം* (1930–1950)

ഇക്കാലത്ത് ഹോളിവുഡ് ലോകസിനിമയുടെ കേന്ദ്രമായി.

പ്രധാന സ്റ്റുഡിയോകൾ

MGM

Paramount

Warner Bros

Universal

പ്രധാന ചിത്രങ്ങൾ

Gone with the Wind

Casablanca

The Wizard of Oz



VII. *രണ്ടാം ലോകമഹായുദ്ധാനന്തര സിനിമ (1945* *–1960)* 

ഇറ്റാലിയൻ നിയോ റിയലിസം

യുദ്ധത്തിന്റെ ദുരിതങ്ങൾ നേരിട്ട ജനങ്ങളുടെ ജീവിതം സിനിമയാക്കി.

പ്രധാന സംവിധായകർ

Vittorio De Sica

Roberto Rossellini

പ്രധാന ചിത്രം

Bicycle Thieves.


ജാപ്പനീസ് സുവർണ്ണകാലം

പ്രധാന സംവിധായകർ

Akira Kurosawa

Yasujiro Ozu

പ്രധാന ചിത്രങ്ങൾ

Rashomon

Seven Samurai.



VIII. *ലോക സിനിമയുടെ നവോത്ഥാന കാലം* (1959–1975)

ഫ്രഞ്ച് ന്യൂവേവ്

പരമ്പരാഗത സിനിമാ നിയമങ്ങളെ വെല്ലുവിളിച്ച പ്രസ്ഥാനം.

പ്രധാന സംവിധായകർ

Jean-Luc Godard

François Truffaut

പ്രധാന ചിത്രങ്ങൾ

Breathless.

The 400 Blows


ഇന്ത്യൻ സമാന്തര സിനിമ

പ്രധാന സംവിധായകർ

Satyajit Ray

Mrinal Sen

Ritwik Ghatak

പ്രധാന ചിത്രം

Pather Panchali




IX. *ന്യൂ* *ഹോളിവുഡ് കാലം (1967–1980)* 

പുതിയ തലമുറ സംവിധായകർ സിനിമയെ മാറ്റിമറിച്ചു.

പ്രധാന സംവിധായകർ

Martin Scorsese

Francis Ford Coppola

Steven Spielberg

പ്രധാന ചിത്രങ്ങൾ

The Godfather

Taxi Driver

Jaws



X. *ബ്ലോക്ക്ബസ്റ്റർ യുഗം* (1980–2000)

സവിശേഷതകൾ

വൻ ബജറ്റ്

സ്പെഷ്യൽ എഫക്റ്റുകൾ

ആഗോള വിപണി

പ്രധാന ചിത്രങ്ങൾ

Star Wars

Jurassic Park

Titanic



XI. *ഡിജിറ്റൽ വിപ്ലവം (2000–2010)* 

പ്രധാന മാറ്റങ്ങൾ

Digital Camera

CGI

Computer Editing

Digital Projection

പ്രധാന ചിത്രങ്ങൾ

The Lord of the Rings: The Return of the King

Avatar



XII. *സ്ട്രീമിംഗ് യുഗം (2010–2020* )

മാറ്റങ്ങൾ

OTT പ്ലാറ്റ്ഫോമുകൾ

മൊബൈൽ പ്രേക്ഷകർ

വെബ് സീരീസുകൾ

സിനിമ തീയറ്ററിൽ നിന്ന് വീടുകളിലേക്കും മൊബൈൽ സ്ക്രീനുകളിലേക്കും മാറി.



XIII. *AIയും വെർച്വൽ സിനിമയും (2020–ഇന്ന്)* 

COVID-19 കാലഘട്ടത്തിനു ശേഷം സ്ട്രീമിംഗ് വേഗത്തിൽ വളർന്നു. അതോടൊപ്പം Virtual Production, LED Volume Technology, Artificial Intelligence, Deep Learning എന്നിവ സിനിമാ നിർമ്മാണത്തിന്റെ ഭാഗമായിത്തീർന്നു. 

പ്രധാന പ്രവണതകൾ

AI Script Analysis

Virtual Actors

Deepfake Technology

Interactive Cinema

Global Streaming Culture




 *ലോക സിനിമയുടെ പ്രധാന പ്രസ്ഥാനങ്ങൾ.* 


ഫ്രഞ്ച് സിനിമ,

ജർമ്മൻ എക്സ്പ്രഷനിസം,

സോവിയറ്റ് മൊണ്ടാഷ്,

ഇറ്റാലിയൻ നിയോറിയലിസം,

ഫ്രഞ്ച് ന്യൂവേവ് ,

ജാപ്പനീസ് ന്യൂവേവ് ,

ഇന്ത്യൻ സമാന്തര സിനിമ,

ന്യൂ ഹോളിവുഡ്,

ഡോഗ്മ 95,

ഡിജിറ്റൽ സിനിമ,




ലോക സിനിമയുടെ ചരിത്രം സാങ്കേതികവിദ്യയുടെ മാത്രം ചരിത്രമല്ല; അത് മനുഷ്യ സംസ്കാരത്തിന്റെ, രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ, യുദ്ധങ്ങളുടെ, സാമൂഹികമാറ്റങ്ങളുടെ, സ്വപ്നങ്ങളുടെ, ആശയങ്ങളുടെ ചരിത്രം കൂടിയാണ്. ലൂമിയർ സഹോദരന്മാരുടെ 1895-ലെ പ്രദർശനത്തിൽ നിന്ന് ഇന്നത്തെ AI അധിഷ്ഠിത സിനിമകളിലേക്കുള്ള യാത്ര മനുഷ്യന്റെ സൃഷ്ടിപരമായ കഴിവിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ദൃശ്യരേഖകളിലൊന്നായി നിലകൊള്ളുന്നു.

2026 ഓഗസ്റ്റ് 18, ചൊവ്വാഴ്ച

ഏടാകൂടം കവിത

            ഏടാകൂടം
 




              കവി ; അജിത്ത് എം.പച്ചനാടൻ 

           കവിതാസ്വാദനം

അജിത്ത് എം പച്ചനാടന്റെ "ഏടാകൂടം" എന്ന കവിത ശാരീരിക വൈകല്യമുള്ള ഒരാളുടെ ജീവിതാനുഭവങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നു.

സമൂഹത്തിന്റെ കരുണയില്ലായ്മയും അവഗണനയും തുറന്നുകാട്ടുന്ന ശക്തമായ കാവ്യസൃഷ്ടിയാണിത്. സമൂഹ മനസ്സാക്ഷിയുടെ മുമ്പിൽ ചോദ്യചിഹ്നമായി ഒരു മുടന്തനെ ഉയർത്തി കാണിക്കുകയാണ് കവി.മനുഷ്യാവകാശങ്ങൾ നിഷേധിക്കപ്പെട്ട മുടന്തന്റെ ഹൃദയനൊമ്പരങ്ങളെ കവിത ആഖ്യാനം ചെയ്യുന്നു.ശാരീരിക വൈകല്യങ്ങളുടെ വേദനകളെക്കാൾ അയാളെ ആക്രമിക്കുന്നത് സമൂഹത്തിന്റെ മനോഭാവങ്ങളാണ്. സമൂഹത്തിൻ്റെ പൊതുധാരകളിൽ ഉൾപ്പെടുത്തിയില്ല എന്നു മാത്രമല്ല ബോധപൂർവ്വം അകറ്റി നിർത്തുന്നതിനാണ് സമൂഹം ശ്രമിക്കുന്നത്. മനോഭാവങ്ങളെയും ചിന്താഗതികളെയും ഒരിക്കലും മാറ്റിപ്പണിയാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്ത സമൂഹം ഭൗതികമായ നിർമ്മിതികളിലും അവരെ പരിഗണിച്ചില്ല. പൊതുസ്ഥലങ്ങളും സാമൂഹ്യസമ്പർക്ക ഇടങ്ങളും നിർമ്മിച്ചപ്പോഴും അകറ്റി നിർത്തുക എന്ന പൊതുബോധം സമൂഹമനോഭാവത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. സാമൂഹിക ഇടങ്ങൾ സൗഹൃദ വേദികൾ ആകുന്നതിന് പകരം ദ്രോഹിക്കുന്ന ഇടങ്ങളായി മാറുന്നു. വിനോദങ്ങളും സൗഹൃദങ്ങളും കളികളും പ്രണയവും ഒത്തുചേരലും എല്ലാം അവർക്ക്  നിഷേധിക്കപ്പെട്ടു. അവസരങ്ങളെ സാധ്യമാക്കിയില്ല എന്നുമാത്രമല്ല നിഷേധിക്കുക എന്നതുകൂടിയായിരുന്നു സമൂഹത്തിൻ്റെ ചിന്താഗതി

ഇവിടെ "മുടന്തൻ" എന്ന കഥാപാത്രം ഒരു വ്യക്തിയെ മാത്രമല്ല, സമൂഹത്തിന്റെ മുഖ്യധാരയിൽ നിന്ന് മാറ്റിനിർത്തപ്പെടുന്ന എല്ലാ മനുഷ്യരുടെയും പ്രതീകമാണ്.

കവിതയുടെ തുടക്കത്തിൽത്തന്നെ മുടന്തന്റെ ജീവിതപാതയെ ദുർഘടമാക്കുന്ന സമൂഹത്തിൻ്റെ ചിന്തകളെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു. "ഓലിവലിയൊരു പുഴയായി "പാലമില്ലാത്തിടത്താകെ കുത്തൊഴുക്ക്". മറ്റുള്ളവർക്ക് സാധാരണമായ കാര്യങ്ങൾപോലും അവനു വലിയ പ്രതിബന്ധങ്ങളാണ്. 


ബലഹീനന് കൈത്താങ്ങാകുന്നതിനു പകരം അവരുടെ വഴികളെ ദുർഘടങ്ങളാക്കി . അവരുടെ യാത്രയെ കൂടുതൽ ക്ലേശകരമാക്കി എന്നതായിരുന്നു സമൂഹത്തിൻ്റെ വിനോദം. പുഴക്കൊലുസിന്റെ കൊഞ്ചലിനു പകരം അവരെ നേരിട്ടത് ക്രൗര്യച്ചിരികളാണ്.

ഉത്തരക്കടലാസ് അവൻ്റെ ജീവിതം തന്നെയാണ്.വൈകല്യത്തിന്റെ ഒരു കുറവിനെ ശരീരത്തിന്റെ മൊത്തം കുറവായി   എഴുതിത്തള്ളി. അവന്റെ ജീവിതമാകുന്ന ഉത്തരക്കടലാസ് മുഴുവൻ തെറ്റുകളായി കുത്തിവരയ്ക്കപ്പെട്ടു. ഒപ്പം അവന്റെ ശരിയായ ഉത്തരങ്ങളെക്കാൾ തെറ്റുകളാണ് സമൂഹം ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്. അതിലൂടെ വ്യക്തിയുടെ കഴിവുകളെക്കാൾ കുറവുകളെ മാത്രം ഉയർത്തി  കാണിക്കുന്ന മനുഷ്യസ്വഭാവത്തെ കവി വിമർശിക്കുന്നു.

മുടന്തൻ ചിരിക്കുമ്പോൾ ആരും കൂടെ ചിരിക്കുന്നില്ല; കരയാതിരിക്കുന്നതിൽ ആളുകൾ അത്ഭുതപ്പെടുന്നു. ഇവിടെ സമൂഹം അവനെ ഒരു സമ്പൂർണ്ണ മനുഷ്യനായി കാണാതെ, സഹതാപത്തിന് മാത്രം അർഹനായ ഒരാളായി കാണുന്നതിന്റെ വൈരുദ്ധ്യം വെളിവാകുന്നു.

ചിരിച്ചപ്പോൾ ആരും കൂടെ ചിരിച്ചില്ല .....ദുഃഖങ്ങളിൽ കൂടെ സഹതപിച്ചില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല അധിക്ഷേപത്തിലൂടെ കൂടുതൽ നൊമ്പരപ്പെടുത്തുകയും ചെയ്തു.

നിലവിളിച്ചപ്പോൾ ......കണ്ണീരിന് അളവു കുറഞ്ഞെന്നും ................ജീവിതത്തിൻ്റെ വലിയ നൊമ്പരങ്ങളുടെ മധ്യേ കൂടുതൽ കാർക്കശ്യത്തോടെ  പ്രതികരിച്ചു.ശാരീരിക ബുദ്ധിമുട്ട് നേരിടുന്നവരുടെ വലിയ വേദനകളെ വലിയ പരിഹാസത്തിനു വേദിയാക്കി.

 അവന്റെ വേദന പോലും അളക്കുകയും വിധിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന മനോഭാവമാണ് തുടർന്ന്  കവിത വിമർശിക്കുന്നത്.ദുർബലനെ ആരും ഒരു വിനോദങ്ങളിലും കൂട്ടിയില്ല. കളികളിൽ അവൻ ഒറ്റപ്പെട്ടു. ഏകാന്തതയിൽ അവൻ സുഹൃത്തുക്കളെ തേടി നടന്നു. കണ്ടെത്തിയവരെല്ലാം ബൈബിളിലെ ബാബേൽ ഗോപുരം കണക്കെ ആയിരുന്നു.ബാബേലിൽ ആരും മറ്റൊരാളുടെ ഭാഷ തിരിയുന്നവരായിരുന്നില്ല. അഹങ്കാരംകൊണ്ട് ഭാഷ ചിതറിക്കപ്പെട്ട വരായിരുന്നു അവർ.

മറ്റൊരാളെ കേൾക്കാൻ കൂസാക്കാതെ സ്വന്തം ശബ്ദങ്ങളുടെ സുഖത്തിൽ മുഴുകി. മുടന്തൻ്റെ വേദന കേൾക്കാൻ ആരും മെനക്കെട്ടില്ല.കവിതയുടെ മധ്യഭാഗത്ത് ആധുനിക മനുഷ്യന്റെ ആശയവിനിമയ പ്രതിസന്ധി ശക്തമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.


"ഓരോ ചെവിയിലും അവരവരുടെ ശബ്ദം മാത്രം കേൾപ്പിക്കുന്ന ഹെഡ്ഫോൺ" എന്ന ചിത്രം ഇന്നത്തെ സമൂഹത്തിന്റെ സ്വാർത്ഥതയും സ്വയംസുഖാന്വേഷണവും  സൂചിപ്പിക്കുന്നു. മറ്റൊരാളുടെ വേദന കേൾക്കാനോ മനസ്സിലാക്കാനോ ആരും തയ്യാറല്ല. അതുകൊണ്ട് മുടന്തന്റെ ശബ്ദം "അനാഥനാദം" ആയി മാറുന്നു.

പ്രണയത്തിലും സൗഹൃദത്തിലും സാമൂഹിക ഇടപെടലുകളിലും അവൻ നേരിടുന്ന അവഗണന കവിതയെ കൂടുതൽ ഹൃദയസ്പർശിയാക്കുന്നു. അവന്റെ പ്രണയവും പരിഹാസത്തിന് ഇരയാകുന്നു.

തേഞ്ഞു തേഞ്ഞ് രൂപം മാറിയ മുടന്തന്റെ ചെരിപ്പ് ....ആവശ്യങ്ങൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ചോദിച്ച് അലയാനാണ് അവൻ്റെ വിധി. ആരും അവന് നീതി നൽകിയില്ല. 

നിൽക്കാകുതിര ...... കടങ്കഥകളും അവനുവേണ്ടി പരിഹാസചിത്രം വരച്ചു.കടങ്കഥകളുടെ ആഖ്യാനങ്ങളിൽ മുടന്തന്റെ  നോവും പരിഹാസ വിഷയമായി.. 

യാത്രകളെല്ലാം ഒതുക്കു കല്ലുകൾക്ക് മുന്നിൽ തീർന്നു....മാറിനിൽക്കാനും മറഞ്ഞിരിക്കാനും മാറ്റിയിടപെട്ട ഒതുക്കുകല്ലുകൾ പോലെ അവനും സമൂഹ കാഴ്ചപ്പാടുകളിൽനിന്നും ഒതുക്കി മാറ്റപ്പെട്ടു."ഒതുക്കുകല്ല്" എന്ന പ്രയോഗം വളരെ അർത്ഥസമ്പുഷ്ടമാണ്.പഴയ കേരളീയ വഴികളിൽ വാഹനങ്ങൾ കടന്നുപോകാതിരിക്കാനോ വഴിയുടെ അതിർത്തി സൂചിപ്പിക്കാനോ സ്ഥാപിച്ചിരുന്ന കല്ലുകളെയാണ് ഒതുക്കുകല്ലുകൾ എന്നു വിളിച്ചിരുന്നത്.അവന്റെ സ്വപ്നങ്ങളും യാത്രകളും ആഗ്രഹങ്ങളും മുന്നോട്ട് പോകാതെ നിൽക്കുന്ന അവസ്ഥയെ സൂചിപ്പിക്കുന്നു.മുടന്തന്റെ ജീവിതത്തെ ഒതുക്കുകയും മുന്നേറ്റത്തെ തടയുകയും ചെയ്യുന്ന സാമൂഹികവും മാനസികവും ഭൗതികവുമായ എല്ലാ പ്രതിബന്ധങ്ങളുടെയും പ്രതീകമാണ്. ജീവിതപാതയിൽ സമൂഹം അവനു മുന്നിൽ സ്ഥാപിച്ചിരിക്കുന്ന വിവേചനത്തിന്റെ കല്ലുകളെയാണ് കവി ഈ പ്രയോഗത്തിലൂടെ സൂചിപ്പിക്കുന്നത്.

വിക്കുള്ള സുഹൃത്തിനോടു സംസാരിക്കുമ്പോൾ പോലും സമൂഹം അവരെ കളിയാക്കുന്നു. ഇതിലൂടെ ശാരീരികമായോ ഭാഷാപരമായോ വ്യത്യസ്തതകളുള്ളവരെ സമൂഹം എങ്ങനെ അകറ്റിനിർത്തുന്നുവെന്ന് കവി കാണിച്ചുതരുന്നു.നൊമ്പരങ്ങൾ പരസ്പരം പറഞ്ഞപ്പോഴും അവർ പരിഹസിക്കപ്പെട്ടു.ഒന്നിച്ചു കൂടാനുള്ള അവരുടെ ശ്രമങ്ങളും പരാജയപ്പെടുത്തി.

ക്രിക്കറ്റ്, സിനിമ, യാത്ര, ബസ് യാത്ര തുടങ്ങിയ ദൈനംദിന ജീവിതത്തിലെ നിരവധി അനുഭവങ്ങളിലൂടെ മുടന്തന്റെ ഏകാന്തത കവി ചിത്രീകരിക്കുന്നു.


"മുടന്തനെ കാത്ത് ബസ് നിന്നില്ല", "കോണിപ്പടികൾ മുകളിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചില്ല" എന്നീ വരികൾ വൈകല്യമുള്ളവരുടെ ജീവിതത്തിൽ സമൂഹം സൃഷ്ടിക്കുന്ന അദൃശ്യ തടസ്സങ്ങളുടെ പ്രതീകങ്ങളാണ്.

കവിതയുടെ അവസാന വരികളിൽ മുടന്തന്റെ ജീവിതസത്യം സംഗ്രഹിക്കപ്പെടുന്നു. "മുടന്തനു നടപ്പാതയിൽ അയാൾ ഏടാകൂടമായി" എന്ന വരി സമൂഹത്തിന്റെ കാഴ്ചപ്പാടിന്റെ ക്രൂരതയെ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു. ഒരു മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനായി കാണാതെ, വഴിയിലെ തടസ്സമായി മാത്രം കാണുന്ന മനോഭാവമാണ് ഇവിടെ വിമർശിക്കപ്പെടുന്നത്. "പുഞ്ചിരിത്താക്കോൽ കൊണ്ട് ആരും അവനെ സ്വതന്ത്രനാക്കിയില്ല" എന്ന അവസാനവരി മനുഷ്യസ്നേഹത്തിന്റെയും അംഗീകാരത്തിന്റെയും അഭാവത്തെ അതീവ ഹൃദയസ്പർശിയായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

സമൂഹത്തിന്റെ സഹതാപത്തേക്കാൾ സ്വീകാര്യതയും സമത്വവും ആവശ്യപ്പെടുന്ന കവിതയാണ് "ഏടാകൂടം". വൈകല്യമുള്ളവരുടെ ജീവിതവേദനയെ ഹൃദയത്തിലേറ്റുന്ന കവി ആധുനിക  സമൂഹത്തിന്റെ പരിഷ്കൃതമാകാത്ത മനോഭാവങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവിതാവസ്ഥകളെയും വേദനകളെയും പരാധീനതകളെയും ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിവില്ലാത്ത സമൂഹത്തിൻ്റെ ഇടുങ്ങിയ ചിന്താഗതികളെയും വികലമായ കാഴ്ചപ്പാടുകളെയും ശക്തമായി ചോദ്യംചെയ്യുകയാണ് ഏടാകൂടം.




ഡോ.മനോജ് ജെ പാലക്കുടി

2026 ഓഗസ്റ്റ് 14, വെള്ളിയാഴ്‌ച

 അന്ധ

പി .എൻ. ഗോപികൃഷ്ണൻ.


                                                  കവിതാസ്വാദനം


ഒരു അന്ധയുടെ ആത്മഭാഷണ രൂപത്തിൽ പി.എൻ.ഗോപീകൃഷ്ണൻ രചിച്ച കവിതയാണ് 'അന്ധ'.


കാഴ്ചയില്ലാത്തവരുടെ പ്രതിനിധിയായി ഒരു പെൺകുട്ടി ലോകത്തോടു സംസാരിക്കുന്നു. വൈകല്യത്തിന്റെ മാറ്റിനിർത്തലുകൾക്കു മുന്നിൽ ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെയും ആത്മാഭിമാനത്തിന്റെയും സ്വയംപ്രതിരോധത്തിന്റെയും ഉറച്ചകോട്ടകളെ പണിതുയർത്തുകയാണ് അവൾ.കാഴ്ചയില്ലായ്മയുടെ പരിമിതികളെപ്പറ്റി സഹതപിക്കാതെ അതിൻ്റെ അനന്തസാധ്യതകളെ അവതരിപ്പി ക്കുന്നതാണ് ഈ കവിത.കാഴ്ചയുള്ളവരുടെ കൂട്ടത്തിൽനിന്നും വ്യത്യസ്തരാണ് അവർ. കാഴ്ചയുള്ളവരുടെ കാഴ്ചപ്പാടുകൾ കാണാത്ത ജീവിത ദർശനങ്ങളാണ്അവരെ വഴിതെളിക്കുന്നത്. ആ ദർശനങ്ങൾ കവിതയിൽ പങ്കുവയ്ക്കുകയാണ് കവി.കാഴ്ചശക്തിയില്ലാത്തവരെ സമൂഹം സഹതാപത്തോടെയാണ് കാണുന്നത്. ഈ  സമീപനത്തെ ശക്തമായി ചോദ്യം ചെയ്യുകയാണ് കവിത.


“കാഴ്ചയുള്ളവരേ, നിങ്ങൾ എന്നെ ചൊല്ലി സഹതപിക്കാതിരിക്കുവിൻ” എന്ന ആദ്യവരിയിൽത്തന്നെ  പ്രതിഷേധസ്വരം വ്യക്തമാകുന്നു. കാഴ്ചയില്ലാത്തവർ എന്ന വേർതിരിവ് സൃഷ്ടിച്ച് മറ്റുള്ളവർ അഹന്തയുള്ളവരാകുന്നു. അവരെ കാഴ്ചയുള്ളവർ എന്നു വിളിച്ച് പ്രതിഷേധത്തിന്റെ പരിഹാസം ഉയർത്തുകയാണ് കവി.കാഴ്ചയില്ലായ്മയെ ഒരു കുറവായി കാണാതെ, അതിനെ ഒരു വ്യത്യസ്തമായ ജീവിതാനുഭവമായി ഇതിൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

പൂവിടുന്ന ചെടിക്കും മധുരഫലം നൽകുന്ന മാവിനും കാടിനും കണ്ണുകളില്ലെങ്കിലും അവയും പ്രകൃതിയുടെ അവിഭാജ്യ ഘടകങ്ങളാണ്. അവയുടെ കൂട്ടത്തിലാണ് താനെന്നും മനുഷ്യരുടെ കൂട്ടത്തിലല്ലെന്നും അന്ധ പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു. ഇതിലൂടെ പ്രകൃതിയുമായുള്ള ആത്മബന്ധവും മനുഷ്യർ സൃഷ്ടിച്ച വൈകല്യബോധത്തോടുള്ള വിമുഖതയും പ്രകടമാകുന്നു.കാഴ്ചകളുടെ സമൃദ്ധി തരുന്ന കാടിനും കണ്ണില്ല.


“എന്റെ കൂടെ ഒരു ഇരുണ്ട കാട് സഞ്ചരിക്കുന്നു” എന്ന വരി കവിതയുടെ ഏറ്റവും ശക്തമായ ദൃശ്യബിംബങ്ങളിലൊന്നാണ്. കാഴ്ചയില്ലായ്മയെ ഇരുട്ടായി കാഴ്ചയുള്ളവർ കാണുന്നു. ആ ഇരുട്ടിനെ ഭയത്തിന്റെയും ശൂന്യതയുടെയും ഇടമാക്കുന്നു.  ഇരുണ്ട കാട് ദൃശ്യങ്ങളുടെ സമൃദ്ധി നിറഞ്ഞ കാഴ്ചകളുടെ കൂട്ടമാണ്.ഇരുണ്ട കാട്ടിലെ ഓരോ കാഴ്ചയും ഉൾ കണ്ണുകൊണ്ട് ദർശിക്കാൻ  കഴിയുമെന്ന് അവൾ അഭിമാനത്തോടെ പറയുന്നു.ഇരുണ്ട വനത്തിനുള്ളിലെ മനോഹര കാഴ്ചകൾ മനോനേത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് ഒപ്പിയെടുക്കാനാകും. ഇരുണ്ട കാട് പോലെ ഇരുട്ടിനുള്ളിൽ കാഴ്ചകളുടെ സമ്പന്നമായ ഒരു ലോകം തെളിഞ്ഞു നിൽക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് വെളിപ്പെടുത്തലാണ് ഈ വരികളിൽ.

കാഴ്ചഉള്ളവരുടെ പരിധികളെ ചോദ്യം ചെയ്യുകയാണ് തുടർന്നുള്ള വരികളിൽ.മനുഷ്യൻ ശാസ്ത്രസാങ്കേതിക വിദ്യകളിലൂടെ കാഴ്ച പരിമിതിയെ മറികടക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നു. ബൈനോക്കുലറുകളും മൈക്രോസ്കോപ്പുകളും ടെലസ്കോപ്പുകളും സർവൈലൻസ് ക്യാമറകളും അതിന്റെ പ്രതീകങ്ങളാണ്.ഇവയ്ക്കൊന്നും   കാഴ്ചയുടെ അതീന്ദ്രിയതലങ്ങളെ കണ്ടെത്താൻ കഴിയുകയില്ല. കാഴ്ചയുടെ അനുഭൂതികളെ അളക്കാൻ കണ്ണുകൾ മാത്രം പോര. അനുഭവങ്ങളും വികാരങ്ങളും ആത്മബോധവുമാണ് കാഴ്ചയെ നിർവചിക്കുന്നത്. ആ അനുഭവമാണ്  തുറന്നു കിട്ടുന്നത് എന്ന് അന്ധ വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

നോട്ടത്തിനപ്പുറം മറ്റൊരു ദൃശൃലോകത്തെഅവർ നിർമ്മിക്കുന്നു.

നിങ്ങൾക്ക് കാഴ്ചയുള്ളതിനാൽ ചലനങ്ങളെ നിങ്ങൾ കാണുന്നു.എന്നാൽ നിശ്ചലതയിലാണ് ഞങ്ങളുടെ കാഴ്ച.അവിടെ ഞാൻ "വളരുകയും , പടരുകയും , ഒഴുകുകയും , അലയുകയും ചെയ്യുന്നു".നിശ്ചലതയിൽനിന്നും വളർന്നു വരുന്നതാണ് ഞങ്ങളുടെ ലോകം.

നിങ്ങളുടെ അഹങ്കാരങ്ങളിൽ വിരിയുന്ന സഹതാപങ്ങളോട് ഞങ്ങളെ ചേർത്തുവെയ്ക്കേണ്ട എന്ന് കാഴ്ചയുള്ളവരോട് പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു.ഹരിതസമൃദ്ധി നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന പ്രകൃതിയോടു ചേർത്തുവെ യ്ക്കുകയാണ് അവരുടെ ജീവിതത്തെ.
നിങ്ങളുടെ വംശത്തിൽനിന്നും കാലിടറി വീണ ഒരാൾ എന്നനിലയിൽ ഞങ്ങളെ കരുതരുത്.അന്ധത വൈകല്യമല്ല. വീഴ്ചയുമല്ല.

സഹതാപത്തിന്റെ മഹത്വം എന്ന നിലയിൽ മോതിരങ്ങൾ എന്റെ വിരലിൽഅണിയിക്കുകയും അരുത്. സഹതാപംകൊണ്ട് തകർക്കപ്പെടുവാൻ ഉള്ളതല്ല ഈ ജീവിതം . നിലനിൽപ്പിന്റെയും , അനാശ്രയത്വത്തിന്റെയും ഉദാത്ത മാതൃകയായപ്രകൃതിയോട് അവൾ സ്വയം ചേർത്തുവെയ്ക്കുന്നു. സഹതാപത്തിനെതിരായ പ്രതിഷേധംകവിതയിലെ ഏറ്റവും ശക്തമായ ആശയങ്ങളിലൊന്നാണ്. സഹതാപമല്ല അംഗീകാരമാണ് സമൂഹം നൽകേണ്ടത്. അന്ധരെ  ദയയ്ക്ക് അർഹരായി മാത്രം കാണുന്നു. എന്നാൽ തുല്യരായ മനുഷ്യരായി കാണണം.സഹതാപത്തിൻ്റെ മോതിരം  വ്യക്തിയുടെ ശ്രേഷ്ഠതയെ പരിമിതപ്പെടുത്തുന്ന ഒന്നായി കവി കാണുന്നു.

കവിതയുടെ അവസാനഭാഗം ആത്മവിശ്വാസത്തിന്റെ പ്രഖ്യാപനമാണ്.“ഞാൻ വേറെ ഒരു വംശം.”ഈ വാക്കുകളിൽ  പ്രതിഷേധവും അഭിമാനവും ഒരുമിച്ചു പ്രകാശിക്കുന്നു. അന്ധതയെ കുറവായി കാണുന്ന സമൂഹത്തോട് അന്ധ പറയുന്നു, താൻ ഒരു ദുർബലയല്ല;  മനുഷ്യരുടെ നിരീക്ഷണങ്ങൾക്കും വിലയിരുത്തലുകൾക്കും അതീതമായ ഒരു വ്യക്തിത്വമാണ് .കാരണം, താൻ “വേറെ ഒരു വംശം” ആണ്.


ഇവിടെ “വംശം” എന്നത് ജൈവപരമായ അർഥത്തിലല്ല, മറിച്ച് ജീവിതത്തെ കാണുന്ന വ്യത്യസ്തമായ ഒരു കാഴ്ചപ്പാടിനെയാണ് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. സസ്യങ്ങളെപ്പോലെ സ്വയം നിലനിൽക്കാനും സ്വന്തം അപ്പം സ്വയം പാകം ചെയ്യാനും ലോകവുമായി അത് പങ്കുവയ്ക്കാനും കഴിവുള്ളവളാണ് അവൾ.

ഈ കവിതയുടെ കേന്ദ്രധ്വനി സ്വാഭിമാനവും ആത്മവിശ്വാസവുമാണ്. വൈകല്യമുള്ളവരെ സഹതാപത്തിന്റെ കണ്ണുകൊണ്ട് മാത്രം കാണുന്ന സമൂഹത്തിനെതിരായ ശക്തമായ പ്രതികരണമാണ്. മനുഷ്യന്റെ മൂല്യം അവന്റെ ശാരീരിക അളവുകോലുകളിലല്ല, മറിച്ച്  ആത്മവിശ്വാസവും സ്വന്തമായ കാഴ്ചപ്പാടുകളുമാണ്.

ശക്തമായ പ്രതീകങ്ങളിലൂടെ അന്ധരുടെ ആത്മാഭിമാനത്തിന്റെ മഹത്തായ സന്ദേശം ഈ കവിത വായനക്കാരിൽ എത്തിക്കുന്നു.യഥാർത്ഥ അന്ധത കണ്ണുകളുടെ അഭാവമല്ല; മനുഷ്യനെ മനുഷ്യനായി കാണാൻ കഴിയാത്ത മനസ്സുകളുടെ പരിമിതിയാണെന്ന് ഈ കവിത  ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു.യാചനകളല്ല ആത്മാഭിമാനത്തിന്റെയും മനുഷ്യാന്തസ്സിന്റെയും ഉജ്ജ്വലമായ പ്രഖ്യാപനമാണ് കവിതയിൽ ഈ നിർവഹിക്കപ്പെടുന്നത്.



ഡോ. മനോജ് ജെ. പാലക്കുടി