നീലക്കുയിൽ (1954) 

സിനിമ ആസ്വാദനക്കുറിപ്പ്

നീലക്കുയിൽ കഥാചുരുക്കം

1950-കളിലെ കേരളത്തിലെ ഒരു ഗ്രാമമാണ് കഥയുടെ പശ്ചാത്തലം. ഗ്രാമത്തിലെ സ്കൂൾ അധ്യാപകനായ ശ്രീധരൻ നായർ (സത്യൻ) സമൂഹത്തിൽ മാന്യസ്ഥാനമുള്ള ഒരു ഉയർന്ന ജാതിക്കാരനാണ്. ഗ്രാമത്തിന്റെ വയലുകളിലും പാടങ്ങളിലും ജോലി ചെയ്യുന്ന ദളിത് യുവതിയായ നീലി (മിസ് കുമാരി) സൗന്ദര്യവും നിഷ്കളങ്കതയും നിറഞ്ഞവളാണ്. ഇവർ തമ്മിൽ പരിചയം വളരുകയും പിന്നീട് അത് പ്രണയമായി മാറുകയും ചെയ്യുന്നു. 

പ്രണയബന്ധം സമൂഹത്തിന്റെ അംഗീകാരമില്ലാത്തതായിരുന്നു. ജാതിവ്യവസ്ഥ ശക്തമായി നിലനിന്നിരുന്ന കാലമായതിനാൽ ശ്രീധരൻ നായർ തന്റെ വികാരങ്ങൾ തുറന്നുപറയാൻ ഭയപ്പെട്ടു. അതിനിടയിൽ നീലി ഗർഭിണിയാകുന്നു. ഈ വാർത്ത ശ്രീധരൻ നായരെ ആശങ്കയിലാക്കുന്നു.സമൂഹം തന്നെ ഒറ്റപ്പെടുത്തുമെന്ന ഭയവും കുടുംബത്തിൻ്റെ മാനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ആശങ്കയും കാരണം അദ്ദേഹം നീലിയെ പരസ്യമായി അംഗീകരിക്കാൻ തയ്യാറാകുന്നില്ല. തുടർന്ന് ശ്രീധരൻ നായർ സ്വന്തം ജാതിയിൽപ്പെട്ട നളിനിയെ വിവാഹം കഴിക്കുന്നു. ഈ വിവാഹത്തോടെ നീലി പൂർണമായും ഒറ്റപ്പെടുന്നു. കുടുംബവും സമൂഹവും അവളെ അവഗണിക്കുന്നു. പ്രിയപ്പെട്ടവന്റെ വഞ്ചനയും സമൂഹത്തിന്റെ അവഹേളനവും സഹിച്ച് അവൾ ദുരിതപൂർണമായ ജീവിതം നയിക്കുന്നു.കാലം കടന്നുപോകുമ്പോൾ നീലി ഒരു ആൺകുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകുന്നു. എന്നാൽ ജീവിതത്തിലെ കഷ്ടപ്പാടുകളും അവഗണനയും കാരണം അവളുടെ ആരോഗ്യം തകരുന്നു. കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിച്ച ശേഷം അവൾ മരണമടയുന്നു. അമ്മയില്ലാത്ത ആ കുഞ്ഞ് അനാഥനാകുന്നു. ഗ്രാമവാസികൾക്കിടയിൽ സഹതാപമുണ്ടെങ്കിലും കുഞ്ഞിന്റെ ഭാവി അനിശ്ചിതമാണ്.

ഈ സാഹചര്യത്തിൽ ഗ്രാമത്തിലെ പോസ്റ്റ്മാനായ ശങ്കരൻ നായർ കുഞ്ഞിനെ ഏറ്റെടുത്ത് വളർത്താൻ തീരുമാനിക്കുന്നു. മനുഷ്യസ്നേഹവും കരുണയും നിറഞ്ഞ വ്യക്തിയായ അദ്ദേഹം കുഞ്ഞിനെ സ്വന്തം മകനെപ്പോലെ സംരക്ഷിക്കുന്നു. കുഞ്ഞിന് മോഹൻ എന്ന് പേരിടുകയും വളർത്തുകയും ചെയ്യുന്നു. കുഞ്ഞിന്റെ യഥാർത്ഥ പിതാവ് ആരാണെന്ന് ഗ്രാമത്തിൽ ആർക്കും അറിയില്ല.

ഇതിനിടെ ശ്രീധരൻ നായരുടെ ജീവിതം പുറത്തുനോക്കുമ്പോൾ സന്തോഷകരമാണെങ്കിലും ഉള്ളിൽ കുറ്റബോധം വളരുന്നു. നീലിയുടെ മരണവും കുഞ്ഞിന്റെ അവസ്ഥയും അദ്ദേഹത്തെ വേട്ടയാടുന്നു. സ്വന്തം ഭീരുത്വവും ജാതിഭയവും കാരണം ഒരു സ്ത്രീയുടെ ജീവിതം നശിപ്പിച്ചുവെന്ന തിരിച്ചറിവ് അദ്ദേഹത്തെ മാനസികമായി തളർത്തുന്നു. മറുവശത്ത്, ഭാര്യ നളിനിയുമായുള്ള ദാമ്പത്യജീവിതത്തിൽ കുട്ടികളില്ലാത്തതും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ആത്മസംഘർഷം വർധിപ്പിക്കുന്നു. 

കഥയുടെ അവസാനഭാഗത്ത് ശ്രീധരൻ നായർ തന്റെ മനസ്സാക്ഷിയുടെ വിളി കേൾക്കുന്നു. വർഷങ്ങളായി മറച്ചുവെച്ച സത്യം തുറന്നുപറയാൻ അദ്ദേഹം തീരുമാനിക്കുന്നു. മോഹൻ തന്റെ സ്വന്തം മകനാണെന്നും നീലിയുമായുള്ള ബന്ധമാണ് അതിന് കാരണമെന്നും അദ്ദേഹം സമ്മതിക്കുന്നു. സാമൂഹിക അപമാനത്തെ ഭയക്കാതെ അദ്ദേഹം കുഞ്ഞിനെ സ്വന്തം മകനായി സ്വീകരിക്കുന്നു. ഭാര്യ നളിനിയും ഈ തീരുമാനത്തെ പിന്തുണയ്ക്കുന്നു.

അങ്ങനെ കുറ്റബോധത്തിൽ നിന്ന് ആത്മശുദ്ധിയിലേക്കുള്ള ശ്രീധരൻ നായരുടെ യാത്രയോടെയാണ് സിനിമ അവസാനിക്കുന്നത്. ജാതിവ്യവസ്ഥ മനുഷ്യജീവിതങ്ങളെ എങ്ങനെ തകർക്കുന്നു എന്നും മനുഷ്യസ്നേഹവും ധാർമ്മികധൈര്യവും അതിനെ എങ്ങനെ അതിജീവിക്കാമെന്നും ചിത്രം ശക്തമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് നീലക്കുയിൽ മലയാള സിനിമയിലെ ആദ്യത്തെ മഹത്തായ സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യചിത്രങ്ങളിലൊന്നായി ഇന്നും വിലയിരുത്തപ്പെടുന്നത്. 

മലയാള സിനിമയിൽ നീലക്കുയിലിന്റെ സ്ഥാനം

മലയാള സിനിമയുടെ ചരിത്രത്തിൽ ഒരു നാഴികക്കല്ലായി കണക്കാക്കപ്പെടുന്ന ചിത്രമാണ് നീലക്കുയിൽ. പി. ഭാസ്കരനും രാമു കാര്യാട്ടും ചേർന്നാണ് ചിത്രം സംവിധാനം ചെയ്തത്. തിരക്കഥ എഴുതിയത് ഉറൂബ് .

മലയാള സിനിമയുടെ മനുഷ്യ ജീവിതങ്ങളുടെ പ്രശ്നങ്ങളിലേക്കുള്ള കടന്നുവരവിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു നീലക്കുയിൽ. യാഥാർത്ഥ്യ വാദത്തിന്റെ തുടക്കം മലയാള സിനിമ ചരിത്രത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നു.

നീലക്കുയിലിന് മുമ്പുള്ള മലയാള സിനിമകളിൽ പുരാണങ്ങളും രാജ കഥാപാത്രങ്ങളും നാടകശൈലിയും ആധിപത്യം പുലർത്തിയിരുന്നു. ഗ്രാമീണ ജീവിതവും സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ പ്രശ്നങ്ങളും യാഥാർത്ഥ്യബോധത്തോടെ അവതരിപ്പിച്ച ആദ്യകാല ചിത്രങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് നീലക്കുയിൽ.സാധാരണക്കാരന്റെ പ്രശ്നങ്ങളും കണ്ണീരും കൊച്ചു കൊച്ചു സന്തോഷങ്ങളും സിനിമയുടെ ഭാഗമാകുന്നു.

ജാതിവ്യവസ്ഥയെ വിമർശിച്ച ചിത്രം കേരളത്തിൻ്റെ ജാതി ചിന്തകൾക്ക് നേരെയുള്ള കണ്ണാടിയായിരുന്നു.കേരളത്തിലെ ജാതിവിവേചനവും സാമൂഹിക അസമത്വവും ചിത്രത്തിന്റെ പ്രധാന പ്രമേയമാണ്. ഒരു സ്കൂൾ അധ്യാപകനും താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരിയായ യുവതിയും തമ്മിലുള്ള ബന്ധത്തിലൂടെ സമൂഹത്തിലെ അനീതികളെ ചിത്രം തുറന്നുകാട്ടുന്നു.സമൂഹത്തിൻ്റെ ഉന്നത തലങ്ങളിൽ നിൽക്കുന്ന അധ്യാപകൻ ജാതിയുടെ കെട്ടുപാടുകളിൽ നിന്നും മുക്തനല്ല എന്ന് സിനിമ വിവരിക്കുന്നു.സമൂഹത്തിൻ്റെ ബോധങ്ങളിൽ ജാതിചിന്ത ചിറകു വിരിച്ചുനിൽക്കുന്ന വ്യത്യസ്ത ദൃശ്യങ്ങളിലേക്ക് സിനിമ ആനയിക്കുന്നു.കഥാനായകന്റെ തിരസ്കരണവും വീടും സമൂഹവും നായികയ്ക്കു നൽകുന്ന മനസ്സിക ആഘാതങ്ങളും ജാതിയുടെ ആഴത്തിൽ വേരിറങ്ങി നിൽക്കുന്ന അവസ്ഥകളെ വിശദീകരിക്കുന്നു.

ഗ്രാമീണ കേരളത്തിന്റെ അവതരണം സിനിമയിൽ ദൃശ്യഭംഗി തീര്‍ക്കുന്നു.നീലക്കുയിലിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രത്യേകത ഗ്രാമത്തെ ഒരു പശ്ചാത്തലമായി മാത്രം കാണിക്കാതെ കഥയിലെ സജീവ ഘടകമാക്കി മാറ്റിയതാണ്.

പച്ചപ്പാർന്ന വയലുകൾ,

തോടുകളും മരങ്ങളും നിറഞ്ഞ പ്രകൃതിദൃശ്യങ്ങൾ,

ഗ്രാമീണ വഴികളും കുടിലുകളും,

മഴയും കാലാവസ്ഥയും,ഇവയെല്ലാം ഗ്രാമത്തിന്റെ ആത്മാവിനെ പ്രേക്ഷകനിലേക്ക് എത്തിക്കുന്നു.

കേരളത്തിലെ ഗ്രാമജീവിതം, പ്രകൃതി, കായൽ തീരം, ചായക്കട , കടകളിൽ സൊറപറഞ്ഞിരിക്കുന്ന ഗ്രാമവാസികൾ , ഉത്സവമേളങ്ങൾ, ഇങ്ങനെ ജനങ്ങളുടെ ജീവിതരീതി സ്വാഭാവികമായി അഭ്രപാളികളിൽ അവതരിപ്പിച്ചു. ഇത് മലയാളികളുടെ ജീവിതവുമായി സിനിമയെ കൂടുതൽ അടുപ്പിച്ചു.സിനിമാ ലോകത്തേക്ക് ഗ്രാമീണ ജീവിതത്തിൻ്റെ സാധാരണ അവസ്ഥകളുടെ പ്രവേശനമായിരുന്നു സംഭവിച്ചത്.

മലയാള സിനിമയിലെ പുതിയ വഴിത്തിരിവാണ് ഈ സിനിമയിൽ സംഭവിച്ചത്.സ്റ്റുഡിയോ കേന്ദ്രീകൃത ചിത്രീകരണത്തിൽ നിന്ന് പ്രകൃതിദത്ത ലൊക്കേഷനുകളിലേക്കുള്ള മാറ്റത്തിന് ഈ ചിത്രം പ്രചോദനമായി.

 മികച്ച കഥാപാത്രസൃഷ്ടി

മലയാള സിനിമയുടെ ചരിത്രത്തിൽ കഥാപാത്രസൃഷ്ടിയിലെ യാഥാർത്ഥ്യവും മാനുഷികതയും കൊണ്ടു ശ്രദ്ധേയമായ ചിത്രമാണ് നീലക്കുയിൽ.  ഈ ചിത്രത്തിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾ വെറുതെ കഥ മുന്നോട്ടുകൊണ്ടുപോകാനുള്ള ഉപാധികളല്ല; കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെ പ്രതിനിധീകരിക്കുന്ന ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരാണ്.ശ്രീധരൻ നായർ – മനുഷ്യന്റെ ദൗർബല്യവും കുറ്റബോധവും

ചിത്രത്തിലെ നായകനായ അധ്യാപകൻ ശ്രീധരൻ നായർ ഒരു തികഞ്ഞ നായകപാത്രമല്ല. സമൂഹത്തിൽ മാന്യനായ വ്യക്തിയായിരുന്നിട്ടും, നീലിയുമായുള്ള ബന്ധത്തിൽ അദ്ദേഹം വീഴ്ച വരുത്തുന്നു. പിന്നീട് ആ ബന്ധത്തിന്റെ ഉത്തരവാദിത്തം ഏറ്റെടുക്കാൻ മടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.

മനുഷ്യന്റെ നന്മയും ദൗർബല്യവും ഒരുപോലെ ഉൾക്കൊള്ളുന്ന കഥാപാത്രം.കുറ്റബോധം, ആത്മസംഘർഷം, സാമൂഹിക ഭയം എന്നിവ വളരെ സ്വാഭാവികമായി അവതരിപ്പിക്കപ്പെടുന്നു. അന്നത്തെ സിനിമകളിലെ അതിമാനുഷിക നായകസങ്കൽപ്പങ്ങളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ കഥാപാത്രസൃഷ്ടിയാണ് ഈ സിനിമയിൽ.

നീലി – സാമൂഹിക അനീതിയുടെ പ്രതീകമാണ് നീലി.ചിത്രത്തിലെ ഏറ്റവും ശക്തമായ കഥാപാത്രം.താഴ്ന്ന ജാതിയിൽപ്പെട്ട ഒരു സ്ത്രീ എന്ന നിലയിൽ അവൾ നേരിടുന്ന വിവേചനങ്ങൾ ചിത്രത്തിൽ വ്യക്തമായി കാണിക്കുന്നു.സ്നേഹവും പ്രതീക്ഷയും വേദനയും ആത്മാഭിമാനവും നിറഞ്ഞ ഒരു വ്യക്തിത്വമാണ് നീലി.അവൾ വെറും സഹതാപം ജനിപ്പിക്കുന്ന കഥാപാത്രമല്ല; സമൂഹത്തിന്റെ ക്രൂരതയെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന പ്രതീകമാണ്.നീലിയിലൂടെ കേരളത്തിലെ ജാതിവ്യവസ്ഥയും സ്ത്രീകളുടെ ദുരവസ്ഥയും സിനിമ ശക്തമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

ശങ്കരൻ നായർ – പുരോഗമന ചിന്തയുടെ പ്രതിനിധിയാണ്.നീലിയുടെ മകനെ സ്വന്തം മകനായി സ്വീകരിക്കുന്ന ശങ്കരൻ നായർ മാനവികതയുടെ ശബ്ദമാണ്.ജാതിക്കും ആചാരങ്ങൾക്കും മുകളിലാണ് മനുഷ്യസ്നേഹം എന്ന സന്ദേശം നൽകുന്നു.കഥയുടെ ധാർമ്മിക കേന്ദ്രമായിഅദ്ദേഹം പ്രവർത്തിക്കുന്നു.സമൂഹത്തിൽ മാറ്റം സാധ്യമാണെന്ന പ്രത്യാശയുടെ പ്രതീകമാണ്ഈ പോസ്റ്റുമാൻ.

ഗ്രാമീണ കഥാപാത്രങ്ങളുടെ യാഥാർത്ഥ്യത്തോടെയുള്ള അവതരണം. ചിത്രത്തിലെ ചെറിയ കഥാപാത്രങ്ങൾ പോലും ശ്രദ്ധേയമാണ്.ഗ്രാമവാസികൾ, ബന്ധുക്കൾ, നാട്ടുകാർ തുടങ്ങിയവർ യഥാർത്ഥ ജീവിതത്തിൽ നിന്നെടുത്തതുപോലെ  തോന്നുന്നു.അവരുടെ ഭാഷയും പെരുമാറ്റവും കേരളത്തിന്റെ ഗ്രാമീണ സംസ്കാരത്തെ സ്വാഭാവികമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.നല്ലവരും ചീത്തവരുമെന്ന ലളിതമായ വിഭജനമില്ലാതെ  ഓരോരുത്തരും സാമൂഹിക സാഹചര്യങ്ങളുടെ ഭാഗമായി മാറുന്ന അവതരണമാണ് സിനിമയിൽ.കഥാപാത്രങ്ങളിലൂടെ സാമൂഹിക വിമർശനം നിർവഹിക്കുന്നു.നീലക്കുയിലിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾ വ്യക്തികളായും സാമൂഹിക പ്രതീകങ്ങളായും പ്രവർത്തിക്കുന്നു.

ശ്രീധരൻ നായർ – ജാതിബോധത്തിന്റെ തടവുകാരൻ. നീലി ചൂഷണത്തിനിരയായ സ്ത്രീയും താഴ്ന്ന ജാതിക്കാരിയും.ശങ്കരൻ നായർ – നവോത്ഥാന മൂല്യങ്ങളുടെ പ്രതിനിധി.

ഇങ്ങനെ ഓരോ കഥാപാത്രവും കേരളസമൂഹത്തിന്റെ വ്യത്യസ്ത മുഖങ്ങളെ പ്രതിഫലിപ്പിക്കുന്നു.നീലി, ശ്രീധരൻ നായർ, ശങ്കരൻ നായർ തുടങ്ങിയ കഥാപാത്രങ്ങൾ ഇന്നും മലയാള സിനിമയിലെ അനശ്വര സൃഷ്ടികളായി നിലനിൽക്കുന്നു.

ദേശീയ അംഗീകാരം

മലയാള സിനിമയ്ക്ക് ദേശീയതലത്തിൽ അംഗീകാരം നേടിക്കൊടുത്ത ആദ്യ ചിത്രങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് നീലക്കുയിൽ. രാഷ്ട്രപതിയുടെ വെള്ളിമെഡൽ (President's Silver Medal) ഈ സിനിമയ്ക്ക് ലഭിച്ചു.

സാഹിത്യ-സിനിമ സംയോജനത്തിൻ്റെ  പുതുചരിത്രത്തെ മലയാള സിനിമയിൽ എഴുതാൻ നീലക്കുയിൽ കഴിഞ്ഞു.ഉറൂബിന്റെ കഥയെ ആസ്പദമാക്കിയ ഈ ചിത്രം മലയാള സാഹിത്യവും സിനിമയും തമ്മിലുള്ള ശക്തമായ ബന്ധത്തിന് തുടക്കം കുറിച്ചു.മലയാള സിനിമയുടെ ചരിത്രത്തിൽ പിന്നീട് നിരവധി സാഹിത്യ കൃതികൾ സിനിമയിലേക്ക്പരിവർത്തനം ചെയ്യപ്പെട്ടു.സാഹിത്യകൃതികൾക്ക് സിനിമയിൽ കഥാതന്തുക്കളെ സംഭാവന ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്ന് നീലക്കുയിൽ തെളിയിച്ചു.

നീലക്കുയിലിലെ സംഗീതത്തിന്റെ മികവ് 

നീലക്കുയിലിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സംഭാവനകളിലൊന്ന് അതിന്റെ സംഗീതമാണ്. സംഗീതസംവിധായകൻ കെ. രാഘവൻ മലയാള ചലച്ചിത്രസംഗീതത്തിൽ ഒരു പുതിയ യുഗത്തിന് തുടക്കം കുറിച്ചത് ഈ ചിത്രത്തിലൂടെയാണ്.

നാടൻ സംഗീതത്തിന്റെ കടന്നുവരവ്.നീലക്കുയിലിന് മുമ്പ് മലയാള സിനിമാഗാനങ്ങൾ പലപ്പോഴും തമിഴ്, ഹിന്ദി ഗാനങ്ങളുടെ സ്വാധീനത്തിലായിരുന്നു. എന്നാൽ കെ. രാഘവൻ കേരളത്തിന്റെ നാടൻപാട്ടുകളെയും ജനകീയ ഈണങ്ങളെയും സിനിമാസംഗീതത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു. ഇതോടെ മലയാള സിനിമയ്ക്ക് സ്വന്തമായ ഒരു സംഗീതസ്വത്വം രൂപപ്പെട്ടു.

"കായലരികത്ത് വലയെറിഞ്ഞപ്പോൾ" – ഒരു സംഗീതവിപ്ലവം.ഈ ഗാനമാണ് നീലക്കുയിലിന്റെ ഏറ്റവും പ്രശസ്തമായ പാട്ട്. മത്സ്യത്തൊഴിലാളി സമൂഹത്തിന്റെ ജീവിതവും ഭാഷയും താളവും ഉൾക്കൊണ്ട ഈ ഗാനം പുറത്തിറങ്ങിയ ഉടൻ ജനഹൃദയങ്ങൾ കീഴടക്കി. മലയാള സിനിമയിലെ ആദ്യകാല ജനകീയ ഹിറ്റ് ഗാനങ്ങളിൽ ഒന്നായി ഇത് കണക്കാക്കപ്പെടുന്നു. 

ലാളിതത്വത്തിന്റെ സൗന്ദര്യം.പാട്ടുകളെ ഹൃദയഹാരിയാക്കുന്നു. അമിതമായ വാദ്യോപകരണങ്ങൾ സിനിമയിൽ ഉപയോഗിക്കുന്നില്ല. ലളിതമായ ഈണങ്ങളും കുറഞ്ഞ വാദ്യസഹായവും സ്വാഭാവികമായ ആലാപനവുമാണ് ഗാനങ്ങളുടെ പ്രത്യേകത. അതുകൊണ്ട് തന്നെ പാട്ടുകൾ കഥാപാത്രങ്ങളുടെയും കഥയുടെയും ഭാഗമായിത്തീർന്നു. 

പി. ഭാസ്കരന്റെ കവിതാസൗന്ദര്യം ഗാനത്തെ മഹത്തരമാക്കുന്നു.ഗാനരചയിതാവായ പി. ഭാസ്കരൻ ലളിതമായ സംസാരഭാഷയിൽ കവിതാപരമായ വരികൾ രചിച്ചു. ഗ്രാമീണരുടെ ഭാഷയും വികാരങ്ങളും ഗാനങ്ങളിലൂടെ ജീവന്തമാക്കി. 

വൈവിധ്യമാർന്ന ഗാനങ്ങൾചിത്രത്തിന്റെ പ്രധാന സവിശേഷതയായിരുന്നു.പ്രണയഗാനങ്ങളും നാടൻപാട്ടുകളും ഭക്തിഗാനങ്ങളും ഇടകലർന്ന് പുതിയ കാവ്യ പാരമ്പര്യം സൃഷ്ടിക്കുന്നു. "എല്ലാരും ചൊല്ലണു", "ഉണരുണരൂ", "എങ്ങനെ നീ മറക്കും", "കുയിലിനെ തേടി" തുടങ്ങിയ ഗാനങ്ങൾ ഓരോന്നും വ്യത്യസ്ത ഭാവങ്ങൾ അവതരിപ്പിക്കുന്നു.

മലയാള ചലച്ചിത്രസംഗീതത്തിന്റെ പുതിയ ദിശ സംഗീതചരിത്രകാരന്മാർ നീലക്കുയിലിനെ മലയാളസിനിമ സംഗീതത്തിന്റെ വഴിത്തിരിവായി വിലയിരുത്തുന്നു. അനുകരണ സംഗീതത്തിൽ നിന്ന് മലയാള മണ്ണിന്റെ ശബ്ദത്തിലേക്കുള്ള മാറ്റം ഈ ചിത്രത്തിലൂടെയാണ് ശക്തമായത്.

നീലക്കുയിലിന്റെ സംഗീതം കേവലം ഗാനങ്ങളുടെ ഒരു സമാഹാരമല്ല; കേരളത്തിന്റെ ജനകീയസംസ്കാരവും ഭാഷയും സംഗീതപാരമ്പര്യവും സിനിമയിലൂടെ പുനരാവിഷ്കരിച്ച ഒരു സാംസ്കാരിക പ്രഖ്യാപനമാണ്. അതുകൊണ്ടുതന്നെ കെ. രാഘവന്റെ സംഗീതവും പി. ഭാസ്കരന്റെ വരികളും ഇന്നും മലയാളികളുടെ ചെവിയിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.

നീലക്കുയിലെ സാമൂഹിക പ്രമേയങ്ങൾ

നീലക്കുയിൽ ഒരു പ്രണയകഥ മാത്രമല്ല. 1950-കളിലെ കേരളസമൂഹത്തിലെ അനീതികളെയും സാമൂഹിക യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെയും ശക്തമായി വിമർശിക്കുന്ന ഒരു സാമൂഹിക സിനിമയാണ്. ജാതി, ലിംഗം, വർഗം, അധികാരം, ധാർമ്മികത തുടങ്ങിയ നിരവധി വിഷയങ്ങൾ ചിത്രം ചർച്ച ചെയ്യുന്നു. 

ജാതിവ്യവസ്ഥയും അയിത്തവുംചിത്രത്തിന്റെ പ്രധാന പ്രമേയമായി സമൂഹത്തിൽ ചർച്ച ചെയ്യപ്പെടുന്നു. ജാതിവിവേചനമാണ്. ദളിത് യുവതിയായ നീലിയും ഉയർന്ന ജാതിക്കാരനായ ശ്രീധരൻ നായരും തമ്മിലുള്ള പ്രണയം സമൂഹം അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. പ്രണയത്തേക്കാൾ ജാതിക്ക് പ്രാധാന്യം നൽകുന്ന സാമൂഹിക വ്യവസ്ഥയെ ചിത്രം ചോദ്യം ചെയ്യുന്നു. ശ്രീധരൻ നായർ നീലിയെ വിവാഹം ചെയ്യാൻ ഭയപ്പെടുന്നത് വ്യക്തിപരമായ ഭീരുത്വം മാത്രമല്ല, ജാതിവ്യവസ്ഥയുടെ സമ്മർദ്ദവുമാണ്.

സ്ത്രീയുടെ ചൂഷണവും പിതൃാധിപത്യവും കഥയുടെ പ്രമേയമായി വരുന്നു.നീലി ഇരട്ട ചൂഷണത്തിന് ഇരയാകുന്നു—ഒരു സ്ത്രീ എന്ന നിലയിലും ഒരു ദളിത് എന്ന നിലയിലും. പ്രണയബന്ധത്തിന്റെ ഫലങ്ങൾ മുഴുവൻ അവൾക്കാണ് അനുഭവിക്കേണ്ടി വരുന്നത്. പുരുഷന് സമൂഹത്തിൽ മാന്യത നിലനിർത്താൻ കഴിയുമ്പോൾ സ്ത്രീയാണ് അപമാനവും ഒറ്റപ്പെടുത്തലും സഹിക്കേണ്ടിവരുന്നത്. പിതൃാധിപത്യ സമൂഹത്തിന്റെ അനീതിയെ ചിത്രം തുറന്നുകാട്ടുന്നു. 

വർഗവ്യത്യാസവും സാമ്പത്തിക അസമത്വവും സമൂഹത്തിൻ്റെ വിഷയമാണ് എന്ന് സിനിമ തെളിയിക്കുന്നു.നീലി ഒരു കാർഷിക തൊഴിലാളിയാണ്; ശ്രീധരൻ വിദ്യാഭ്യാസവും സാമൂഹിക സ്ഥാനവുമുള്ള വ്യക്തി. സാമ്പത്തികവും സാമൂഹികവുമായ അധികാരം ആരുടെ കൈകളിലാണോ, തീരുമാനങ്ങളും അവരുടേതാകുന്നു എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം സിനിമ അവതരിപ്പിക്കുന്നു. 

ഫ്യൂഡൽ (ജന്മിത്ത) വ്യവസ്ഥയുടെ വിമർശനം.ഗ്രാമീണ കേരളത്തിലെ ഭൂവുടമസ്ഥതയുടെയും സാമൂഹിക ശ്രേണീകരണത്തിന്റെയും പശ്ചാത്തലമാണ് ചിത്രത്തിലുള്ളത്. ഉയർന്ന ജാതിക്കാരും ഭൂവുടമകളും അധികാരം കൈവശം വച്ചിരുന്ന ഒരു സമൂഹത്തിൽ താഴ്ന്ന വിഭാഗങ്ങളുടെ ജീവിതം എങ്ങനെ നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നു എന്ന് ചിത്രം സൂചിപ്പിക്കുന്നു. 

സാമൂഹിക കപടധാർമ്മികത.സമൂഹം പ്രണയത്തെയോ മനുഷ്യസ്നേഹത്തെയോ അല്ല, പുറംമോടിയെയും ജാതിനിയമങ്ങളെയുമാണ് വിലമതിക്കുന്നത്. തെറ്റ് ചെയ്ത പുരുഷനെ സമൂഹം സ്വീകരിക്കുമ്പോൾ സ്ത്രീയെ ശിക്ഷിക്കുന്നു. ഈ ഇരട്ടത്താപ്പാണ് സിനിമ ശക്തമായി വിമർശിക്കുന്നത്.

മനുഷ്യസ്നേഹവും സാമൂഹിക നവോത്ഥാനവും അവതരിപ്പിച്ചു കൊണ്ടാണ് സിനിമ അവസാനിക്കുന്നത്.പോസ്റ്റ്മാൻ ശങ്കരൻ നായർ അനാഥകുഞ്ഞിനെ ഏറ്റെടുത്ത് വളർത്തുന്നത് മനുഷ്യസ്നേഹത്തിന്റെ പ്രതീകമാണ്. ജാതിയേക്കാളും ജന്മത്തേക്കാളും മനുഷ്യനാണ് പ്രധാനമെന്ന സന്ദേശം സിനിമയുടെ അന്ത്യത്തിൽ ഈ കഥാപാത്രം ആവർത്തിക്കുന്നു. 

കുറ്റബോധവും പ്രായശ്ചിത്തവും സിനിമയുടെ അന്തർ സംഘർഷങ്ങളെ വർധിപ്പിക്കുന്നു .ശ്രീധരൻ നായരുടെ ജീവിതം ഒരു ആത്മസംഘർഷത്തിന്റെ കഥ കൂടിയാണ്. സ്വന്തം തെറ്റ് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് കുഞ്ഞിനെ അംഗീകരിക്കുന്നതിലൂടെ വ്യക്തിപരമായ പ്രായശ്ചിത്തവും സാമൂഹിക ഉത്തരവാദിത്തവും സിനിമ ഉയർത്തിക്കാട്ടുന്നു.അയാളുടെ ആത്മസംഘർഷങ്ങളാണ് സിനിമയെ സംഘർഷഭരിതമാക്കുന്നത്

ദളിത് ജീവിതത്തിന്റെ പ്രതിനിധാനം മലയാള സിനിമയുടെ ആരംഭത്തിൽ തന്നെ ഉണ്ടായി എന്നതാണ് ന ഏറ്റവും പ്രധാന പ്രത്യേകത.മലയാള സിനിമയിൽ ദളിത് കഥാപാത്രത്തെ കേന്ദ്രപ്രമേയമാക്കി അവതരിപ്പിച്ച ആദ്യകാല ചിത്രങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് നീലക്കുയിൽ. ദളിത് സമൂഹത്തിന്റെ ദാരിദ്ര്യവും സാമൂഹിക അവഗണനയും ചിത്രം പ്രേക്ഷകർക്കു മുന്നിലെത്തിച്ചു. 

നവോത്ഥാന ഘട്ടത്തിന്റെ ചിന്തകളും മൂല്യങ്ങളും മലയാളി മനസ്സിൽ കൊളുത്താൻ നീലക്കുയിലിന് കഴിഞ്ഞു .ജാതിവിവേചനവും അയിത്തവും,സ്ത്രീപീഡനവും പുരുഷാധിപത്യവും,വർഗവ്യത്യാസവും സാമ്പത്തിക അസമത്വവും,ഫ്യൂഡൽ സാമൂഹിക ഘടനയുംസാമൂഹിക കപടധാർമ്മികതയും,മനുഷ്യസ്നേഹവുംസാമൂഹികസമത്വവും,കുറ്റബോധവും പ്രായശ്ചിത്തവും ,ദളിത് ജീവിതത്തിന്റെ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളും പ്രതിസന്ധികളും ഇങ്ങനെ വിശാലമായ കാഴ്ചപ്പാടുകളിൽ നിന്നുകൊണ്ടാണ് നീലക്കുയിൽ മലയാളസിനിമയിൽ ചരിത്രം രചിക്കുന്നത്. നീലക്കുയിൽ മലയാള സിനിമയുടെ ചരിത്രത്തിൽ ഒരു കലാസൃഷ്ടി മാത്രമല്ല, കേരളത്തിന്റെ സാമൂഹിക നവോത്ഥാനചിന്തകളെ പ്രതിഫലിപ്പിച്ച ഒരു സാമൂഹിക രേഖ കൂടിയാണ്.

ഡോ. മനോജ് ജെ. പാലക്കുടി

 കാറ്റേ കടലേ

                   

                                                                 കവി :പി പി രാമചന്ദ്രൻ

                                            കവിതാസ്വാദനം

മലയാള കവിതയുടെ ഉത്തരാധുനിക മുഖമാണ് പി.പി. രാമചന്ദ്രൻ.ചടുലമായ വാക്കുകൾ കൊണ്ടും സൂക്ഷ്മമായഅനുഭവങ്ങൾകൊണ്ടും അദ്ദേഹം കവിത രചിക്കുന്നു.  കാച്ചികുറുക്കിയ വാക്കുകളാണ് കാവ്യത്തിന്റെ സവിശേഷത. കാവ്യപാരമ്പര്യങ്ങളെ കൈവിടാതെ നവീനതയെ മുറുകെപ്പിടിക്കുന്ന കവി മലയാള കവിതയിൽ പുതു വഴികളെ തിരയുന്നു. ഏറെ എഴുതാതെ ആഴത്തിൽ മുഴക്കമുണ്ടാക്കിയ കവിയെന്ന് അദ്ദേഹത്തെ വിശേഷിപ്പിക്കുന്നു. ലളിതമായ പദാവലികളിൽ ചിന്തയുടെ ആഴത്തെ കവി ഒളിപ്പിക്കുന്നു. നാടകവും കഥകളും  സിനിമയും സങ്കേതങ്ങൾ ആകുന്ന വിശാലമായ ക്യാൻവാസിലാണ് കാവ്യ രചന നടത്തുന്നത്. കാണെക്കാണെ , കാറ്റേ കടലേ , മാമ്പഴക്കാലം ഉത്തരകാലം,രണ്ടായിമുറിച്ചത് , കലംകാരി എന്നിവയാണ്  കാവ്യരചനകൾ.

 പ്രകൃതിനാശത്തെയും വികസനത്തിന്റെ പേരിൽ നടക്കുന്ന പരിസ്ഥിതി ചൂഷണത്തെയും ഹൃദയസ്പർശിയായി അവതരിപ്പിക്കുന്ന  സമകാലിക കവിതയാണ് കാറ്റേ കടലേ. മനുഷ്യൻ്റെ ഉപഭോഗാസക്തി, സ്വാർത്ഥത , ചിന്തയില്ലാത്ത വികസനം ഇവയ്ക്ക് ഇരയാകുന്ന പ്രകൃതിയുടെ കാഴ്ചകളിലൂടെ കവി സഞ്ചരിക്കുന്നു.

 കേരളത്തിലെ ആയിരക്കണക്കിന് കുന്നുകൾ വികസനത്തിന്റെ പേരിൽ വളരെ വേഗം മണ്ണും കല്ലുമായി നാടുനീങ്ങി. കാല്പനിക സൗന്ദര്യം നിറച്ചു നിന്ന കണ്ണാന്തളികുന്നുകൾ  ഗ്രാമീണ ഭൂപടങ്ങളിൽ നിന്നും മാഞ്ഞുപോയി.സ്വന്തം അനുഭവത്തിൽ നിന്നും കാവ്യ ബീജത്തെ സൃഷ്ടിച്ചെടുക്കുകയാണ് കവി. കവിയുടെ ബാല്യസ്മരണകളുടെയും നാടിന്റെ ഭൂപ്രകൃതിയുടെയും പ്രതീകമായിരുന്ന കുന്നുകൾ ഒന്നൊന്നായി ഇല്ലാതാകുന്ന വേദനയാണ് കവിതയുടെ കേന്ദ്രവിഷയം.

കവിതയുടെ തുടക്കത്തിൽ കവി പറയുന്നു:

"ഉമ്മറക്കോലായില്‍നിന്ന് രാത്രിയില്‍ എടുത്തുവയ്ക്കാന്‍ മറന്ന കിണ്ടികളവുപോയതുപോലെ വയല്‍ക്കരയിലുള്ള ഒരു കുന്ന് പുലര്‍ച്ചയ്ക്കു കാണാതായി." 

ഇവിടെ ഒരു കുന്ന് അപ്രത്യക്ഷമാകുന്നത് വീട്ടുമുറ്റത്തെ ഒരു ചെറിയ വസ്തു നഷ്ടപ്പെടുന്നതുപോലെയാണ്.ഒരു കിണ്ടി മോഷ്ടിച്ചു കൊണ്ടുപോകുന്ന ലാഘവത്തോടെ ഒരു ഓരോ കുന്നും രാത്രിയുടെ മറവിൽ പിഴുത് മാറ്റപ്പെടുന്നു. കുന്നുകളുടെ നഷ്ടം ഉമ്മറക്കോലായിലെ നഷ്ടം പോലെ മനുഷ്യജീവിതത്തോട് എത്ര അടുത്ത് ബന്ധപ്പെട്ടു കിടക്കുന്നതാണെന്ന്  കവി വ്യക്തമാക്കുന്നു.

മഴയും വെയിലും കുന്നിനെഅന്വേഷിക്കുന്നതായി കവി സങ്കൽപ്പിക്കുന്നു. പ്രകൃതിയിലെ ഘടകങ്ങൾക്കുപോലും കുന്നുകളുടെ അഭാവം വേദനാജനകമാണ്.മഴയും വെയിലും ഒരുക്കുന്ന പാരിസ്ഥിതിക സൗഹൃദത്തിലാണ് പ്രകൃതിയുടെ നിലനിൽപ്പ്.മലയുടെ നഷ്ടം പ്രകൃതിയുടെ നഷ്ടമാണ് എന്നറിഞ്ഞ് മഴയും വെയിലും അതിനെ തിരയുന്നു.

ഇപ്പോൾ കവിയുടെ വീട് "ബാക്കിയായ ഒരു കുന്നിന്റെ പള്ളയ്ക്ക്" സമീപത്താണ്. നാശത്തിന്റെ ഭീഷണി സ്വന്തം വീടിനു മുന്നിൽ വാപിളർന്നു നിൽക്കുന്നു.മനുഷ്യൻ പ്രകൃതിക്കേൽപ്പിച്ച മുറിപ്പാട് പോലെ പാതിമണ്ണുമായി ചോരഒലിപ്പിച്ചു നിൽക്കുകയാണ് കുന്നുകൾ .

കുന്നുകൾ "റോഡുപണിക്കു പോകുന്നു" . വികസനത്തിനുവേണ്ടി കുന്നുകൾ പൊളിച്ചുമാറ്റി റോഡുകളാക്കുന്ന യാഥാർഥ്യത്തെ മനുഷ്യവൽക്കരണത്തിലൂടെ കവി അവതരിപ്പിക്കുന്നു.കൺമുമ്പിലെ മലയിടിച്ച് വികസനം വരുത്തുവാൻ ഉള്ള ത്വരയിലാണ് മനുഷ്യർ. കേരളത്തിലെ കുന്നുകൾക്ക് ഇന്ന് മരണകാലമാണ്. മലയാള നാട്ടിലെ പാടശേഖരങ്ങൾ സമതലങ്ങൾ,കായൽ തീരങ്ങൾ ഇവയ്ക്ക് കാവൽ നിന്ന കുന്നുകൾ കൂട്ടത്തോടെ കൊല ചെയ്യപ്പെടുന്നു. കരയുന്നവീടുകളെ ഉറക്കി കിടത്തി..... . പ്രതിഷേധങ്ങളെ അടിച്ചമർത്തിയും വികസനത്തിന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ പറഞ്ഞും എതിർസ്വരങ്ങളെ നിശബ്ദമാക്കി.  വികസനവും പ്രകൃതി ചൂഷണവും നാണയത്തിന്റെ രണ്ടുവശങ്ങൾപോലെയാണ്.

കുന്നുകൾക്ക് പേരുകളുണ്ട് — പന്തലംകുന്ന്, പൂത്രക്കുന്ന്, പുളിയാറക്കുന്ന്, പറക്കുന്ന്, ചോലക്കുന്ന്, ചന്തക്കുന്ന്, കരിമ്പനക്കുന്ന്. ഈ പേരുകൾ വെറും ഭൂപ്രദേശങ്ങളല്ല; ഒരു നാടിന്റെ ചരിത്രവും സംസ്കാരവും ഓർമ്മകളും കൂടിയാണ്.തലമുറകളുടെ സംസ്കൃതിയെ അടയാളപ്പെടുത്തുന്ന കുന്നുകളെല്ലാം നിസ്സഹായതയോടെ നാട്ടിൽ നിന്നും നീക്കപ്പെട്ടു.കുന്നുകൾക്കൊപ്പം പറിച്ചുകൊണ്ട് പോയത് ഒരു ദേശത്തിൻറെ സാംസ്കാരിക അടയാളങ്ങൾ കൂടിയാണ്.

കുന്നുകൾ എല്ലാം"പേരുവിളിക്കുമ്പോള്‍ വരിവരിയായി വന്ന് ലോറിയില്‍ കയറണം."

എന്ന വരികളിൽ കുന്നുകളെ ജീവനുള്ളവരായി ചിത്രീകരിക്കുന്നു.നാടിൻറെ ഹരിത സ്രോതസ്സായി വിളങ്ങി നിന്നകുന്നുകളെ ലോറിയിൽ കയറ്റിക്കൊണ്ടുപോകുന്ന കാഴ്ച കരളലിയിപ്പിക്കുന്നതാണ്. അടിമകളായി പേരു വിളിക്കപ്പെട്ട അവർ വികസനത്തിന്റെ പുതു ലോകത്തു മറ്റൊരു ദൗത്യത്തിനായി പുറപ്പെടുകയാണ് . കുന്നുകൾ ഓരോന്നും അടിമകളെപോലെ തെളിച്ചുകൊണ്ടുപോകുന്നു.

എട്ടുവരിപ്പാത ചുമന്നു കൊള്ളണം .... നൂല് പോലെ ഒഴുകുന്ന പുഴയും ഫലങ്ങളും ഹരിത സമൃദ്ധിയും നൽകിയ കുന്നുകൾ .നാടിനെ സമ്പൽസമൃദ്ധമാക്കിയ അവർ എട്ടുവരിപ്പാത ചുമന്നു നിൽക്കുന്ന അടിമകളായി മാറ്റപ്പെട്ടു.മനുഷ്യ വികസനത്തിനും പരിഷ്കാരത്തിനും വേണ്ടി ദാസ്യവേല ചെയ്യേണ്ടിവന്ന പ്രകൃതിയുടെ ദുര്യോഗമാണ്

 വെളിപ്പെടുത്തുന്നത്.സ്വന്തം നിലനിൽപ്പിനെ മറന്ന് പ്രകൃതിയെ നിർദയമായി ചൂഷണം ചെയ്യുന്ന മനുഷ്യസമൂഹത്തിന്റെ  ഹൃദയ കാഠിന്യത്തിൻ്റെ അവതരണമാണ് ഈ വാക്കുകൾ.

ഇനിയും കാണാൻ പറ്റിയെന്നും വരില്ല ......

കാറ്റിനോടും കടലിനോടും പ്രകൃതിയോടും വിട പറയുന്നവാക്കുകൾ.

വേഗത്തിലുള്ള പരിഷ്കാരം അതിവേഗം നാശത്തിലേക്കുള്ള പ്രയാണമാണ് . മലയെ തകർത്ത വികസന സഞ്ചാരം എത്തിക്കുന്നത് വിനാശത്തിന്റെ പടുകുഴിയിലേക്കാണ് പ്രകൃതിയുടെ പാരസ്പര്യത്തിന്റെ തകർച്ചയിൽ

അവസാനഭാഗത്ത് കവിത അതീവ വികാരഭരിതമാകുന്നു. കുന്നുകൾ ഇല്ലാതാകുമ്പോൾ കവി അവരോട് ഒരു അടയാളം കാണിക്കാൻ അഭ്യർത്ഥിക്കുന്നു.

"നിങ്ങളെന്തെങ്കിലും അടയാളം കാട്ടണം

ഞാന്‍ നോക്കിയിരിക്കും"

ഈ വരികൾ നഷ്ടപ്പെടുന്ന പ്രകൃതിയോടുള്ള മനുഷ്യന്റെ സ്നേഹവും നിസ്സഹായതയും പ്രകടമാക്കുന്നു. വൈക്കം മുഹമ്മദ് ബഷീറിന്റെ "മതിലുകൾ" എന്ന കഥയിലെ നാരായണിയുടെ ചുള്ളിക്കമ്പ് എറിയുന്ന രംഗം ഓർമിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, കുന്നുകളുമായുള്ള ആത്മബന്ധത്തെ കവി കൂടുതൽ ശക്തമാക്കുന്നു.നാശത്തിന്റെ തൊട്ടുമുമ്പെങ്കിലും രക്ഷപ്പെടലിന്റെ ഒടുക്കത്തെ അടയാളം കാണിക്കണം എന്നാണ് കവിയുടെ അഭ്യർത്ഥന.

ഹൃദയസ്പർശിയായ ഉപമകളും ദൃശ്യബിംബങ്ങളും കവിതയുടെ ധ്വനിതലത്തെ ആഴപ്പെടുത്തുന്നു.

നാട്ടിൻപുറങ്ങളുടെ ഓർമ്മകളെ ഉണർത്തുന്ന കുന്നുകളുടെ പേരുകൾ.

വികസനവും പ്രകൃതി സംരക്ഷണവും തമ്മിലുള്ള സംഘർഷത്തിന്റെ അവതരണം,

ലളിതമായ ഭാഷയിലൂടെ ആഴമുള്ള ആശയപ്രകടനം  ഇവ കവിതയുടെ സവിശേഷതയായി ഉയർന്നു നിൽക്കുന്നു.

ഉപസംഹാരം

പിഴുതു മാറ്റപ്പെടുന്ന കുന്നുകളുടെ കാഴ്ചയിൽ നിന്ന് പ്രകൃതി നാശത്തിന്റെ സാർവത്രികമാനങ്ങളിലേക്ക് കണ്ണു തുറക്കുന്നതാണ് ഈ കവിത.വികസനത്തിന്റെ പേരിൽ അധിനിവേശം ചെയ്യപ്പെട്ട പ്രകൃതിയുടെയും സംസ്കാരത്തിന്റെയും ഓർമ്മകളുടെയും വിലാപഗീതമാണ് കവിതയിൽ മുഴങ്ങുന്നത്.മനുഷ്യനും പ്രകൃതിയും തമ്മിലുള്ള ആത്മബന്ധം സംരക്ഷിക്കേണ്ടതിന്റെ ആവശ്യകത ഈ കവിത ശക്തമായി ഓർമ്മിപ്പിക്കുന്നു. പ്രകൃതിനാശത്തിനെതിരായ അവസാന മുന്നറിയിപ്പും പരിസ്ഥിതി ബോധത്തിന്റെ കവിതാപരമായ പ്രഖ്യാപനവുമാണ് ഈ രചന.

ഡോമനോജ് ജെ.പാലക്കുടി. 

 ഞാരോത്തെ പറമ്പിലെ തെങ്ങ്

പി.എ. നാസിമുദ്ദീൻ 

കവിതക്കുറിപ്പ്

മലയാള കവിതയുടെ സമകാലിക മുഖമാണ്  പി.എ. നാസിമുദ്ദീൻ്റെ കവിതകളിൽ വിരിയുന്നത്. കവിതയിൽ പുതുവഴി വെട്ടി  സഞ്ചരിക്കുന്ന കവി , ജീവിതത്തിൻ്റെ തീവ്രഅനുഭവങ്ങളെയും പരുക്കൻ യാഥാർത്ഥ്യങ്ങളെയും  കവിതയ്ക്ക് വിഷയമാക്കുന്നു.നിസാമുദ്ദീന്റെ കവിതയിൽ ജീവിതത്തിൻ്റെ കനൽ എരിഞ്ഞു നില്ക്കുന്നു.കൊടുങ്ങല്ലൂർ കണ്ടംകുളം ദേശത്ത് പുത്തൻതെരുവിലാണ് ജനനം.

കവിതാസമാഹാരങ്ങൾ;ദൈവവും കളിപ്പന്തും, വൈകു​ന്നേരം ഭൂമി പറഞ്ഞത് . ഇതര കൃതികൾ: കാർട്ടൂൺ കാർട്ടൂൺ, രചനയും സൗന്ദര്യവും, കവിയാകാം കഥാകൃത്ത് ആകാം.  ദീർഘകാലം മലർവാടി ബാലമാസികയുടെ പത്രാധിപരായിരുന്നു.

ഞാരോത്തെപറമ്പിലെ തെങ്ങിനെ പശ്ചാത്തലമാക്കിയ ആത്മഭാഷണ കവിതയാണ് 'ഞാരോത്തെ പറമ്പിലെ തേങ്ങ്'. നാസിമുദ്ദീന്റെ ആത്മചിത്രം എന്നു പറയാവുന്ന വളരെ ലളിതമായ ഒരു കവിതയാണിത്.

ചെറുപ്പത്തിൽതന്നെ കൂമ്പടഞ്ഞു പോയ തെങ്ങ്... ജീവിതംകൊണ്ട് അനാഥരായവരുടെയും ഒറ്റയാക്കപ്പെട്ടവരുടെയും തിരസ്കരിക്കപ്പെട്ടവരുടെയും പ്രതിനിധിയാണ്. ആഗ്രഹിക്കാതെ സംഭവിച്ച രോഗമോ തകർച്ചയോ ജീവിതവൈകല്യങ്ങളോ ആകാം കൂമ്പടഞ്ഞ അവസ്ഥകളെ സൃഷ്ടിക്കുന്നത്. "എന്നെപ്പോലെ അനാഥൻ തന്നെ '' എന്ന് പറയുമ്പോൾ ആ ദുഃഖമെല്ലാം കവിയും പിൻപറ്റുന്നു. നൊമ്പരങ്ങളുടെ നടുവിൽ ഉലയുന്ന കവി ഹൃദയത്തിന്റെ ഇടിപ്പുകൾ അവിടെ കേൾക്കാം.

ചെറുപ്പത്തിൽ തന്നെ കൂമ്പടഞ്ഞു മെലിഞ്ഞുണങ്ങി നില്‍ക്കുന്ന തെങ്ങിന് മരുന്നും വെള്ളവും നൽകാൻ നിരവധി ആളുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. കനിവിന്റെ കരം സമൂഹത്തിന്റെ എല്ലാ തലങ്ങളിലും നിന്ന് അതിൻ്റെ നേരെ നീണ്ടു. സമൂഹം കരുതൽ നൽകി ഉയർത്താൻ ശ്രമിച്ചതിന്റെ സൂചനയാണ് മരുന്നും വെള്ളവും നൽകിയത്. മനമലിവിൽ ഉയർത്തിക്കൊണ്ടുവരുവാനുള്ള  ഒരു സാധ്യതയും ഫലം കണ്ടില്ല.കയ്യടികളുടെ ആരവങ്ങളോ പ്രോത്സാഹനങ്ങളുടെ ആർപ്പുവിളികളോ ഒരുവേള ഹൃദയത്തെ ഉണർത്താൻ പര്യാപ്തമായി എന്ന് വരില്ല. അതുപോലെ കരുതലിന്റെ അലിവിൽ ഞാരോത്തെ പറമ്പിലെ തെങ്ങും മെലിഞ്ഞു തന്നെ നിന്നു.

കാറ്റുകളുടെ കലപിലകൾക്കിടയിൽ അതിൻ്റെ ദുഃഖം വാക്കുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ട് മൗനത്തിൽ ഒതുങ്ങി നിന്നു.

ഒരു വസന്തത്തിൽ മെലിഞ്ഞുണങ്ങിയ തെങ്ങിനെ ചുറ്റി മൈനകൾ, പ്രാവുകൾ,കുയിലുകൾ ഇങ്ങനെ പക്ഷികള്‍ ചിറകടിച്ച് പറക്കുന്നതും കണ്ടുകണ്ടു നില്‍ക്കെ അതില്‍ ഒരു പഞ്ചവർണ്ണതത്ത കൂടുവെച്ചിരിക്കുന്നു.

മനസ്സിന്റെയും ശരീരത്തിന്റെയും സ്വാഭാവികശേഷികള്‍ അകാലത്തില്‍ ശോഷിച്ചോ മുരടിച്ചോ പോയവർ, ഉയർച്ചയെ പറ്റിയുള്ള സ്വപ്നങ്ങൾ അസ്തമിച്ച് ഉള്‍വലിഞ്ഞ അവസ്ഥകളിൽ കഴിയുന്നവർ നിരവധി ഉണ്ടാകും. ഉയരാനുള്ള സ്വയം ശേഷിയോ സ്വയം പ്രതീക്ഷയുടെ ഉണർവ്വോ ഇല്ലാതായ മനുഷ്യജന്മങ്ങളുടെ പ്രതീകമുഖം ഇവിടെ കാണാം.

അവിടെ അവിചാരിതമായി ഒരു പഞ്ചവര്‍ണത്തത്ത വന്ന് കൂട് വെച്ചിരിക്കുന്നു.ഇല്ലാത്ത ശേഷികളെ നിർമ്മിച്ചെടുക്കാൻ അല്ല കിളികൾ ശ്രമിക്കുന്നത്.

ഉള്ള ശേഷികളുടെ നടുവിൽ പ്രതീക്ഷയുടെ ചിറകടിയും ആയിട്ടാണ് കിളികളും പഞ്ചവർണ്ണ തത്തയും  പറന്നു വരുന്നത്. ശേഷിക്കുറവിൻ്റെ പരിമിതികൾക്ക് നടുവിൽ സർഗ്ഗത്മ സ്വപ്നങ്ങളുടെ പുതു ഫലങ്ങൾ വിരിയിക്കാൻ കഴിയും.

സഹതാപത്തോടെയുള്ള കരംപിടുത്തത്തെക്കാൾ അവസ്ഥകളെ സ്നേഹിച്ച് പ്രതീക്ഷകളെ ചേർത്തുകൊണ്ടുള്ള ചിറകടികളാണ് കൂടുതൽ ആവശ്യം എന്ന് കവി വിളിച്ചോതുന്നു. മരുന്നും വെള്ളവും നൽകിയിട്ടും അഗതിയായി മെലിഞ്ഞുനിന്ന തെങ്ങിൽ ആ ചിറകടികൾ പ്രതീക്ഷയുടെ വസന്തം കൊണ്ടുവരികയാണ്.

ശേഷിച്ചതും ശോഷിച്ചതുമായ ഉടലിൽ സർഗാത്മകതയുടെയും പുതുപ്രതീക്ഷയുടെയും പലവർണ്ണങ്ങൾ ചിറകടിച്ചു നിന്നു

എന്ന് മാത്രമല്ല പഞ്ചവർണ്ണ തത്തയുടെ കൂടും നിർമ്മിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ഫലശൂന്യമെന്ന് കരുതിയിരുന്ന തെങ്ങിൽ പൂവിരിഞ്ഞു എന്ന് മാത്രമല്ല പഞ്ചവർണ്ണക്കിളിയുടെ വർണ്ണാഭമായ കുഞ്ഞുങ്ങൾ വിരിയുന്ന ഇടമായി മാറ്റപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

അനാഥവും ഒറ്റപ്പെട്ടതും തകർന്നതുമായ അവസ്ഥകളുടെ നടുവിൽ നിന്നുപോലും ഉയർന്നുപൊങ്ങാനുള്ള മനുഷ്യമനസിന്റെ  സർഗാത്മക ശേഷിയെ കവി നോക്കി കാണുന്നു.

കവിതാസ്വാദനം ;ഡോ.മനോജ് ജെ. പാലക്കുടി

            കിരാതവൃത്തം

                                                                                                                    കവിതക്കുറിപ്പ് 

                                  കവി ; കടമ്മനിട്ട രാമകൃഷ്ണൻ

മലയാള കവിതയെ ഏറെ ജനപ്രിയമാക്കിയ ആധുനിക കവികളിൽ പ്രധാനിയാണ് കടമ്മനിട്ട രാമകൃഷ്ണൻ. 'ചൊൽക്കാഴ്ച' എന്ന കവിതാവതരണ പരിപാടിയിലൂടെ ജനമനസ്സുകളിലേക്ക് അദ്ദേഹം ഇറങ്ങിച്ചെന്നു.1935- ൽ പത്തനംതിട്ട ജില്ലയിലെ കടമ്മനിട്ടയിൽ ജനിച്ചു.  പടയണി പാട്ടുകളും പടയണി താളങ്ങളും കടമ്മനിട്ടയുടെ കവിതയുടെ സൗന്ദര്യാത്മകവും വൈകാരികവുമായ ഭാവങ്ങളാണ്.മലയാള കവിതയിൽ നാടോടി കലകളുടെ താളലയങ്ങൾ കൂട്ടിച്ചേർത്ത് നവീന ഭാവതലം സൃഷ്ടിക്കുവാൻ അദ്ദേഹത്തിന് കഴിഞ്ഞു. നാടോടി സംസ്കാരത്തിൻ്റെ ആത്മാവിലാണ്  കാവ്യമനസ്സിനെ കവി പ്രതിഷ്ഠിച്ചിരിക്കുന്നത്. 

ആധുനിക കവിതയുടെ സംവേദനപരമായ എല്ലാ സവിശേഷതകളും പ്രകടിപ്പിക്കുമ്പോൾത്തന്നെ തികച്ചും കേരളീയമായ ഒരു കാവ്യാനുഭവം സൃഷ്ടിക്കുന്നതിൽ അദ്ദേഹം ഏറെ വിജയിച്ചു. വൃത്തങ്ങളുടെ സാങ്കേതിക ചട്ടക്കൂടിൽ നിന്നും കവിതയെ മോചിപ്പിച്ച് ജനകീയ കലാരൂപങ്ങളിലെ നാടൻ താളങ്ങളിൽ അവതരിപ്പിക്കാനാണ് അദ്ദേഹം ശ്രമിക്കുന്നത്. കവിതാസ്വാദകരെ നടുക്കിയുണർത്തിയ കവിതകളായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റേത്. പദസൗന്ദര്യവും നാടോടിതാളവും ശബ്ദവൈഭവവും ആശയ ഗാംഭീര്യവും കാവ്യബിംബങ്ങളിലെ വീര്യവും എല്ലാം കൂടിക്കലർന്ന വ്യത്യസ്തവും നവീനമായ ഭാവുകത്വത്തിലാണ് കടമ്മനിട്ട കവിതകൾ നിലകൊള്ളുന്നത്.ആധുനിക മലയാളകവിതയ്ക്ക് ദ്രാവിഡ പാരമ്പര്യത്തിനിണങ്ങുന്ന രൂപഭംഗി നൽകുന്നതിൽ  കടമ്മനിട്ടയോളം ആർക്കും കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല . നാടോടി സംസ്‌കാരത്തെ അതിൻ്റെ പൂർണതയിൽ അദ്ദേഹം മലയാള കവിതയിൽ പ്രയോജനപ്പെടുത്തി. കടിഞ്ഞൂൽപൊട്ടൻ, മഴപെയ്യുന്നു മദ്ദളംകൊട്ടുന്നു, മിശ്രതാളം, കാട്ടാളൻ, കുറത്തി, ശാന്ത, കിരാതവൃത്തം, ഒരുപാട്ട് , നദിയൊഴുകുന്നു ഇങ്ങനെ  കടമ്മനിട്ടത്തനിമ നിറഞ്ഞ ഒരു കാവ്യപ്രപഞ്ചം തന്നെയുണ്ട്.ഒരു തവണ നിയമസഭാംഗമായി തെരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു.

കവിത വ്യാഖ്യാനം

പ്രകൃതിയുടെ മേൽ അധിനിവേശം നടത്തുന്ന നാഗരിക സംസ്‌കൃതിയോടുള്ള വെല്ലുവിളിയാണ് 'കിരാതവൃത്തം' എന്ന കവിത. വെന്തുവെണ്ണീറായി നിൽക്കുന്ന കാടിൻ്റെ നടുവിൽ രോക്ഷാകുലനായി നിൽക്കുന്ന കാട്ടാളനാണ് കവിതയിലെ നായകൻ. 

തൻ്റെ ആവാസവ്യവസ്ഥയെ തകർത്തെറിഞ്ഞ നാഗരിക ജനതയോടുള്ള രോക്ഷം അയാളിൽ കത്തിനിൽക്കുന്നു. കാടിനോടും കാട്ടുമക്കളോടും കാണിക്കുന്ന ക്രൂരതകളെ എതിരിടുവാൻ ആത്മരോക്ഷത്തോടെ നിൽക്കുന്ന കാട്ടാളൻ ഉഗ്രഭാവം  പൂണ്ടുനിൽക്കുന്നു.രൗദ്രഭാവവുമായ് നിൽക്കുന്ന ഒരു കാട്ടാളനെ വർണ്ണിച്ചു കൊണ്ടാണ് കവിത ആരംഭിക്കുന്നത്.

പ്രകൃതിയുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ബിംബ കല്പനകളിലൂടെ കാട്ടാളന്റെ നെഞ്ചെരിയിക്കുന്ന തീവ്ര വേദനകളിലേക്ക് കവി നമ്മെ ആനയിക്കുന്നു.പരിസര വർണ്ണനയിലൂടെ കാട്ടാളന്റെ രോഷത്തിന് കാരണമെന്തെന്ന് കവി വ്യക്തമാക്കുന്നു .

ചുട്ടു ചാമ്പലായ വനത്തിന് നടുവിലാണ് കാട്ടാളൻ നിൽക്കുന്നത് ,

തൻ്റെ ആവാസവ്യവസ്ഥ തകർത്തവരോടുള്ള പ്രതികാരമാണ് കാട്ടാളന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഉള്ളത്.

കാട്ടാളന്റെ കണ്ണിൽ പെറ്റു കിടക്കുന്ന ഈറ്റപ്പുലിയുടെ ക്രൗര്യം ജ്വലിച്ചു നിൽക്കുന്നു.മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന ശത്രുവിനോടുള്ള പ്രതികാരവും സ്വന്തം കുഞ്ഞിനോടുള്ള വാത്സല്യവും ഒരേസമയം ആ കണ്ണുകളിൽകാണാം. 

വാത്സല്യത്തിന്റെ വന്യമായ മാതൃബിംബമാണ് ഈറ്റപ്പുലി. കുഞ്ഞിൻ്റെ സംരക്ഷണത്തെ പറ്റിയുള്ള ചിന്തയാണ്   രോഷത്തിനു കാരണം. കാടിൻ്റെ സ്വത്തിനെ സംരക്ഷിക്കാനാണ് കാട്ടാളനും രോഷാകുലനാകുന്നത്. 

കരിമൂർഖൻ കൊത്തുവാനാഞ്ഞ് വാലിൽ ഉയർന്ന് നിൽക്കുന്നു.  മൂർഖന്റെ ശൗര്യത്തോടെ  കാട്ടാളനും പ്രതികാരദാഹിയായ് വെമ്പിനിൽക്കുകയാണ്..പടയണിയിലെ ഭൈരവിക്കോലത്തിൻ്റെ രൂപം കാട്ടാളനിൽ കവി ചേർത്തു വച്ചിരിക്കുന്നു.

ഭൈരവിക്കോലത്തെപ്പോലെ നെഞ്ചത്ത് പന്തം കുത്തിയാണ് കാട്ടാളൻ നിൽക്കുന്നത്. നെഞ്ചത്ത് കുത്തിനിർത്തിയിരിക്കുന്ന പന്തം അയാളുടെ ഉള്ളിൽ കത്തുന്ന രോക്ഷാഗ്നിയാണ്.

പ്രകൃതിയോട് ഇണങ്ങി ജീവിക്കുന്ന കാട്ടാളനെ പ്രകൃതി പുത്രനായി അവതരിപ്പിക്കുകയാണ് തുടർന്നുവരുന്ന വരികൾ.വിശാലമായ ആകാശത്തെ അച്ഛനായും തീകത്തിയാളുന്ന മലയോരത്തെ അമ്മയായും വർണ്ണിച്ചിരിക്കുന്നു. വാനം അച്ഛനും  മണ്ണ് അമ്മയുമായ പ്രകൃതിയുടെ മകനാണ് കാട്ടാളൻ.  തീ കൊണ്ട് വനം എരിഞ്ഞു തീർന്നു കാടിൻ്റെ മുകളിൽ ആകാശം ചത്തു കിടക്കുന്നു. അവന്‍റെ അച്ഛനും അമ്മയും നഷ്ടപ്പെട്ടു.

"മുല പാതി മുറിഞ്ഞവൾ " എന്ന പ്രയോഗത്തിൽ കണ്ണകിയെന്ന ദ്രാവിഡ പുരാവൃത്തം സൂചിതമായിരിക്കുന്നു. പ്രകൃതിയുടെ മുലകളാണ് പർവ്വതങ്ങൾ. ആ പ്രകൃതിയാകുന്ന അമ്മയാകട്ടെ മുല പാതി മുറിഞ്ഞവളായി ആറ്റിന്റെ കരയിൽ ഇരിക്കുന്ന കാഴ്‌ച്ച കണ്ട് അയാൾ നടുങ്ങി. മനുഷ്യൻ്റെ പ്രകൃതിയുടെമേലുള്ള അധിനിവേശം മലകളെ തകർത്തു കളയുകയും ജലത്തിൻ്റെ സ്രോതസുകളെ വറ്റിച്ചു കളയുകയും ചെയ്തു. ഇതിനെയാണ് മുലപാതി മുറിഞ്ഞവളുടെ വിലാപമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.

വനം കാട്ടാളന്റെ ഭൂമികയാണ് . തൻ്റെ ജീവിത ഇടങ്ങളെ തച്ചുടച്ച ലോകത്തോടുള്ള അയാളുടെ വിലാപം ഒരു ചാട്ടുളിയായി ഉയർന്നു. അമ്പിനാൽ മുറിവേറ്റ കരിമ്പുലിയുടെ ഉഗ്രമായ അലർച്ച പോലെയായിരുന്നു അത്. 

ഉള്ളിലെ സംഹാരഭാവം മുഴുവൻ പുറത്തെടുത്ത് മാമലകളും വൻമരങ്ങളും തകർത്തുവരുന്ന പ്രകൃതിയുടെ താണ്ഡവമായ ഉരുൾപൊട്ടൽപോലെ കാട്ടാളന്റെ ഉള്ളിലെ രോക്ഷവും പുറത്തേക്കൊഴുകി.നൊമ്പരങ്ങളെ ഉള്ളിലൊതുക്കിയ കാട്ടാളൻ്റെ മനോനില ഭ്രാന്തമായ അവസ്ഥയെ പ്രാപിക്കുന്നു. ശത്രുക്കളുടെ വേരിനെ അടപടലം തകർക്കാൻ അയാൾ ആഞ്ഞു. അലകടൽ എന്ന പ്രയോഗം കാട്ടാളന്റെ ശത്രു നിരയുടെ വൈപുല്യം സൂചിപ്പിക്കുന്നു.

ഒരു നിമിഷം  അയാൾ മൗനിയായി വീണ്ടും തേങ്ങിക്കരഞ്ഞു. വീട് നഷ്ടപ്പെട്ടവന്റെ ഉള്ളുരുകുന്ന ചെയ്തികളാണ് കാട്ടാളനിൽ ഉണ്ടാവുന്നത്. ഒരേ സമയം വന്യമായി പോരാട്ടത്തിനിറങ്ങുകയും അതേ സമയം തന്റെ നഷ്ടങ്ങളോർത്ത് കരയുകയും ചെയ്യുന്നു.താൻ വളർന്ന ഇടവും വേണ്ടപ്പെട്ടവരും  ഇല്ലാതായി എന്ന തിരിച്ചറിവാണ് കാട്ടാളന്റെ കോപത്തിനും പോർവിളിക്കും കാരണം.

സങ്കടപ്പെടുത്തുന്ന വേദനകൾക്കു നടുവിലിരിക്കുന്ന കാട്ടാളൻ ആശ്വാസംതേടി ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി.തെളിനീരിനായി മഴക്കാറു നോക്കിനിൽക്കുന്ന വേഴാമ്പൽ പക്ഷി കണക്കെയായിരുന്നു അത്.

നൊമ്പരങ്ങൾക്ക് നടുവിൽ ആശ്രയം തേടി  അച്ഛനിലേയ്ക്ക് കണ്ണയക്കുകയാണ് കാട്ടാളൻ.

   കൊടുംതീയിൽ   എരിഞ്ഞു തീർന്നുപോയ തന്റെ ആവാസവ്യവസ്ഥയെ ഓർത്ത് അയാൾ അത്യന്തം നൊമ്പരപ്പെടുന്നു.  പ്രകൃതി പോലും മൗനം അവലംബിക്കുന്നു. ചത്തുപോയ പ്രകൃതിയിൽ സ്നേഹത്തിൻ്റെ ഒരു കണിക പോലും അവശേഷിച്ചിട്ടില്ല. നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ പിതൃസ്നേഹത്തെ ഓർത്ത് അയാൾ ഭ്രാന്തമായി അലറി

കത്തിയെരിഞ്ഞ കാടിനു മുക ൾഭാഗം കരിമേഘങ്ങൾ ചത്ത് വിഷക്കടലായി. 

 അവിടെ കരിമരണം കാത്തിരിക്കുകയാണെന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി.

ജീവനറ്റ ശരീരമായ പിതാവിനെയാണ് കാട്ടാളൻ അവിടെ കാണുന്നത്.

ക്രൂരമായ പരിസ്ഥിതി ചൂഷണവും നാഗരികതയുടെ വേട്ടയാടലും തകർത്തുകളഞ്ഞ കീഴാള - ആദിവാസി -ഗ്രാമീണ  ജനതയുടെ പ്രതീകമാണ് കാട്ടാളൻ. എല്ലാ അധികാര കേന്ദ്രങ്ങളും അടിയാളരായി കരുതപ്പെടുന്ന ഈ ജനതയുടെ ദൈന്യതയ്ക്കു നേരെ കണ്ണടക്കുന്നു. .

വനവും വന്യസമ്പത്തുകളും നിറഞ്ഞ പ്രകൃതിയായിരുന്നു അവൻ്റെ സ്വത്ത്. നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ അവയെ ഓർത്തുള്ള വിലാപങ്ങൾ ഉള്ളിൽ ഉയരുന്നു.

 മാന്തോപ്പുകളുരുകും മണ്ണിലിരിക്കുന്നു , മാവും മാന്തോപ്പും   കേരളിയ ഗ്രാമീണതയുടെ നഷ്ടപ്പെട്ട അടയാളങ്ങളാണ്.

ഇടിമിന്നലുപൂക്കും മാനത്ത് കിനാവുകൾ വിതച്ചവനാണ് കാട്ടാളൻ. ഇടിമിന്നലിന് കൂട്ടുവരുന്ന മൺസൂണുകൾ കാർഷിക സമൃദ്ധി നിറഞ്ഞ ഗ്രാമത്തിൻ്റെ ഐശ്വര്യമായിരുന്നു.കാർഷിക സംസ്കൃതിയുടെ മകനാണ് എന്ന് അഭിമാനം ഈ വരികളിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നു.

നഷ്ടപ്പെട്ട പ്രകൃതിയിൽ തനിക്ക് സ്വന്തമായിരുന്ന എല്ലാറ്റിനെയും കാട്ടാളൻ ഓർത്തെടുക്കുകയാണ് പ്രകൃതി,ചെടികൾ, ചെറുജീവികൾ. എല്ലാം നശിച്ചു.കടന്നുവന്ന നാഗരികത എല്ലാം നശിപ്പിച്ചു. പ്രകൃതി നഷ്ടങ്ങളെ ഓരോന്നോരോന്നായി കാട്ടാളൻ ഓർത്തെടുക്കുന്നു.

തുളസിക്കാടുകൾ, ഈറൻ മുടി കോതിയ സന്ധ്യകൾ, പച്ചപ്പൈ ചാടി നടക്കും മുത്തങ്ങാപ്പുല്ലുകൾ,എന്നിങ്ങനെ കാട്ടാളന് നഷ്ടപ്പെട്ടവ ഒട്ടനവധിയാണ്.

കാടും കാടിൻ്റെ മക്കളുംപ്രകൃതിയും ഒത്തുചേർന്ന ജീവിത ആഘോഷങ്ങൾ . ആഘോഷങ്ങളുടെ നടുവിൽ നിന്നും എല്ലാ ബന്ധങ്ങളും പിഴുതെടുക്കപ്പെട്ടു. കരുത്തും കാന്തിയുമുൾച്ചേർന്ന കാട്ടുജീവിതത്തിന്റെ ആനന്ദങ്ങൾ കാട്ടാളന്റെ മനസ്സിലൂടെ മിന്നിമറയു

കാട്ടിലെ സ്വത്തുമാത്രമല്ല  സ്വന്തം കുടുംബവും നഷ്ടപ്പെട്ട അതിതീവ്രനൊമ്പരങ്ങൾ കാട്ടാളനെ മഥിക്കുന്നു.

ന്നു.

ആദ്യം നഷ്ടദുഃഖങ്ങളിലേക്ക് ഓടിയെത്തുന്നത് തൻ്റെ പ്രിയതമയാണ്. ചോലമരത്തിൻ്റെ ചുവട്ടിൽ കൺപീലിക്കാട് വിടർത്തി,ഉടലിളകി അരക്കെട്ടിളകി, മുലയിളക്കി കാർമുടിചിതറി നൃത്തംചെയ്ത കാടത്തികൾ. തനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട അവരെവിടെ എന്ന് ഉള്ളുതുറന്നു ചോദിക്കുന്നു.

ഗോത്ര സമൂഹത്തിൻ്റെ ആചാരങ്ങളും ആഘോഷങ്ങളും നൃത്തങ്ങളും എല്ലാം നിറഞ്ഞ സുന്ദരമായ ഒരു കുടുംബജീവിതം അവർക്കുണ്ടായിരുന്നു.പാട്ടും നൃത്തവും ലഹരിയും ഇടകലർന്ന ഗോത്രജീവിതം. ആനന്ദങ്ങളില്ലാതായി, സുഭിക്ഷത തന്ന കാട് നഷ്ടപ്പെട്ടു, താളംകൊട്ടി തലയാട്ടിയ തനിക്ക് തന്നെത്തന്നെ നഷ്ടപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

കാടിന്റെയും വീടിന്റെയും കാവൽക്കാരനായ കാട്ടാളന് കാടും വീടും വീട്ടുകാരും മാത്രമല്ല ഒടുവിൽ തന്നെയും നഷ്ടപ്പെട്ടിക്കുന്നുവെന്ന സ്വത്വദുഃഖം അയാളെ അലട്ടുന്നു.

സങ്കടത്തിന്റെ നടുവിൽ പേർത്തും പേർത്തും ചോദ്യശരങ്ങൾ എയ്യുന്ന  കാട്ടാളൻ തുടർന്ന്  മക്കളെ തിരയുന്നു

തേൻകൂടു നിറക്കാൻ പോയ  തന്റെ ആൺകുട്ടികളെവിടെ ?

പൂക്കൂട നിറക്കാൻ പോയ പെൺപൈതങ്ങളെവിടെ?

അമ്മിഞ്ഞ നുണഞ്ഞിരുന്ന കുരുന്നു കുഞ്ഞുങ്ങളെ നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഗോത്ര  വംശത്തെ നിലനിർത്തേണ്ട മക്കൾ ഇല്ലാതായി.വനം,ഭാര്യ , മക്കൾ എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടു. ഗോത്രത്തിന്റെ പിന്തുടർച്ചയാകേണ്ട പുതുതലമുറ വനത്തിൽ എരിഞ്ഞടങ്ങി.തീവ്രദുഃഖത്തിൻ്റെ നടുവിലാണ് ഈ ചോദ്യങ്ങൾ ഉയരുന്നത് .

കുരുന്നുകളുടെ തളിരെല്ലുകൾ കത്തിയ മണം നാഡികളിൽ വന്നു നിറയുന്നു.  വർണ്ണാഭമായ പൂക്കൾ ഉരുകി ഒലിച്ചതുപോലെ പ്രതീക്ഷയുടെ പൂമൊട്ടുകളായിരുന്ന തങ്ങളുടെ കുരുന്നുകൾ കാട്ടുതീയിൽ ഉരുകിയതിന്റെ നിറമാണോ ദിക്കുകളിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്നത് എന്ന് ഹൃദയംപൊട്ടി കാട്ടാളൻ ചോദിക്കുന്നു.

'കുറത്തി ' എന്ന കവിതയിലും ഉയരുന്നത് സമാന ചോദ്യമാണ് ഉയരുന്നത്" നിങ്ങളെന്‍റെ കറുത്ത മക്കളെ ചുട്ടുതിന്നുന്നോ? നിങ്ങളവരുടെ നിറഞ്ഞ കണ്ണുകള്‍ ചുഴ്ന്നെടുക്കുന്നോ? നിങ്ങള്‍ ഞങ്ങടെ കുഴിമാടം കുളം തോണ്ടുന്നോ? നിങ്ങളോര്‍ക്കുക നിങ്ങളെങ്ങനെ നിങ്ങളായെന്ന്.  ഇതേ  തീവ്രവികാരങ്ങളാണ് ഇവിടെയും ചോദ്യമാകുന്നത്.പാവങ്ങളെ അടിമകളാക്കുകയും വേട്ടയാടുകയും ചെയ്യുന്ന നഗര സംസ്കാരത്തിനെയാണ് കവി ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത്.

വരും തലമുറയെ ഇല്ലായ്മ ചെയ്ത പാതകികളോടുള്ള കാട്ടാളന്റെ രോക്ഷാഗ്നി കണ്ണീരായി അടർന്നു വീണു.ഈറ്റപ്പുലി മുരളും കണ്ണിൽ ഊറിയടർന്ന തീത്തുള്ളിയുമായി കരളിൽ നുറുങ്ങിയ നട്ടെല്ല് നിവർത്തിയെഴുന്നേൽക്കുന്ന കാട്ടാളന്റെ   പടപ്പുറപ്പാടിന്റെ വർണ്ണന വാക്കുകളുടെ ഇറുക്കവും മുറുക്കവും ശക്തിയും സൗന്ദര്യവുമെല്ലാം ഒത്തുചേർന്ന വരികളിലൂടെയാണ് കടമ്മനിട്ട ഉരുക്കി വാർക്കുന്നത്.

ചുരമാന്തിയ കരുത്തിൽ തിരമാലകളെ പോലെ അയാൾ ചീറിയലച്ചു. പ്രാചീനമായ ഗോത്ര ആയുധംമായ മഴു കയ്യിലെടുത്തു. വേട്ടക്കാരുടെ കൈകൾ ഞാൻ വെട്ടും, മല തീണ്ടി അശുദ്ധം ചെയ്തവരുടെ കബന്ധങ്ങൾ ആറ്റിലൊഴുക്കും, മരമൊക്കെ അരിഞ്ഞവരുടെ കുലമെല്ലാം മുടിക്കും,അവരുടെ കുടൽമാലകൾ കൊണ്ട് നിറമാലകൾ തൂക്കും കുരൽ ഊരിയെടുത്ത് യുദ്ധകാഹളം മുഴക്കും, അവരുടെ പ്രാണഞരമ്പുകൾ പിരിച്ച് കുലവില്ലിന് ഞാണേറ്റും.  തങ്ങളുടെ കുലംമുടിപ്പിച്ചവരുടെ കുലവും മുച്ചൂടുംമുടിപ്പിക്കുമെന്ന ശക്തമായ താക്കീതാണ് ഈ വരികളിൽ. കൽമഴു ഏന്തിയ പരശുരാമന്റെയും മാറുപിളർന്ന് തലമുടി കെട്ടാൻ ഉഗ്രശപഥം ചെയ്ത പാഞ്ചാലിയുടെയും പ്രതികാരം ഇവിടെയുണ്ട്.

കൽമഴുവോങ്ങി തലയറുക്കാനും കുടൽമാലകൊണ്ടു നിറമാല തൂക്കാനുമിറങ്ങിയ കാട്ടാളൻ  സായുധ കലാപത്തിനാഹ്വാനം ചെയ്യുന്നുവെന്നും, കിരാതവൃത്തം നക്സൽ കവിതയാണ് എന്നും വിമർശനം ഉണ്ടായി.

എന്നാൽ കടുത്ത നിരാശയുടെ നടുവിലും കാട്ടാളൻ പ്രത്യാശയുടെ പൊൻപുലരിയെ  സ്വപ്നം കാണുന്നു. പ്രതീക്ഷയുടെ പൊരി  പെരുമഴയായി പെയ്തിറങ്ങും, കരിഞ്ഞുണങ്ങിയ വനത്തിൽ പുതുനാമ്പുകൾ പൊട്ടി വിടരും, പൊടി വേരുകൾ പടരും ,വനഭംഗി പഴയ കരുത്ത് ആർജ്ജിക്കും. പ്രത്യാശയുടെ കിരണം ഉദിച്ചു നിൽക്കുന്ന പൊൻപുലരിയെ കാട്ടാളൻ മനസ്സിൽ കാണുന്നു.

 

നാശത്തിന്റെ നടുവിൽ നിന്ന് വനം ഒന്നാകെ പുതുമോടി നിറയും വനഭംഗി തിരികെ വരും കരിമേഘം മൂടിനിന്ന മാനത്ത് പുതു സൂര്യൻ തെളിയും പിന്നാലെ ആശയുടെയും കാല്പനികതയും അടയാളമായ അമ്പിളി മാനത്ത് ഉയരും.പ്രകൃതിയും പ്രകൃതിശക്തികളും ഉണർന്ന് ഊർജ്ജസ്വലമായി നിൽക്കുന്ന ആ മണ്ണിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഉറക്കെച്ചിരിക്കുന്ന കാട്ടാളൻ ശുഭപ്രതീക്ഷയുടെ നാളെയെപ്പറ്റി പ്രത്യാശഭരിതനാണ്. 

ഭാവിയെപ്പറ്റി ശുഭപ്രതീക്ഷയുള്ളവനാണെങ്കിലും വർത്തമാന അവസ്ഥകളുടെ പരിതോവസ്ഥകളിൽ നൊന്തുനിൽക്കുന്ന  കാട്ടാളന്റെ നെഞ്ചെരിയിക്കുന്ന വേദനകളെ ഒരിക്കൽക്കൂടി നോക്കി കണ്ടുകൊണ്ടാണ് കവിത അവസാനിക്കുന്നത്. നീറായവനത്തിൻ നടുവിൽ നിൽപ്പു കാട്ടാളൻ നെഞ്ചത്തൊരു പന്തം കുത്തി... ഇപ്പോഴും പഴയ അവസ്ഥകൾക്ക് നടുവിൽ തന്നെയാണ് അയാൾ നിൽക്കുന്നത്.

കൊലചെയ്യപ്പെട്ട കൂട്ടരും കാട്ടുതീ  എരിയിച്ച കാടും , വറ്റിയ പുഴയും തകർക്കപ്പെട്ട മലകളും എല്ലാം നിറഞ്ഞ നൊമ്പരപ്പെട്ട വർത്തമാന അവസ്ഥകൾ അയാളെ ചൂഴ്ന്നു നിൽക്കുന്നു. വേദന കനംവെച്ചു നിൽക്കുന്നു ഭാവി പ്രതീക്ഷകൾക്ക് നടുവിലാണ് അയാൾ കാലൂന്നി നിൽക്കുന്നത്.

രൗദ്രം, കരുണം, വീരം  രസങ്ങളുടെ അഴകാർന്ന ആവിഷ്കാരം  'കിരാതവൃത്ത'ത്തിലുണ്ട് . കാട്ടാളന്റെ ഉള്ളിൽ മിന്നി മറയുന്ന ഭാവങ്ങൾ ഓരോന്നും വാക്കുകളിൽ ചമയ്ക്കാൻ കഴിയുന്നതാണ് കടമ്മനിട്ടയുടെ കാവ്യക്കരുത്ത്. പുരാവൃത്തങ്ങളുടെ അകമ്പടിയിൽ നാടോടി കലകളുടെ മേളത്തിൽ നാടൻ പാട്ടുകളുടെ താളത്തിൽ കാടിൻ്റെ മനുഷ്യരുടെ സങ്കടങ്ങൾ കടമ്മനിട്ട കവിതയിലാക്കി.

ഈ ആധുനിക കാലത്തും അധിനിവേശനത്തിന്റെപേരിൽ വീടു നഷ്ടപ്പെട്ടവരുടെയും കുടിയിറക്കപ്പെട്ടവരുടെയും വേട്ടയാടപ്പെടുന്നവരുടെയും വംശഹത്യക്ക് വിധേയരാക്കപ്പെടുന്നവരുടെയും കഥതന്നെയാണ് കിരാത വൃത്തത്തിൽ ഉറക്കെപ്പാടുന്നത്. കാട്ടാളന്റെയല്ല കവിയുടെ ആത്മരോഷങ്ങളാണ് കവിതയായി പാടുന്നത്.

ആസ്വാദനം;  ഡോ. മനോജ് ജെ. പാലക്കുടി

         ഊണ്                                 

                                                                                                                  കവിതക്കുറിപ്പ്

                                                       കവയിത്രി   ; അനിത തമ്പി

           വർത്തമാന മലയാള കവിതയിൽ സ്ത്രീപക്ഷത്തെ ശക്തമായി ആവിഷ്കരിക്കുന്ന എഴുത്തുകാരിയാണ് അനിത തമ്പി.സാമാന്യമായ ആസ്വാദനരുചികളില്‍ നിന്ന് കുതറിമാറുന്ന അപ്രവചനീയ രചനാരീതി അനിതയുടെ കവിതകളുടെ സവിശേഷതയാണ്.   സ്ത്രീ ജീവിതങ്ങളുടെ അനുഭവങ്ങളും  അനുഭൂതികളും ലളിതമായും സൂക്ഷ്മമായും അനിത കവിതയിൽ ആവിഷ്കരിക്കുന്നു.  

1968–ൽ ആലപ്പുഴയിൽ ജനനം. കവിതാസമാഹാരങ്ങൾ: മുറ്റമടിക്കുമ്പോൾ (2004), അഴകില്ലാത്തവയെല്ലാം (2010), ആലപ്പുഴ​വെള്ളം (2016), വെൽഷ് കവി ഷാൻ മെലാൻജലിനൊപ്പം എഴുതിയ മറ്റൊരു വെള്ളം (2017) മുരിങ്ങ വാഴ കറിവേപ്പ് (2023). പരിഭാഷകൾ: ലെസ് മറെ കവിതകൾ (2007), വൈലോപ്പിള്ളിയുടെ പെണ്ണും പുലിയും പുനരാഖ്യാനം (2012), പിനോക്യോ (2021). കെമിക്കൽ എൻജിനീയറിങ്ങിൽ ബിരുദം. ഐ ഐ റ്റി ബോംബെ​യിൽനിന്ന്  എം ടെക്കും മാലിന്യസംസ്ക​രണത്തിൽ ഗവേഷണബിരുദവും. കവിതയുടെ പരിപക്വമായ ജൈവസൗന്ദര്യമാണ് അനിത തമ്പിയുടെ കവിത.

കവിതാ വ്യാഖ്യാനം

        ഒരു ഉച്ചയൂണിൻ്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ ആവിഷ്കരിച്ചിരിക്കുന്ന കവിതയാണ് 'ഊണ്'. സാമൂഹിക രാഷ്ട്രീയ അവസ്ഥകളെ ചർച്ച ചെയ്യുന്നതോടൊപ്പം തൊഴിലിടങ്ങളെക്കുറിച്ചുള്ള ആകുലതകളും ഉത്കണ്ഠകളും കവിത പങ്കു വയ്ക്കുന്നു. ഒരു വലിയ വയലിനെത്തന്നെ ഉള്ളിൽ പേറുന്ന  ചോറിൻ്റെ ഓരോ വറ്റിനും  പറയാനുള്ള  കഥയിലേക്ക് ചെവി ചായ്ക്കുകയാണ് കവയിത്രി. ഇനി വീടിൻ്റെ സ്വാസ്ഥ്യങ്ങളിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി നടന്നാലും ചെന്നു കയറുന്നത് ഉച്ചി പൊള്ളിക്കുന്ന ജീവിതാനുഭവങ്ങളുടെ നടുവിലാണ്. ജീവിതപൂരണത്തിനായി ചെന്നുകയറുന്ന ഓരോ ഇടവും ഉച്ചി പൊള്ളിക്കുന്ന അനുഭവമായി ഒപ്പം സഞ്ചരിക്കുന്നു എന്ന ഓർമ്മപ്പെടുത്തൽ.ഒരു ഉച്ചയൂണിൻ്റെ പാത്രത്തിൽ നിന്നും പരിസരത്തിൽ നിന്നും ജീവിതത്തെ തിരയുകയാണ് ഈ കവിത.

ഒരു ഉച്ചച്ചൂടിൽ ഒരു മേശപ്പുറത്ത് നമ്മൾ ഒന്നിച്ചുണ്ണുന്ന  ചോറിന്റെ ഓരോ വറ്റിൻ്റെ  ഉള്ളിന്റെയുള്ളിലും എത്രയോ നെൽവയലുകൾ....

ഉച്ചച്ചൂടിന്റെ കഠിനതകൾ ജീവിതത്തെ അസ്വസ്ഥതപ്പെടുത്തുന്നില്ല. ഒന്നിച്ചുള്ള ഇരുപ്പും ഒന്നിച്ചുള്ള ഊണും തികച്ചും ആനന്ദപ്രദമാണ്. അതിനാൽത്തന്നെ ചോറിന്റെ ഓരോ വറ്റിലും ഒരു വലിയ ലോകത്തെ  കാണാൻ അത് പ്രേരിപ്പിക്കുന്നു.  

ഓരോ വറ്റിനുള്ളിലും ഒരു വലിയ ലോകം ഉറങ്ങിക്കിടക്കുന്നു.ചോറിലെ ഓരോ വറ്റും ഒരു വലിയ ലോകത്തെ വഹിക്കുന്നു.

ചോറിൻ്റെ ഓരോമണിയിലും അതാക്കി തീർത്ത ഭൂതകാലത്തിന്റെ ഓർമ്മകൾ ഉള്ളിലുണ്ട്. അരിമണിക്കൊപ്പം  ഒരു ലോകം തന്നെ സഞ്ചരിക്കുന്നു.

അതുപോലെ ഓരോ മനുഷ്യനും വലിയൊരു വിശാലതയിലാണ് സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. ഒരു വ്യക്തിയും ഒറ്റയ്ക്കല്ല അവൻ ഒരു ലോകമാണ്.

ഒരു  കാർഷിക സംസ്കൃതിയുടെ ഉൽപ്പന്നമാണ് ഓരോ വിത്തും. കൊടുക്കൽ വാങ്ങലുകളുടെ പാരസ്പര്യത്തിലാണ് പ്രകൃതി രൂപം കൊള്ളുന്നത്.അതിനാൽ തന്നെ പ്രകൃതിയുടെ എല്ലാ സ്പന്ദനങ്ങളെയും ഓരോ വിത്തിലും വായിച്ചെടുക്കാം.

വയലിലെ വെള്ളച്ചാലിൽ തുള്ളിമറിയുന്ന മീനുകൾ, ദൂരെ ഏതോ നാട്ടിൽ നിന്നും വന്നിറങ്ങുന്ന തത്തകൾ , പച്ചപ്പിനെ നിർത്തില്ലാതെ ചിരിപ്പിക്കുന്ന കൊച്ചൻ കാറ്റുകൾ, കുഞ്ഞുങ്ങൾ കൈകൾ വിടർത്തി വീഴാതെ ഓടുന്ന വരമ്പുകൾ, രാത്രിയിൽ വെള്ളത്തിൽ ഇളകുന്ന വെട്ടം നോക്കി ഉറങ്ങാതിരിക്കുന്ന വീടുകൾ, വീടിനുള്ളിൽ ഉറങ്ങുന്ന ആളുകളുടെ കിനാവുകൾ. ഇങ്ങനെ ഓരോ വിത്തിലേക്കും ചെവി ചായ്ച്ചാൽ പറയാൻ നിരവധി കഥകൾ ഉണ്ട്. 

ഒരു വലിയ ജീവിത പരിസരത്തിൽ നിന്നും ഉയിർകൊണ്ട അവയ്ക്ക് വലിയ ജീവിതാനുഭവങ്ങളുടെ കൂട്ട് ഒപ്പമുണ്ട്.

ഉച്ചയൂണിന് തീൻമേശയിൽ ഒന്നിച്ച  കൂട്ടത്തിൽനിന്നും വീണ്ടും തൊഴിലിടങ്ങളുടെ ഏകാന്തതയിലേക്ക് സ്കൂട്ടറിലുള്ള മടക്കയാത്രയാണ്.... സ്വസ്ഥതയും സമാധാനവും സ്നേഹവും നിറഞ്ഞ കുടുംബത്തിലെ പങ്കുവയ്ക്കലിൻ്റെ മേശയിൽ നിന്നും തിരികെ പോകുമ്പോൾ തികച്ചും ഒറ്റയ്ക്കാണ്. 

ഉച്ചി പൊള്ളിക്കുന്ന ചിന്തകൾ തലച്ചോറിനെ മഥിക്കുന്നു. തൊഴിലിടത്തേക്ക് പോകുന്ന ഒരു സ്ത്രീയെ അലട്ടുന്ന നിരവധി ചിന്തകളുണ്ട്.  വീട്ടിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുമ്പോൾ വീണ്ടും അവശേഷിക്കുന്ന ഉത്തരവാദിത്വങ്ങൾ, ചെയ്തുതീർക്കാതെ പോകേണ്ടി വന്ന പണികളുടെ ആകുലതകൾ, തൊഴിൽ ഇടത്തിലെ ചൂഷണങ്ങൾ, ഒത്തുചേരാത്തതിന്റെ ബുദ്ധിമുട്ടുകൾ.ഇങ്ങനെ പൊള്ളിക്കുന്ന അനുഭവങ്ങളുടെ കൂമ്പാരവും പേറിയാണ് പണിസ്ഥലത്തേക്കുളള യാത്ര. ഊണിന് അല്പം നേരം മാത്രം കിട്ടിയ സ്വസ്ഥതയിൽ നിന്നും വീണ്ടും നീണ്ട അസ്വസ്ഥതകളിലേക്കാണ് ഈ യാത്ര. ചൂഷണങ്ങളുടെയും പ്രതിസന്ധികളുടെയും ഇടത്തിലേക്ക് ഒറ്റയ്ക്ക് പൊരുതാൻ ഇറങ്ങുന്ന ഒരു സ്ത്രീക്ക് ഇത് കൂടുതൽ തീവ്രമാകും. 

 നെൽവയലുകളുടെ ഗ്രാമത്തിന്മേൽ പ്രകാശിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒരു സുന്ദര സൂര്യനെ കാല്പനിക ഭാവത്തോടുകൂടി കണ്ടിരുന്നു. ഇപ്പോൾ അത്  കാല്പനികഭാവങ്ങളെല്ലാം അകന്ന് ഉച്ചി പൊള്ളിച്ച് നിഴലുകൾ കുറുക്കി വറ്റിക്കുന്ന ഒരു സൂര്യനായി അനുഭവപ്പെടുന്നു. കാല്പനിക ഭാവങ്ങൾ തരുന്നവ എന്നുതോന്നിക്കുന്നവ പോലും ആനന്ദം നൽകുന്നില്ല എന്നുമാത്രമല്ല അവയൊക്കെ തലയെരിയിക്കുന്നവയായി മാറ്റപ്പെടും.

തൊഴിലിനോ  മറ്റാവശ്യങ്ങൾക്കോ വീടിൻ്റെ സ്വസ്ഥതയിൽ നിന്നും പുറംലോകത്തിന്റെ അസ്വസ്ഥതകളിലേക്ക് സഞ്ചരിക്കേണ്ടി വരുന്ന ഒരു സ്ത്രീയുടെയോ അല്ലെങ്കിൽ ഏതൊരാളുടെയോ ആകുലതകളുടെ ആഖ്യാനമായി ഈ കവിത മാറുന്നു.

ആസ്വാദനം ; ഡോ. മനോജ് ജെ.പാലക്കുടി.

                തിരുവോണം

                                                                                                                    കവിതക്കുറിപ്പ്

                                                         വിജയലക്ഷ്മി

കാവ്യ പാരമ്പര്യങ്ങളോട് ചേർന്ന് നിന്നുകൊണ്ട് ആധുനിക ഭാവുകത്വത്തെ മലയാള കവിതയിൽ രേഖപ്പെടുത്തുന്ന എഴുത്തുകാരിയാണ് വിജയലക്ഷ്മി. ''മതേതരമായ ആത്മീയത കൊണ്ടും ധ്യാനാത്മകമായ ഏകാന്തത കൊണ്ടും ആഴത്തിലുള്ള സ്ത്രീപക്ഷ വീക്ഷണം കൊണ്ടും മലയാളകവിതയെ വിജയലക്ഷ്മി മുന്നോട്ടു നയിക്കുന്നു. സരളവും സാന്ദ്രവുമായ ആഖ്യാനശൈലി, പദ്യവും ഗദ്യവും പ്രമേയങ്ങളിൽ സവിശേഷമായി സമന്വയിപ്പിക്കുന്നതിലുള്ള മികവ്, എന്നിങ്ങനെ സമകാലീന കവിതയിൽ വേറിട്ട ഒറ്റയടിപ്പാത സൃഷ്ടിക്കുവാൻ  അവർക്കു കഴിഞ്ഞു " (മാതൃഭൂമി ദിനപത്രം).

മലയാള കവിതയിൽ സ്ത്രീപക്ഷ ചിന്തകൾ അവതരിപ്പിക്കാൻ കഴിയുന്നതോടൊപ്പം സമകാലിക സാമൂഹ്യവസ്ഥകളെ സമർത്ഥമായി അവതരിപ്പിക്കുവാൻ അവർക്ക് കഴിയുന്നു. മിത്തുകളും പുരാണങ്ങളും സമകാലിക ജീവിതാവസ്ഥകളും രാഷ്ട്രീയ ദർശനങ്ങളുമെല്ലാം അവരുടെ കവിതയ്ക്ക് ഊടും പാവും നെയ്യുന്നു. മൃഗശിക്ഷകൻ,തച്ചന്റെ മകൾ,അന്ധകന്യക, തമിഴ്പാവ, ജ്ഞാന മഗ്ദലന, ഒറ്റമണൽത്തരി , മഴതൻ മറ്റേതോ മുഖം,സീതാദർശനം,വിജയലക്ഷ്മിയുടെ പ്രണയ കവിതകൾ ഇങ്ങനെ നിരവധി  കവിതകളാൽ  അവർ സാഹിത്യത്തെ സമ്പന്നമാക്കി . സമകാലിക സാമൂഹിക അവസ്ഥകളെ വിജയലക്ഷ്മി സൂക്ഷ്മതയോടെ നോക്കിക്കാണുന്നു.

ഐശ്വര്യത്തിന്റെയും സമ്പൽസമൃദ്ധിയുടെയും അടയാളമായി മലയാളി ആഘോഷിക്കുന്ന തിരുവോണത്തിന്റെ നഗരകാഴ്ചകളിലേക്കുള്ള സഞ്ചാരമാണ് 'തിരുവോണം ' എന്ന കവിത. ഗ്രാമസൗഭാഗ്യങ്ങളിൽ നിന്നും നഗര മധ്യത്തിലേക്ക് എത്തുമ്പോൾ ഓണത്തിൻ്റെ ആഘോഷങ്ങൾ മരണത്തിൻ്റെ  ചുടല നൃത്തമാകുന്നു. ഗ്രാമത്തിൻ്റെ സൗന്ദര്യ കാഴ്ചകളിലേക്കും മരണം ആടിത്തിമിർക്കുന്ന നഗരത്തിൻ്റെ  ഓണക്കാഴ്ചകളിലേക്കും  കവിത കണ്ണു തുറക്കുന്നു.ഗ്രാമങ്ങളിൽ പരിശുദ്ധിയുടെ പരിമളം പേറി നിൽക്കുന്ന തിരുവോണം നഗരങ്ങളിൽ ശുദ്ധി നഷ്ടപ്പെട്ടതും  ചേതനയറ്റതും നിർജ്ജീവവുമാണെന്ന് കവിത വെളിപ്പെടുത്തുന്നു.

  

കവിതയുടെ വ്യാഖ്യാനം

ഗ്രാമത്തിന്റെ സൗഭാഗ്യങ്ങളിൽ നിന്നും  നഗരത്തിലേക്ക്  നിഗൂഢതകളിലേക്ക് എത്തിച്ചേർന്നതിൻ്റെ  അമ്പരപ്പുകളോടെ  കവിത ആരംഭിക്കുന്നു.കാട്ടുതുളസിയുടെ രൂക്ഷഗന്ധവും പാലപ്പൂവിന്റെ മദഗന്ധവും ഒക്കെ ഗ്രാമത്തിൻ്റെ മനോഹര അനുഭൂതികളായിരുന്നു. അവയെല്ലാം ഇപ്പോൾ അകലെയായിരിക്കുന്നു.

ശുദ്ധി നഷ്ടപ്പെട്ട നഗരത്തിൻ്റെ അവസ്ഥകളെ കവിത നോക്കിക്കാണുന്നു. സ്വാർത്ഥതയും മാത്സര്യവും കെട്ടുകാഴ്ചകളും നിറഞ്ഞതാണ് നഗരം.  നിർഗന്ധ പൂക്കൾ നിറഞ്ഞ നഗരത്തിലെ ഉദ്യാനങ്ങൾ.

പുരാണത്തിൽ സീതാപഹരണത്തിന് എത്തിയ മാരിചൻ സ്വർണ്ണമാനായി സീതയുടെ മുന്നിലെത്തി.മായരൂപിയായസ്വർണ്ണ പുള്ളിമാനിനെ പിടിക്കാനാഞ്ഞ സീതയെ പോലെയാണ് നഗരത്തിൽ എത്തുന്നവർ.

പ്രയത്നങ്ങളെല്ലാം  മിഥ്യയായ നേട്ടത്തിനു വേണ്ടിയാണ്. അവയെല്ലാം സ്വന്തനാശത്തിൽ എത്തും

വിധേയരോടൊത്ത് സഞ്ചരിക്കുന്ന സ്ത്രീജനങ്ങൾ, ഉടുത്തൊരുങ്ങി എത്തിയ അവർ ദീപശോഭയിൽ തിളങ്ങിനിൽക്കുന്നു. ധനാർത്തിമൂലം കെട്ടിപ്പടുത്ത വ്യവസായങ്ങൾ  നഗരത്തെ വായുമലിനീകരണത്തിന്റെ കേന്ദ്രമാക്കിയിരിക്കുന്നു. ആ വാതകകൊലക്കളത്തിന് നടുവിൽ സ്വയം മരണത്തെ പുല്കുന്ന നഗരവാസികൾ.

       തിരുവോണത്തിൻ്റെ പേരിൽ അവർ വലിയ ഉത്സവം സംഘടിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു .  ആത്മാവു നഷ്ടപ്പെട്ട ഉത്സവ മേളാങ്കം മാത്രമാണത്. ഗ്രീക്ക് പുരാണത്തിലെ ട്രോജൻ കുതിരയെന്ന  കാവ്യബിംബത്തെ ഇവിടെ  ചേർത്തുവയ്ക്കുന്നു. 

കെട്ടിയുയർത്തിയ മര കുതിരയുടെ ചുറ്റും ആളുകൾ ആഹ്ലാദനൃത്തം ചവിട്ടി. എന്നാൽ മരകുതിരയുടെ ഉള്ളിൽ ചുരുണ്ടിരുന്ന കൊടിയനാശത്തെ അവർക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അതുപോലെ ഓണത്തിൻ്റെ കെട്ടിഎഴുന്നള്ളിപ്പുകൾക്കുള്ളിൽ ദുരന്തം പതിയിരിക്കുന്നത് നഗരവാസികളും അറിയുന്നില്ല.

അധിനിവേശത്തിന്റെയും ചൂഷണത്തിന്റെയും പുതുരൂപങ്ങൾ  നഗരത്തിന് ചുറ്റും കെണിയൊരുക്കി നിൽക്കുന്ന രാഷ്ട്രീയചിന്തകളിലേക്ക്   കവിത വഴിമാറുന്നു.

തിരുവോണ ആഘോഷത്തിൻ്റെ നാല് നാളുകൾ പകർന്നു നൽകിയ പ്രകാശം വരുംകാലത്ത് ഇരുളായി മാറി പോകരുത് എന്ന് കവയിത്രി മുന്നറിയിപ്പ് നൽകുന്നു.

ചൂഷണത്തിനായി പണ്ട് എത്തിയ കപ്പൽപ്പടകൾ വീണ്ടും നഗരങ്ങളെ കൊള്ളയടിക്കാൻ  എത്തിയിരിക്കുന്നു. നഗരം പരാജയമാണ്. പരദേശികൾ വീണ്ടും പഴയതുപോലെ അധിനിവേശത്തിന്റെ ചിന്തകളുമായി എത്തിക്കഴിഞ്ഞു. കച്ചവടവും വ്യവസായവും മറ്റു മാർഗ്ഗങ്ങളുമായി ചൂഷണത്തിന് വിദേശികൾ തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നത് നഗരങ്ങളെയാണ്. പലരൂപത്തിൽ അവതരിക്കുന്ന സമകാലീക ചൂഷണങ്ങളെ കവിത നോക്കിക്കാണുന്നു.

ആഘോഷത്തിൻ്റെ ചിഹ്നമായി ഉയർത്തിയ ഉത്സവ കൊടിക്കൂറയിലൂടെ സ്വർഗ്ഗത്തെ ഭൂമിയിലേക്ക് ഇറക്കാം എന്നാണോ നഗരവാസികൾ കരുതുന്നത്.ചൂഴ്ന്നു നില്ക്കുന്ന മരണത്തെ മറക്കുവാൻ തന്ന മധുവാണ് നഗരവാസികൾക്ക് ഓണത്തിൻ്റെ ആഘോഷങ്ങൾ.

ഓണത്തിൻ്റെ പരിശുദ്ധിയിൽ ശോഭിതമായിരുന്ന ഗ്രാമത്തിൻ്റെ പണ്ടത്തെ അപൂർവ്വസുന്ദര  കാഴ്ചകളിലേക്ക് കവിത കൊണ്ടുപോകുന്നു.

 ഭൂമിദേവിക്ക് ചാന്തുപൊട്ട് ചാർത്തിയപോലെ ശുദ്ധഗോമയം കൊണ്ട് ഒരുക്കിയ വൃത്തം.അതിൽ മനോഹരമായ ധാരാളം പൂക്കൾ കൊണ്ടുണ്ടാക്കിയ ഓണപൂക്കളം.നടുക്കുവെച്ച തുമ്പക്കുടം. ഓണത്തിന് ഒരുങ്ങി നിൽക്കുന്ന സുന്ദരിയെപോലെ മനോഹരിയായി പൊട്ടും ചാർത്തി  ഭൂമിദേവി നിൽക്കുന്നു.

മാവേലി തമ്പുരാനെ എതിരേൽക്കാൻ ഒരുങ്ങി നിൽക്കുന്ന ഓരോ പ്രജയും തൻ്റെ മുറ്റം തമ്പുരാൻ്റെതെന്ന്  അഭിമാനം കൊള്ളുന്നു. അസുരദേവനായ മഹാബലിയ്ക്ക് വീട്ടുമുറ്റത്ത് സ്വീകരണം ഒരുക്കിയപ്പോൾ  ഐശ്വര്യത്തിന്റെ ദേവതയായ സാക്ഷാൽ ലക്ഷ്മി ദേവിയെ അവർ വീട്ടിനുള്ളിൽ പ്രതിഷ്ഠിച്ചു. ഉള്ളിൽ ഐശ്വര്യദേവതയെയും പുറത്ത് അസുരനെയും കുടിയിരുത്തുന്നതാണ് ഓണത്തിൻ്റെ ശ്രേഷ്ഠതയും മാഹാത്മ്യവും.

ദേവലോകം പാതാളത്തിലേക്ക് ചവിട്ടി താഴ്ത്തി തോൽപ്പിച്ച ആ മഹാത്മാവിൻ്റെ ഓർമ്മകളെ നെഞ്ചിലേറ്റി മനുഷ്യർ ആഘോഷിച്ചപ്പോൾ ദേവലോകം തോറ്റുപോയി.തോറ്റവനെ ആഘോഷിക്കുന്നതാണ്  തിരുവോണം.

              ധനാസക്തികളാൽ എരിഞ്ഞ മനുഷ്യൻ്റെ കണ്ണുകൾ  നഗരത്തിന്റെ തെരുവിൽ ആകെ തിരഞ്ഞത് മാരിചനയാണ് . ആർത്തികൾക്ക് നടുവിൽ അധിവസിക്കുന്നവനല്ല മഹാബലി. അതിനാൽ നഗരത്തിൻ്റെ ആഘോഷ ത്തിമിർപ്പുകൾക്കോ കെട്ടുകാഴ്ചകൾക്കോ കപടതകൾക്കോ നടുവിൽ മഹാബലിയെ കണ്ടെത്താനായില്ല.

ഒടുവിൽ ഗ്രാമീണ വിശുദ്ധി തുളുമ്പി നിൽക്കുന്ന ഭവനത്തിൽ തിരിച്ചെത്തി വെൺപ്രാവുകളുടെ കുറുകൽ കേട്ട് മയങ്ങി പിന്നീട് വെയിൽ ചാഞ്ഞപ്പോൾ ഉണർന്ന്  സായംകാലത്തിൻ്റെ  സൗന്ദര്യം നുകർന്ന്  ഇളം തിണ്ണയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ തിരുവോണത്തെ കണ്ടു. വിശ്രന്തിയുടെ ദിനമായി, മഹത്വത്തിൻ്റെ രക്തസാക്ഷ്യമായ് മുന്നിൽ വിനയാന്വിതം  വന്നുനിൽക്കുന്ന തിരുവോണം.നഗരത്തിൻ്റെ  കപടതകളിലോ കെട്ടുകാഴ്ചകളിലോ അല്ല യഥാർത്ഥ ഓണം. 

നഗരം അതിൻ്റെ സമസ്ത അനുഭവങ്ങളിലൂടെയും അന്വേഷിച്ച തിരുവോണത്തെ അവിടെയെങ്ങും കണ്ടെത്താനായില്ല. ആഘോഷത്തിമിർപ്പുകളെ   അകറ്റി ഗ്രാമീണ വിശുദ്ധിയെ പുൽകിയപ്പോഴാണ് യഥാർത്ഥ തിരുവോണത്തിന്റെ സാമീപ്യ മുണ്ടായത് . ഗ്രാമത്തിൻ്റെ വിശുദ്ധമായ ഇടത്തിലാണ്  തിരുവോണംകുടിയിരിക്കുന്നത്  എന്ന കണ്ടെത്തലിൽ കവിത അവസാനിക്കുന്നു.

ആസ്വാദനം : ഡോ.മനോജ് ജെ.പാലക്കുടി

https://greenbooksindia.com/dr-manoj-j-palakudy

അരനാഴികനേരം - നോവൽ. പഠനവും സംഗ്രഹവും

പാറപ്പുറത്തിന്റെ സാഹിത്യലോകം 

1950 കൾ മുതൽ 1980 കൾ വരെ മലയാള ചെറുകഥ, നോവൽ  സാഹിത്യത്തെ സമ്പന്നമാക്കിയ എഴുത്തുകാരനാണ് പാറപ്പുറത്ത്. ഓണാട്ടുകരയിലെ സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതവും അവരുടെ സാമൂഹികപ്രശ്നങ്ങളും പച്ചയായി വരച്ചുകാട്ടിയപ്പോൾ മലയാള കഥാവേദിക്ക് അത് വേറിട്ട വഴിയായി. മാവേലിക്കര കുന്നം പാറപ്പുറത്ത് കെ.ഇ. മത്തായിയാണ് പാറപ്പുറത്ത് എന്ന തൂലികാനാമത്തിലൂടെ പ്രശസ്തനായത്.

ജന്മനാടായ കുന്നവും സമീപപ്രദേശങ്ങളായ പൈനുംമൂട്, കൊല്ലകടവ്, ഒപ്പം നാട്ടിലൂടെയൊഴുകുന്ന അച്ചൻകോവിലാറും  അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ നോവലുകൾക്കു പശ്ചാത്തലമൊരുക്കി. മധ്യതിരുവിതാംകൂറും അവിടുത്തെ ഭാഷയും കഥപറച്ചിലിന് ഈണം പകർന്നു.മധ്യ തിരുവിതാംകൂറിലെ ക്രിസ്ത്യൻ സമുദായത്തിന്റെ ജീവിതമാണ് പാറപ്പുറത്ത് പ്രധാനമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നത്.

അച്ചായൻ, അയ്യം, കൊച്ചാട്ടൻ, ഇച്ചേയി, കൊണതോഴം, കയ്യാല, ചായ്പ്, മൂപ്പില്, നേരിയത്, പോലത്തേക്ക് തുടങ്ങി മധ്യതിരുവിതാംകൂറിന്റെ തനതായ വാക്കുകളാലും ശൈലികളാലും സമ്പന്നമായിരുന്നു പാറപ്പുറത്തിന്റെ രചനകൾ. മധ്യതിരുവിതാംകൂറിലെക്രിസ്ത്യൻ കുടുംബ കഥകളാണ് അദ്ദേഹം ഏറെയും പറഞ്ഞത്. ചുറ്റിലും കണ്ട ജീവിതത്തെപ്പറ്റി അതിശയോക്തിയില്ലാതെ എഴുതുന്നതായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റെ ശൈലി. 

1950കളിൽ ആരംഭിക്കുന്ന എഴുത്ത് 80കളിൽ അവസാനിക്കുമ്പോൾ വലിയൊരു സാഹിത്യലോകം തന്നെ അദ്ദേഹം സൃഷ്ടിച്ചിരുന്നു.നിണമണിഞ്ഞ കാല്പാടുകളിൽ (1955) തുടങ്ങി കാണാപ്പൊന്ന് (1980) വരെ 20 നോവലുകളും പ്രകാശധാര (1952) മുതൽ വഴിയറിയാതെ (1980) വരെയുള്ള 14 കഥാസമാഹാരങ്ങളും വെളിച്ചംകുറഞ്ഞ വഴികൾ (1980) എന്ന നാടകവും മരിക്കാത്ത ഓർമ്മകൾ (1982) എന്ന സ്മരണയും പാറപ്പുറത്തിന്റേതായി പ്രസിദ്ധീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. പാറപ്പുറത്തിന്റെ ഏഴു നോവലുകൾ ചലച്ചിത്രങ്ങളായി. അവസാന നോവലായ കാണാപ്പൊന്നിന്റെ അവസാന അധ്യായം മരണത്തിനു തലേദിവസം പറഞ്ഞുകൊടുത്ത് എഴുതിക്കുകയായിരുന്നു. പിന്നീട് കെ. സുരേന്ദ്രനാണ് അതു പൂർത്തീകരിച്ചത്.

പട്ടാള ജീവിതങ്ങളും പാറപ്പുറത്തിന്റെ കഥാലോകത്ത് ഇടം നേടി.നിണമണിഞ്ഞ കാല്പാടുകൾ എന്ന ആദ്യ നോവലിനു പ്രചോദനമായത് സൈനികസേവനകാലത്തെ സ്വന്തം ജീവിതാനുഭവങ്ങളാണ്.ആത്മസ്പർശിയായ പട്ടാള നോവലാണത്.നൈനിത്താളിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിൽ എഴുതിയതാണ് പണിതീരാത്ത വീട്.

വടക്കേയിന്ത്യൻ പട്ടാള ക്യാമ്പുകളും ഓണാട്ടുകരയിലെ ഗ്രാമീണജീവിതവും പാറപ്പുറത്തിന്റെ നോവലുകളുടെ ഊടും പാവുമാണ്.കേവലം പട്ടാളക്കഥകൾക്കുപരി പട്ടാളക്കാരനെ കേന്ദ്രബിന്ദുവാക്കി കുടുംബബന്ധങ്ങളുടെ ജയപരാജയങ്ങളുടെ ചിത്രീകരണമാണ് പാറപ്പുറത്തിന്റെ നോവലുകളിലുണ്ടായിരുന്നത്. 

സാംസ്കാരിക മൂല്യങ്ങളോടുള്ള ആദരവും അവയുടെ തകർച്ചയിൽ ഉണ്ടാകുന്ന വേദനയും പാറപ്പുറത്തിന്റെ കൃതികളുടെ പ്രധാന വിഷയമാണ്. സാധാരണ മനുഷ്യരുടെ കഥകളാണ് അദ്ദേഹം പറഞ്ഞത് അതിനാൽ സാധാരണക്കാരാണ് അദ്ദേഹത്തിൻ്റെ കഥാപാത്രങ്ങൾ. ദ്രോഹ ബുദ്ധിയില്ലാതെ ജീവിക്കാൻ കൊതിക്കുന്നവർ സാധാരണക്കാർ ഏറ്റുവാങ്ങുന്ന ദുരന്തങ്ങളാണ് അദ്ദേഹം ആഖ്യാനം ചെയ്തത്. മനുഷ്യരിലെ  ആന്തരിക വെളിച്ചത്തെ കാണുന്നതാണ് പാറപ്പുറത്തിന്റെ സർഗാത്മക മനസ്സ്.

കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി പുരസ്കാരം രണ്ടുതവണ പാറപ്പുറത്തിനെ തേടിയെത്തി.അരനാഴികനേരം (നോവൽ) 1967-ൽ പ്രസിദ്ധീകരിച്ച ഈ കൃതി, 1968-ലും നാലാൾ നാലുവഴി (ചെറുകഥ)1966 ലും കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി അവാർഡും  നേടികൊടുത്തു.

പോൾ വർഗ്ഗീസ് Time to Die എന്ന പേരിൽ അരനാഴികനേരം നോവൽ ഇംഗ്ലീഷിലേക്ക് മൊഴിമാറ്റി.1981 ഡിസംബർ 30-നായിരുന്നു അന്ത്യം.

 അരനാഴികനേരം നോവൽ - കഥ പറയുന്ന കുഞ്ഞേനാച്ചൻ 

നോവൽസംഗ്രഹം 

അഞ്ച് മക്കളും അവരുടെ മക്കളുമടങ്ങിയ വലിയ ഒരു കുടുംബത്തിലെ നായകനാണ്കുഞ്ഞേനാച്ചൻ  . വൃദ്ധനും അവശനുമായ കാരണവർ കുഞ്ഞേനാച്ചൻ്റെ ഓർമ്മകളിലൂടെയാണ് കഥ ഏറെയും പറയുന്നത്. ഭക്തനും തന്റേടിയുമായ കുഞ്ഞേനാച്ചൻ സ്നേഹം കൊണ്ടും ശാസന കൊണ്ടും മക്കളെ നേർവഴിക്കു നടത്തുന്നു. സാഹചര്യങ്ങളുടെ പ്രലോഭനത്തിൽ ധാരാളം തെറ്റുകൾ ചെയ്യുന്നുണ്ട്.എങ്കിലും ജീവിത സുകൃതങ്ങൾ അതിനെ ഒരു പരിധിവരെങ്കിലും  മറികടന്ന് നിൽക്കുന്നതായിട്ടാണ് നോവൽ അവതരിപ്പിക്കുന്നത്. കലഹിച്ചും പഴിപറഞ്ഞും വഴക്കിട്ടും നീങ്ങുന്ന അപ്പനും മക്കളും കുടുംബസ്നേഹവും നന്മയും ഉള്ളവരാണ് .കലാഹങ്ങൾക്കിടയിലും അവർ പരസ്പരം സ്നേഹിക്കുന്നു. സാഹചര്യങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് ബൈബിളിൽ നിന്ന് വചനങ്ങൾ ഉദ്ധരിക്കുന്ന ശൈലി കുഞ്ഞേനാച്ചൻ എന്ന കഥാപാത്രത്തെ മിഴിവുള്ളതാക്കുന്നു.വല്യപ്പനും മക്കളും പേരക്കുട്ടികളും അടങ്ങുന്ന വലിയ കുടുംബത്തിലെ ഓരോ വ്യക്തിയെയും സ്പർശിച്ചുകൊണ്ട് കഥ മുന്നോട്ടുപോകുന്നു.

നീണ്ട തൊണ്ണൂറു സംവത്സരം പനച്ചമൂട്ടിൽ ജീവിച്ച കുഞ്ഞേനാച്ചൻ എല്ലാ പ്രതിസന്ധികളെയും അതിജീവിച്ചവനാണ്  .

 ഉത്തുംഗപ്രഭാവനായി ജീവിതം കെട്ടിപ്പടുത്ത കുഞ്ഞേനാച്ചന്റെ ജീവിതം വളർന്നു പന്തലിച്ചു നിൽക്കുന്ന ഒരു മഹാ വൃക്ഷം പോലെ അനുഭവ സങ്കീർണ്ണവും ഉജ്ജ്വലവുമായിരുന്നു. സ്വതന്ത്ര ബുദ്ധിക്കാരനായ കുഞ്ഞേനാച്ചൻ. ചെറുപ്പം മുതൽ തന്റേടിയായി വളർന്ന അയാൾ തന്റെ വാർദ്ധക്യത്തിലും ആരുടെ മുന്നിൽ തലകുനിക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നില്ല. ബൈബിൾ വചനങ്ങൾ മന:പ്പാഠമാക്കിയിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞേനാച്ചൻ ജീവിത സന്ദർഭങ്ങളെ ബൈബിളിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ കാണുകയും ജീവിതവ്യഥകൾക്കും സന്തോഷങ്ങൾക്കും നടുവിൽ കൃത്യമായി ബൈബിൾ വചനങ്ങൾ ഉരുവിടുകയും ചെയ്യുന്നു.ആരുടെയും ശാസനയിൽ നിൽക്കാൻ ഇഷ്ടപ്പെടാത്ത അദ്ദേഹം ഇളയ മകൻ മാത്തച്ചനൊപ്പം താമസിക്കുന്നുവെങ്കിലും എല്ലാ മക്കളുടെയും വീട്ടിൽ ക്രമമനുസരിച്ച് ഭക്ഷണത്തിനെത്തും.  

വീടുകളിൽ സന്ദർശനം നടത്തി തിരിച്ചു വരുന്ന വഴി ഒരു ദിവസം മനസ്സിനൊപ്പം നീങ്ങാത്ത ശരീരം തളർന്നു പെരുവഴിയിൽ വീണു പോയി. നാട്ടുകാരും സ്വന്തക്കാരും കൂടി വീട്ടിലെത്തിച്ചു. അന്നു മുതൽ കിടക്കയും മുറ്റവുമായി കഴിഞ്ഞു കൂടുന്ന ഈശ്വരവിശ്വാസിയായ ആ തൊണ്ണൂറുകാരന്റെ ഓർമ്മകളിലൂടെയും ദൃക്‌സാക്ഷിത്വത്തിലൂടെയും നോവൽ വികസിക്കുന്നു.മരണത്തിൻ്റെ അരനാഴിക നേരത്തിനായി കാത്തിരിക്കുന്ന കുഞ്ഞേനാച്ചൻ്റെ ഓർമ്മകളിലൂടെ ചുരുൾ നിവരുന്നതാണ് ആ വലിയ കുടുംബത്തിൻ്റെ ചരിത്രം.  ഗംഭീരമായ ഒരു ജീവിതത്തിന്റെ മുഴുവൻ ട്രാജഡിയും 'അരനാഴിക നേരം ' ആവിഷ്കരിക്കുന്നു.

കുഞ്ഞേനാച്ചന്റെ മൂത്ത മകൻ കുഞ്ഞോമ ചെറുപ്പത്തിലെ അതിർത്തിവഴക്കിൽ കൊല്ലപ്പെട്ടു. കുഞ്ഞേനാച്ചനും മക്കളുമടങ്ങിയ സംഘം മറ്റൊരു പ്രമാണിയായ ശേഖരൻ നായരുമായി ഏറ്റുമുട്ടലിലാണ് മരണം.മൂത്ത മകൻ്റെ മരണം കുഞ്ഞേനാച്ചന് എന്നും നീറുന്ന നൊമ്പരമാണ്.

 മുൻകോപിയാണെങ്കിലും രണ്ടാമൻ കീവറീച്ചൻ കുടുംബസ്നേഹിയാണ്. അഞ്ചു പെൺമക്കൾ.സ്കൂൾ ടീച്ചറായ മൂത്ത മകൾ കുട്ടിയമ്മയ വേറൊരു വരുമാനവുമില്ലാത്ത അയാൾ കറവപ്പശുവായി വീട്ടിൽ നിറുത്തിയിരിക്കുകയാണ്. അവളുടെ വികാരങ്ങളെപ്പറ്റിയോ ഭാവിയെപ്പറ്റിയോ കീവറീച്ചൻ ചിന്തിക്കുന്നില്ല എന്നത് കുഞ്ഞേനാച്ചനു ആധിയാകുന്നു. അവളുടെ ഹൃദയം ഇതരസഭാക്കാരനും സഹപ്രവർത്തകനുമായ തോമസിനോട് പ്രണയത്തിലാകുന്നു. വീട്ടുകാരുടെ എതിർപ്പ്  അവഗണിച്ച് അവർ വിവാഹം കഴിച്ചു.മറ്റൊരു മകൾ റാഹേലമ്മ വെളുപ്പുദീനം കാരണം ഭർത്താവിനാൽ ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ട് വീട്ടിൽ നിൽക്കുന്നു.

മൂന്നാമത്തെ മകനായ കുഞ്ഞുചെറുക്കൻ കള്ളക്കടത്തുമായി ബന്ധപ്പെട്ടു കഴിയുന്ന മകന്റെ പണം ലഭിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും എന്നും പട്ടിണിയും പരാതിയുമായി അപ്പനെയും സഹോദരങ്ങളെയും അലട്ടിക്കൊണ്ട് ചെറ്റപ്പുരയിൽ കഴിയുന്നു.

പണക്കാരനായ നാലാമൻ പീലിപ്പോച്ചന്റെ പക്ഷേ കുടുംബത്തിൽ സമാധാനമില്ല.ഭാര്യ അന്നമ്മയ്ക്ക് പീലിപ്പോച്ചന്റെ സ്വഭാവത്തിൽ സംശയമാണ്. പ്രായമായ മകനുമായി എപ്പോഴും സംഘട്ടനമാണ്.

അഞ്ചാമത്തെ മകനായ മാത്തുക്കുട്ടി പൊതുക്കാര്യ പ്രവർത്തകനാണ്.ഇടവകയിലെയും നാട്ടിലെയും എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളും പരിഹരിക്കാൻ അയാൾ വേണം. മാത്തുക്കുട്ടിയുടെ ഓപ്പമാണ് കുഞ്ഞേനാച്ചൻ്റെ താമസം. ആദ്യഭാര്യ മരിച്ച് മാത്തുക്കുട്ടി വീട്ടുകാര്യങ്ങളുടെ ചുമതല മുഴുവൻ രണ്ടാം ഭാര്യയായ ദീനാമ്മയെ ഏൽപ്പിച്ച് നാട്ടുകാര്യവുമായി നടക്കുന്നു.ദിവസത്തിന്റെ സിംഹഭാഗവും പൊതുക്ഷേമ തൽപരനായി വീടിന് പുറത്താണ്. ദീനാമ്മ പക്വമതിയായ ഒരു വീട്ടമ്മയെപോലെയാണ്.  കുഞ്ഞേനാച്ചനെ നന്നായി പരിചരിക്കുന്നതിനാൽ അയാൾക്കും അവളെ വലിയ ഇഷ്ടമാണ്.അവരുടെ കൊച്ചുമോൾ സിസിലിയാണ്  വൃദ്ധൻ്റെ ഏറ്റവും വലിയസന്തോഷം. മാത്തുക്കുട്ടിയുടെ ആദ്യത്തെ കെട്ടിലുള്ള മകൻ രാജൻ പട്ടാളക്കാരനാണ്. പ്രതിമാസം അവനയക്കുന്ന നൂറ് രൂപായാണ് ആ കുടുംബത്തിന്റെ പ്രധാന വരുമാനം.

കുഞ്ഞേനാച്ചന്റെ തളർന്ന ശരീരത്തിനുണർവ് നൽകുന്ന “കറുപ്പ് “ ഇടക്കിടക്ക് എത്തിക്കുന്ന സരസനായ ശിവരാമക്കുറുപ്പാണ് കുഞ്ഞേനാച്ചന്റെ ഉറ്റചെങ്ങാതി.അയാൾക്ക് കറുപ്പ് നൽകാൻ കുറുപ്പച്ചൻ നിരന്തരം വീട്ടിൽ എത്തുന്നു. മക്കളുടെ എതിർപ്പ് അവഗണിച്ചും അപ്പൻ അയാളെ വീട്ടിൽ സ്വീകരിക്കുന്നു.

മാത്തുക്കുട്ടിയുടെ മകൻ രാജൻ അവധിക്കു വീട്ടിലെത്തി.എല്ലാവർക്കും സമ്മാനങ്ങളുമായിട്ടാണ്  എത്തുന്നത്. രാജന്റെ പേർക്ക് ഒരു വിവാഹാലോചനയുമായി കുഞ്ഞേനാച്ചന്റെ അളിയന്റെ മകനും ദീനാമ്മയുടെ സഹോദരീ ഭർത്താവുമായ കാർത്തികപ്പള്ളി അച്ചൻ വീട്ടിലെത്തി.രാജനും അവന്റെ അമ്മാമൻ കുഞ്ഞുകുട്ടിയും കൂടിപ്പോയി പെണ്ണിനെ കണ്ടു. ശാന്തമ്മ രാജന്റെ മനസ്സിനിണങ്ങി. വീട്ടുകാർക്കും തൃപ്തിയായി. വിവാഹവും ഉറച്ചു. അപ്പോൾ വേലഞ്ചിറക്കാരൻ മൊളകു ലോനപ്പൻ  ഒരു പരദൂഷണവുമായി അവിടെയെത്തുന്നു.

കാർത്തികപള്ളി അച്ചന്റെ അവിഹിത സന്തതിയാണ് ശാന്തമ്മ എന്നൊരു വാർത്തയും അറിയിച്ചു.വീട്ടിൽ വലിയ പ്രശ്നമായി. കുടുംബാംഗങ്ങൾ ഒന്നിച്ചാലോചിച്ച് നിശ്ചയിച്ച വിവാഹം നടത്തേണ്ടെന്ന് തീരുമാനിച്ചെങ്കിലും രാജന്റെ ഉറച്ച നിലപാടിൽ എല്ലാവരും വഴങ്ങി.വിവാഹവും നടന്നു.കാർത്തികപ്പള്ളി അച്ഛനെ ക്ഷണിച്ചതുമില്ല. ചുരുങ്ങിയ മധുവിധു ദിനങ്ങൾക്ക് ശേഷം  രാജൻ ജോലിസ്ഥലത്തേക്കു പോയി.ഓർമ്മകളും പ്രതീക്ഷകളുമായി നവവധുവായ ശാന്തമ്മ ആ വീട്ടിലെ ഒരംഗമായി കഴിഞ്ഞു വന്നു.

കീവറീച്ചന്റെ മൂത്തമകൾ കുട്ടിയമ്മ  ജീവിതപങ്കാളിയെ സ്വയം കണ്ടെത്തി. സഹപ്രവർത്തകനായതോമസ് സാറുമായി അവൾ വീടു വിട്ടു . രോഷാകുലരായ കാരണവന്മാർ തോമസിനെ കോടതി കയറ്റാൻ തീരുമാനമെടുത്തപ്പോൾ അവർ ആ വീട്ടിലേക്കു  കടന്നു വന്നു. കുഞ്ഞേനാച്ചൻ മറ്റാരുടെയും അനുവാദത്തിനു കാത്തുനിൽക്കാതെ സ്വീകരിച്ച് അനുഗ്രഹിച്ചു.മറ്റൊരു മകൾ റാഹേലമ്മ എല്ലാവരുടെയും അവഹേളനം ഏറ്റുവാങ്ങി ജീവിച്ചു.ഒരു ദിവസം അവൾ മരിച്ചു.ആ വിയോഗം കുഞ്ഞേനാച്ചനെ ഏറെ ദുഃഖിപ്പിച്ചു.

കാർത്തികപ്പള്ളി അച്ചനെപറ്റി പറഞ്ഞു പരത്തിയ വാർത്ത വെറും അപവാദമായിരുന്നെന്ന് തെളിഞ്ഞു.അച്ചൻ്റെ ശത്രുവായ പത്രോസ് മുതലാളിയാണ് അതിൻ്റെ പിന്നിലെന്ന് വ്യക്തമായി.ശാന്തമ്മയ്ക്ക് സന്തോഷമായി.

കുഞ്ഞുചെറുക്കന്റെ രാത്രിസഞ്ചാരക്കാരനായ മകൻ ദാനിക്കുട്ടിയെ കള്ളക്കടത്തിന് പോലീസ് പിടികൂടി.കപ്പൽവഴി വരുന്ന സാധനങ്ങൾ സർക്കാർ അറിയാതെ വിൽക്കുകയായിരുന്നു അവൻ്റെജോലി. പിടിക്കപ്പെടുന്നതിനു തലേദിവസം കുഞ്ഞേനാച്ചന് ദാനിക്കുട്ടി  അഞ്ഞൂറു രൂപ നൽകി. ആ പണം കുഞ്ഞുചെറുക്കനെ ഏൽപ്പിച്ചു. 

കുഞ്ഞേനാച്ചനെയും മക്കളെയും കഠിനദുഃഖത്തിലാഴ്ത്തി പട്ടാളക്യാമ്പിൽ നിന്നും രാജന്റെ മരണവാർത്ത അറിയിച്ചു കൊണ്ടുള്ള കമ്പി സന്ദേശമെത്തി. ഏതാനും ദിവസം മാത്രം ഭർത്താവുമായി ജീവിച്ച് അകാലത്തിൽ വിധവയായിത്തീർന്ന ശാന്തമ്മയുടെ വേദന കുഞ്ഞേനാച്ചനെ തളർത്തി.

ദുഃഖത്തിന്റെ തീരാക്കയത്തിൽ വീണ കുഞ്ഞേനാച്ചന്റെ മനോനില വീണ്ടും തകർത്തുകൊണ്ട് മറ്റൊരു സംഭവം നടന്നു.പീലിപ്പോച്ചന്റെ മകൻ വേലക്കാരിപ്പെണ്ണിനെ വിവാഹം കഴിച്ചെന്ന വാർത്ത നാട്ടിൽ പരന്നു.മകന്റെ വിവാഹവാർത്തയറിഞ്ഞ പീലിപ്പോച്ചൻ്റെ ഭാര്യ അന്നമ്മ ചിത്തഭ്രമം പിടിപെട്ട് നാടൻ പിള്ളേരുടെ കൂക്കുവിളിയുടെ അകമ്പടിയുമായി കുഞ്ഞേനാച്ചന്റെ വീട്ടിലെത്തി. മരുമകളുടെ ദുർവിധി കണ്ട് വൃദ്ധനായ പിതാവിൻ്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

നിരന്തരമായ ജീവിത ദുരന്തങ്ങളുടെ നടുവിൽ അയാൾ ഉഴറി. മക്കളും കൊച്ചുമക്കളും മരുമക്കളും അടങ്ങിയ കുടുംബത്തിൻ്റെ  ദുർഗതി അയാളെ വളർത്തി. ഒടുവിൽ  ഹൃദയാഘാതം സംഭവിച്ച്  ശരീരം തളർന്ന് കുഞ്ഞേനാച്ചൻ ശയ്യയെ ശരണം പ്രാപിച്ചു.

ദുരന്തങ്ങളുടെ ഏറ്റവും വലിയ ആഘാതം അയാളെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു . ശാരീരിക പരവേശത്താൽ  വെള്ളം കുടിക്കാൻ ചെല്ലുന്ന കുഞ്ഞേനാച്ചൻ കാണുന്നത് കുറുപ്പച്ചനും ദീനാമ്മയും തമ്മിലുള്ള അവിഹിത വേഴ്ചയാണ് . വൃദ്ധന്റെ ഉത്തമസുഹൃത്തായിരുന്ന കുറുപ്പച്ചൻ മാത്തുക്കുട്ടിയുടെ കച്ചവട പങ്കാളിയുമായി മാറിയിരുന്നു.  ജീവിതത്തിൽ
ഏറെ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന കുറുപ്പച്ചനും ദീനാമ്മയുമായുള്ള അവിഹിതബന്ധം നേരിട്ടു കാണുവാൻ ഇടയായ കുഞ്ഞേനാച്ചൻ സമനില തെറ്റി നിലം പതിച്ചു.സംസാരിക്കുവാനാവാതെ വീർപ്പുമുട്ടിക്കഴിഞ്ഞ കുഞ്ഞേനാച്ചന്റെ നാവ് ചലിക്കാതിരുന്നാൽ തന്റെ വഞ്ചന പുറത്താവുകയില്ലെന്ന് കരുതിയ കറുപ്പച്ചൻ അവസാനമായി നൽകിയ കറുപ്പിൽ വിഷം ചേർത്തു. ഇക്കാര്യം ശിവരാമക്കുറുപ്പ് ദീനാമ്മയെ അറിയിക്കുന്നു.

മൂന്നു തലമുറകളുടെ കാരണവരായി തൊണ്ണൂറു വർഷങ്ങൾ വളരെ സാഹസികനായിജീവിച്ച ആ മനുഷ്യൻ്റെ അന്ത്യം അതീവദയനീയമായിരുന്നു.കുഞ്ഞേനാച്ചന്റെ മരണം കണ്ട വീട്ടിൽ നിന്നും കൂട്ട നിലവിളി ഉയർന്നു. എല്ലാത്തിനും മീതെ ഉയർന്നു കേട്ടത് ദീനാമ്മയുടെ അലമുറയിട്ട നിലവിളിയായിരുന്നു.

ആസ്വാദനം ;ഡോ. മനോജ് ജെ.പാലക്കുടി